รถเสียกับทางกลับที่หายไป

เสียงปฏิกิริยาของระบบเซ็นเซอร์น้ำฝนหน้ารถสปอร์ตคันหรูส่งเสียงดังถี่รัว พร้อมกับเม็ดฝนขนาดใหญ่ที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไร้ความปรานี ทัศนวิสัยเบื้องหน้ามืดมัวลงถนัดตา ราวกับโลกทั้งใบถูกกลืนกินด้วยม่านน้ำสีเทาทึบ รินรดากัดริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่แบตเตอรี่เพิ่งดับสนิทไปเมื่อวินาทีที่แล้ว ก่อนจะเบนสายตาไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่เบื้องหลังพวงมาลัย คีย์ตวันกำลังขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพวงมาลัยหนังราคาแพงเป็นจังหวะกระวนกระวาย ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งจากนักบริหารหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล "รถดับกลางทางด่วน... แล้วเครื่องยนต์ก็มีความร้อนขึ้นสูงเกินกว่าจะฝืนขับต่อ" คีย์ตวันพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เขากดปุ่มสตาร์ทอีกครั้ง แต่สิ่งที่ได้ยินมีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่พยายามสำลักลมอย่างไร้ความหมาย "แล้วเราจะทำอย่างไรคะคุณคีย์?" รินรดาถามเสียงเรียบ แม้ในใจจะเริ่มร้อนรนไม่แพ้กัน เมื่อนึกถึงคำเตือนของธันวาเมื่อครู่เรื่องข่าวฉาวที่กำลังลุกลามในบริษัท และตอนนี้เธอกลับต้องมาติดแหงกอยู่กับ "เป้าหมาย" ของข่าวลือท่ามกลางฝนตกหนักในรถสองต่อสอง "เรียกบริการช่วยเหลือฉุกเฉินแล้วครับ แต่สายไม่ว่างสักสาย... ดูท่าทางพายุลูกนี้คงไม่ยอมราใครง่ายๆ แน่" คีย์ตวันหันมามองเธอ แววตาคมกริบฉายแววระосадระวังบางอย่างที่อ่านไม่ออก "และที่สำคัญ... แอร์ในรถกำลังจะตัดการทำงานเพราะพลังงานสำรองใกล้หมด" พริบตาเดียว ความเย็นสบายภายในห้องโดยสารก็เริ่มเปลี่ยนเป็นความอับชื้นและอบอ้าว รินรดายกมือขึ้นปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อย ความเครียดจากสถานการณ์รอบด้านทำให้บรรยากาศในรถแคบๆ นี้ดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยอบอวลอยู่รอบตัว ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ "คุณมองอะไรคะ?" หญิงสาวถามขึ้นเมื่อรู้ตัวว่าถูกจ้องมอง "มองคนปากเก่ง ที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเหมือนแมวตกน้ำ" คีย์ตวันยิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับราวกับความซวยตรงหน้าเป็นเรื่องสนุกสำหรับเขาเสียเหลือเกิน "ไม่คิดเลยนะครับว่าคนเก่งอย่างคุณริน จะมีวันที่จนมุมจนต้องมาติดแหงกอยู่กับผมสองต่อสองในที่แคบๆ แบบนี้" "ถ้าไม่ใช่เพราะคุณยืนกรานจะขับรถออกมาเคลียร์งานนอกสถานที่เอง ฉันคงไม่ต้องมาซวยร่วมวงกับข่าวฉาวของคุณหรอกค่ะ" รินรดาสวนกลับทันควัน ดวงตาดอกท้อตวัดมองด้วยความไม่พอใจ "แทนที่จะมานั่งแซะกัน ช่วยคิดทางออกดีกว่าไหมคะว่าเราจะลงจากทางด่วนนี้ยังไงในสภาพที่ฝนตกหนักขนาดนี้" "ทางออกเหรอครับ..." คีย์ตวันทวนคำ เสียงทุ้มต่ำดึงดัน เขาขยับตัวเข้ามาชิดฝั่งคนนั่งจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังจนแผ่นหลังชิดกับประตูรถ พื้นที่ระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ความกดดันจากบรรยากาศภายนอกผสานเข้ากับความใกล้ชิดที่อันตราย ทำให้รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "คุณจะทำอะไรคะ ถอยไปเลยนะ" "ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่จะบอกว่า..." คีย์ตวันโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มเนียน สุ้มเสียงที่เคยเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มลึกชวนใจสั่น "ในเมื่อข้างนอกฝนตกหนักจนออกไปไหนไม่ได้... และในบริษัทเขากล้าเม้าท์กันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว..." ชายหนุ่มหยุดเว้นจังหวะ สายตาร้ายกาจคู่นั้นกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างถือ "ทำไมเราไม่ใช้เวลาตรงนี้... พิสูจน์ให้พวกเขารู้จริงไปเลยล่ะครับ ว่าข่าวลือกับความจริง มันต่างกันตรงไหน" รินรดาหัวใจเต้นรัวระทึก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะประกายตาในความมืดสลัวของอีกฝ่ายที่กำลังแผดเผาความตั้งใจทั้งหมดของเธอให้หลอมละลาย เธอรู้ดีว่าคีย์ตวันอันตรายเพียงใดเมื่อเขาถอดหน้ากากนักธุรกิจผู้เย็นชาออก และเธอก็ยิ่งรู้ตัวว่าเธอกำลังยืนอยู่บนปากเหวของความหวั่นไหว แต่ก่อนที่รินรดาจะได้อ้าปากตอกกลับด้วยประโยคเจ็บแสบ เสียงเคาะกระจกตึงๆ จากด้านนอกฝั่งคนขับก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงสายฝน ทั้งคู่สะดุ้งผละออกจากกันทันที คีย์ตวันขมวดคิ้วด้วยความไม่สบอารมณ์ก่อนจะหันไปมองผ่านกระจกที่ฝ้าขึ้นเป็นฝ้าขาว ภายใต้แสงไฟกะพริบเตือนภัยของรถคันอื่น ร่างสูงโปร่งของธันวาในชุดสูทเปียกโชกกำลังยืนถือร่มสีดำสนิท ใบหน้าคมคายฉาบด้วยรอยยิ้มเยارเยาะ ธันวาขยับริมฝีปากผ่านกระจกที่ลดลงมาเพียงนิดเดียวเพื่อไม่ให้น้ำฝนสาดเข้า "ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะสำคัญสินะครับคุณคีย์ตวัน... พอดีผมผ่านมาเจอรถเสีย เลยแวะมา 'ช่วย' พาคุณรินกลับบ้านแทนคนที่ดูแลรักษาเธอได้ไม่ดีพอครับ" คำพูดของธันวาคมกริบราวกับใบมีด บรรยากาศในรถดิ่งวูบลงทันที คีย์ตวันหันกลับมามองรินรดานิ่งๆ นัยน์ตาสีเข้มฉายแววอันตรายวับวาวขึ้นมาอีกครั้ง ขณะที่รินรดามองสลับระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคนด้วยความรู้สึกที่เหมือนถูกต้อนจนมุมสนิท ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์อันแสนพายุลูกนี้ด้วยกันนะคะ!