อย่าหลงตัวเอง

"ถอยไปค่ะ คุณคีย์ตวัน" น้ำเสียงของรินรดาไม่ได้สั่นไหวมันเรียบนิ่งและเย็นเยียบ ราวกับผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ ทว่าดวงตากลมโตที่จ้องมองร่างสูงใหญ่ซึ่งกำลังกักตัวเธอไว้กับผนังห้องทำงานกลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความไม่พอใจ พื้นที่ในห้องเก็บเอกสารแคบลงถนัดตาเมื่อผู้บริหารหนุ่มจงใจก้าวเข้ามาประชิด คีย์ตวันโน้มใบหน้าลงมาหาเธอ ระยะห่างระหว่างกันในตอนนี้เหลือเพียงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่ข้างแก้ม ท่าทีเย่อหยิ่งและรอยยิ้มมุมปากที่เขาชอบใช้กด ขี่คนอื่นปรากฏเด่นชัดจนน่าหมั่นไส้ "ทำไมล่ะครับ รินรดา" เขาจงใจลากเสียงยาว ทุ้มต่ำ และเต็มไปด้วยความแพรวพราวที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี "แค่ผมยืนใกล้แค่นี้... คุณถึงกับต้องกลั้นหายใจเลยเหรอ หรือว่ากลัวว่าหัวใจตัวเองจะเต้นดังจนผมได้ยินกันแน่" ให้ตายสิ ผู้ชายคนนี้นอกจากจะปากร้ายเป็นทุนเดิมแล้ว ยังหลงตัวเองขั้นวิกฤตอีกด้วย! รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย กลับเป็นฝ่ายเชิดคางขึ้นสู้ ปลายจفนโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย นิ้วเรียวเล็กที่ถือแฟ้มเอกสารอยู่ยกขึ้นมาดันแผงอกกว้างของเขาออกห่างอย่างไม่เกรงกลัว "หลงตัวเองเก่งเป็นที่หนึ่ง สมกับที่เป็นทายาทเครืออสังหาฯ ยักษ์ใหญ่เลยนะคะ" เธอตอกกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทแต่เชือดเฉือนทุกลมหายใจ "คิดว่าผู้หญิงทุกคนในโลกนี้เขาจะต้องใจสั่นเวลาอยู่ใกล้คุณหรือไงคะ? กรุณาสำเหนียกด้วยว่าตรงนี้คือที่ทำงาน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นส่วนตัวของคุณ" คีย์ตวันชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบไหววูบด้วยความประหลาดใจระคนขบขัน ปกติแล้วผู้หญิงที่เข้าหาเขาต่างพากันหน้าแดง ใจสั่น และพยายามทำตัวอ่อนหวานเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับกล้าต่อปากต่อคำแถมยังจิกกัดเขากลับได้อย่างเจ็บแสบโดยไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่เลย "ปากเก่งนักนะ..." คีย์ตวันกระซิบชิดริมหู ดวงตาคมหรี่ลงอย่างใช้ความคิด รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ปากแบบนี้... ถ้าเอาไปใช้ทำงานคงฉอดๆ เก่งน่าดู แต่ถ้าเอามาใช้เรื่องอื่น..." เขากลืนคำพูดที่เหลือลงคอ พร้อมกับสายตาที่ไล่ต่ำลงมองริมฝีปากอิบอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ เมื่อครู่ การคุกคามทางสายตาแบบนั้นทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกไฟลวก เธอปัดมือเขาออกแรงๆ จนร่างสูงต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธ "หยุดล้ำเส้นเสียทีนะคะ คุณคีย์ตวัน!" รินรดาตวาดแหว ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ "เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น และกรุณาจำใส่สมองไว้ด้วยว่าฉันมาที่นี่ในฐานะผู้ช่วยโปรเจกต์ ไม่ใช่ตุ๊กตากลคาเฟ่ที่คุณจะมาหยอกล้อเล่นสนุกเวลาว่าง!" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที คีย์ตวันหุบยิ้ม ดวงตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความสนุกสนานในคราแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจ และลึกๆ แล้ว... เขากลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาดกับความพยศนี้ ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เหยื่อที่ยอมจำนน แต่เป็นแมวป่าตัวจิ๋วที่กางกรงเล็บพร้อมข่วนเขาได้ทุกเมื่อ "กล้าดีนี่..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างพึงพอใจ "นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่มีใครกล้าขึ้นเสียงใส่ผมแบบนี้" "ถ้าคนรอบตัวคุณเอาแต่ก้มหัวให้จนเสียคน ฉันยินดีจะเป็นคนแรกที่ช่วยดึงสติคุณกลับมาค่ะ!" รินรดาตอกกลับทันควัน ไม่ยอมให้เขาได้ตั้งตัวอีกต่อไป ก่อนจะหมุนตัวเตรียมก้าวเดินหนีออกไปจากห้องแคบๆ นี้ หมับ! ทว่าข้อมือเล็กกลับถูกคว้าไว้ด้วยมือหนาร้อนผ่าว คีย์ตวันไม่ได้ดึงเธอกลับไปรุนแรง แต่แรงบีบนั้นหนักแน่นพอที่จะทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้ รินรดาหันขวับกลับมามองด้วยความไม่พอใจ ทว่าจังหวะที่เธอกลับตัว ประตูห้องเก็บเอกสารที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันโดยปราศจากการเคาะเตือน "ริน..." เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยเรียกชื่อเธอ พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของ 'ธันวา' ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง ธันวาชะงักไปเมื่อเห็นสภาพของคนทั้งสอง มือหนาของคีย์ตวันยังคงกุมข้อมือรินรดาไว้ ขณะที่รินรดาก็ยืนชิดติดกับชั้นวางเอกสารโดยมีร่างของคีย์ตวันยืนค้ำอยู่ไม่ห่าง สายตาดุดันของธันวาเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในทันที เขามองมือที่กุมกันอยู่ก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมองหน้าคู่ปรับเก่าอย่างคีย์ตวันด้วยรอยยิ้มเยาะ "อ้าว... ขอโทษทีครับ ผมไม่คิดว่ากำลังรบกวน 'เวลาส่วนตัว' ของผู้บริหารกับลูกน้องอยู่" ธันวาจงใจเน้นเสียงคำว่าเวลาส่วนตัว พร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีคุกคาม "ดูท่าทางคุณคีย์ตวันจะงานยุ่งมากจริงๆ ถึงได้มาตรวจงานถึงในห้องเก็บเอกสารแคบๆ แบบนี้... หรือว่ากำลังสอนงานเรื่องอื่นอยู่ล่ะครับ?" คีย์ตวันค่อยๆ ปล่อยมือจากข้อมือของรินรดาช้าๆ เขายืดตัวตรงเต็มความสูง ปรับสีหน้ากลับมาเป็นความเย่อหยิ่งและเย็นชาดังเดิม รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากเมื่อมองหน้าธันวา อดีตคู่ควงของรินรดาที่ตอนนี้พยายามทำตัวเป็นฮีโร่ขี่ม้าขาว "ถ้าไม่ใช่เรื่องงาน... แล้วคุณธันวาคิดว่าเป็นเรื่องอะไรล่ะครับ?" คีย์ตวันสวนกลับเสียงเรียบ แววตาดุดันจ้องประสานกับธันวาอย่างไม่มีใครยอมใคร "หรือว่าที่คุณรีบร้อนเข้ามาขนาดนี้ เพราะกลัวว่าผมกำลังทำ 'เรื่องสำคัญ' ที่คุณไม่มีวันได้แตะต้องกันแน่ล่ะ?" รินรดายืนอยู่ตรงกลางระหว่างเสือสองตัวที่พร้อมจะขย้ำกันได้ทุกเมื่อ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เตรียมจะเอ่ยปากไล่ทั้งคู่ออกไปให้พ้นหน้า แต่ทว่า... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธันวาก็สั่นครืดขึ้นมาเสียก่อน ธันวาหยิบมันขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความบางอย่างที่ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในพริบตา ธันวาเงยหน้าขึ้นมองรินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลับบางอย่าง ก่อนจะหันไปสบตากล้องกับคีย์ตวันแล้วยิ้มเยือกเย็น "เรื่องสำคัญที่คุณคีย์ตวันพูดถึง... คงไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นข้างนอกนี้หรอกครับ" ธันวาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน "เพราะตอนนี้... ข่าวฉาวระหว่างคุณกับรินรดา กำลังกระจายไปทั่วทั้งบริษัทแล้วล่ะครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บและเคมีคู่กัดคู่นี้นะคะ หวังว่าจะชอบความสู้คนของน้องรินรดาค่ะ!