ความใกล้ชิดที่อันตราย

“ถอยไปค่ะคุณคีย์ตวัน พื้นที่ในรถคันนี้มันแคบพอแล้ว อย่าให้มันแคบลงไปมากกว่านี้เลย” รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวราวกับกลองรบ นัยน์ตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีรัตติกาลที่ตอนนี้ดูดุดันและคาดเดายากกว่าปกติ มือบางยันแผงอกแกร่งของชายหนุ่มเอาไว้แน่น ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน “แคบเหรอ?” คีย์ตวันแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่าด้วยความกรุ่นโกรธที่ผสมปนเปไปกับความต้องการบางอย่างที่เขาเองก็ไม่อาจนิยาม “ผมว่ามันยังกว้างเกินไปสำหรับคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงอย่างเธอ รินรดา” เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนหน้าผากเกือบจะแตะกัน กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อหรูผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาห้อมล้อมเธอเอาไว้จนแทบขาดใจ รินรดารู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรงเล็บที่สวยงามและอันตราย ธันวาที่นั่งอยู่อีกฝั่งมองสถานการณ์ด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกเย้ยหยัน มุมปากของเขาจุดรอยยิ้มบางๆ ขึ้นอย่างผู้ชนะ “คีย์... ฉันว่านายกำลังเสียเวลาเปล่า รินเขาไม่ใช่ของเล่นที่จะให้นายมาคาดคั้นเอาคำตอบได้ง่ายๆ หรอกนะ” บรรยากาศภายในรถหรูเงียบสนิทลงในทันที แรงกดดันระหว่างชายหนุ่มสองคนพุ่งสูงจนรินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น คีย์ตวันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองธันวาด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก “ของเล่น?” คีย์ตวันทวนคำพลางแสยะยิ้มที่มุมปาก สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของหญิงสาวใต้ร่างช้าๆ “งั้นนายก็คงลืมไปแล้วว่า คนที่นายเรียกว่าของเล่นน่ะ ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนตักของใคร” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ รินรดารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะความโกรธที่ถูกดึงเข้ามาเป็นเครื่องมือในการฟาดฟันของผู้ชายทั้งคู่ เธอออกแรงผลักคีย์ตวันสุดแรงจนร่างสูงผละออกไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเขาด้วยสายตาที่ท้าทายไม่แพ้กัน “หยุดดูถูกฉันสักทีค่ะทั้งสองคน!” เสียงของเธอเฉียบขาด “ที่ฉันยอมขึ้นรถมา ไม่ใช่เพราะอยากเป็นรางวัลให้ใครแข่งกันแย่ง แต่เพราะฉันมีงานที่ต้องทำ ถ้าคุณชายจะกรุณาหยุดเอาอีโก้ของคุณมาป้ายสีฉัน แล้วขับรถไปส่งฉันที่ไซต์งานได้แล้ว ก็ถือว่ายังพอมีมารยาททางสังคมหลงเหลืออยู่บ้าง” คีย์ตวันขบกรามแน่น นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นมาอีกครั้ง เขาจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งในใจ—อยากจะบดขยี้ริมฝีปากที่พูดจาถากถางเขานี่เสียให้รู้แล้วรู้รอด กับอยากจะดึงคนตรงหน้ามากอดไว้ไม่ให้ใครหน้าไหนได้แตะต้องอีก “มารยาททางสังคมงั้นเหรอ?” คีย์ตวันก้มลงกระซิบข้างใบหูเธอ เสียงของเขาทุ้มต่ำจนชวนสั่นสะท้าน “ได้... งั้นเรามาดูว่าเมื่อถึงไซต์งานแล้ว เธอยังจะกล้าปากเก่งแบบนี้อยู่ไหม” เขากระชากรถออกตัวอย่างแรงจนรินรดาเซไปปะทะกับแผงอกแกร่งของเขาอีกครั้ง ความใกล้ชิดที่ไม่ได้ตั้งใจทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ ยิ่งกลิ่นหอมสะอาดสะอ้านจากกายเขาอบอวลอยู่รอบตัว ความรู้สึกสับสนก็นิ่งงันอยู่ในใจ ลึกๆ แล้วเธอก็รู้ดีว่าความอันตรายนี้มันไม่ได้มาจากแค่เขา... แต่มันมาจากหัวใจของเธอที่เริ่มไม่รักดี รถสปอร์ตคันหรูแล่นไปตามท้องถนนด้วยความเร็วที่ทำเอาคนนั่งข้างๆ ต้องจิกเบาะแน่น ตลอดทางไม่มีใครเอ่ยคำพูดใดออกมา บรรยากาศอึมครึมปกคลุมไปทั่ว แต่ความเงียบกลับตึงเครียดจนสัมผัสได้ คีย์ตวันเหลือบมองคนข้างกายเป็นระยะ แววตาของเขาอ่อนแสงลงเมื่อเห็นรินรดากำลังเม้มปากแน่นด้วยความเครียด เมื่อรถจอดสนิทลงหน้าไซต์งาน คีย์ตวันยังไม่ยอมปลดล็อกประตู เขากลับโน้มตัวลงมาหาเธออีกครั้ง คราวนี้เขายื่นมือมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วทำให้รินรดาสะดุ้งเฮือก “ถ้าฉันไม่ใช่คนโปรดของนาย... ก็ปล่อยฉันไปค่ะ” เธอพูดเสียงสั่น คีย์ตวันชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเธอเนิ่นนาน นัยน์ตาคู่นั้นมีความหมายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ ลึกซึ้งและปวดร้าวเกินกว่าที่เขาจะยอมเอ่ยออกมา “ฉันไม่เคยปล่อยของที่ฉันเป็นคนเลือกหรอก รินรดา” เขาเอ่ยเสียงพร่า ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบชนกัน ทันใดนั้น เสียงเคาะกระจกฝั่งรินรดาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ! รินรดาหันไปมองผ่านกระจกที่เลื่อนลงช้าๆ ก็พบกับสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงของ ‘อรุณี’ คู่หมั้นที่ทางบ้านคีย์ตวันหมายตาไว้ ซึ่งยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวทันทีที่เห็นภาพเหตุการณ์ภายในรถ คีย์ตวันผละตัวออกอย่างรวดเร็ว กรามของเขาบดเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด ส่วนรินรดานั่งตัวแข็งทื่อเมื่อรับรู้ได้ทันทีว่า... เรื่องราวที่ยุ่งเหยิงอยู่แล้ว กำลังจะกลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่เธอกำลังจะต้องเผชิญเพียงลำพัง หวังว่ารี้ดที่รักจะได้รับความอรรถรสจากความระทึกใจในบทนี้นะคะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของไวโอเล็ตการ์เด้นเสมอค่ะ