ค่ำคืนที่เผลอใจ

เสียงล็อกกลอนประตูดังขึ้น... ก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันราวกับเสียงระฆังเตือนสติ แต่ในวินาทีนี้ กลับไม่มีใครสนใจความหมายของมันอีกแล้ว รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่แผ่นหลังบางแนบชิดอยู่กับบานไม้เนื้อแน่น สายตาของเธอสะท้อนเงาของชายหนุ่มที่ยืนประชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน คีย์ตวันไม่ได้ถอยห่าง เขากลับโน้มตัวลงมาใช้มือข้างหนึ่งยันกรอบประตูไว้ กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นไวน์จางๆ รดอยู่ข้างแก้ม ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก "คุณ... ถอยไปหน่อยค่ะ" รินรดาเอ่ยเสียงสั่น พยายามบังคับน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าสติสัมปชัญญะจะเริ่มพร่าเลือนไปกับสัมผัสจากไอร้อนของร่างกายอีกฝ่าย "ถอยทำไมล่ะครับ... เมื่อกี้ยังปากดีใส่ผมอยู่เลยไม่ใช่เหรอ" คีย์ตวันกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเจือแววเย้าแหย่ แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับลุกโชนด้วยประกายไฟบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม "ฉันไม่ได้ปากดี ฉันแค่พูดความจริง... อื้อ!" คำพูดทุ่มเถียงถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหยักกดทาบทับลงมาอย่างไร้การ มันไม่ใช่การจูบเพื่อสั่งสอน หรือการฉวยโอกาสอย่างที่เขาชอบทำในยามปกติ แต่มันคือความเว้าวอนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความถือดี เป็นความดุดันที่เจือด้วยความโหยหาจนคนถูกกระทำแทบละลาย คีย์ตวันบด ริมฝีปากลงมาอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลเรียรียกร้องเมื่อหญิงสาวเผลอเผยอริมฝีปากออกด้วยความตกใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำจากโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ จนมือบางที่เคยผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว รสชาติของไวน์ราคาแพงผสมผสานกับความเร่าร้อนของอารมณ์ที่พุ่งสูง ทำให้โลกทั้งใบคล้ายจะหมุนควอน รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความเคลิบเคลิ้ม รู้ทั้งรู้ว่าไม่ควรปล่อยให้ความสัมพันธ์ก้าวข้ามเส้นกั้นนี้ แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการตอบสนองทุกสัมผัสอย่างเต็มใจ คีย์ตระวันผละริมฝีปากออก1 เล็กน้อยเพื่อให้หญิงสาวได้กักเก็บอากาศเข้าปอด แต่ดวงตาคมยังคงจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อของเธอด้วยความพึงพอใจ นิ้วเรียวเกลี่ยไล้พวงแก้มแดงก่ำอย่างทะนุถนอม ซึ่งเป็นมุมอ่อนโยนที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน "คุณมันร้าย... รินรดา" เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ "รู้ไหมว่าคุณทำให้ผมแทบคลั่งมานานแค่ไหนแล้ว" "แล้วใครใช้ให้คุณปากร้ายใส่ฉันก่อนล่ะคะ..." เธอสวนกลับด้วยเสียงหอบสะท้าน แม้จะพยายามเชิดหน้าขึ้นสู้ แต่แพขนตากลับสั่นไหวฟ้องความตื่นตระหนก "งั้นก็ถือว่าเป็นการลงโทษก็แล้วกัน" คีย์ตระวันไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้ ความยับยั้งชั่งใจทั้งหมดพังทลายลงในค่ำคืนนี้ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกจุดด้วยเปลวไฟที่พร้อมแผดเผาทุกกฎเกณฑ์ อุณหภูมิในห้องสูดขึ้นจนร้อนระอุ ฝ่ามือหนาลูบไล้แผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าบางเบา ดึงรั้งร่างบางให้เข้ามาแนบชิดจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน สัมผัสที่ลึกซึ้งและหนักหน่วงค่อยๆ พาพวกเขาก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตความสัมพันธ์ที่เคยขีดไว้ กลายเป็นความผูกพันที่แนบแน่นจนไม่อาจย้อนคืน เสียงลมหายใจหอบกระชั้นประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ความเงียบงันในห้องกว้างถูกแทนที่ด้วยบทเพลงแห่งความเร่าร้อนที่ถูกบรรเลงขึ้นอย่างลึกซึ้งและยาวนาน... ... ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ ความเงียบสงบกลับมาเยือนห้องชุดหรูอีกครั้ง มีเพียงแสงไฟสลัวจากด้านนอกที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา สะท้อนให้เห็นร่างสองร่างที่นอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียงกว้าง คีย์ตวันนอนตะแคงข้าง ใช้แขนข้างหนึ่งหนุนศีรษะให้หญิงสาว ส่วนมืออีกข้างก็คอยเกลียวเส้นผมที่ชื้นเหงื่อของเธออย่างเบามือ รินรดานอนซบอยู่กับอกแกร่ง ฟังเสียงหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอของเขา ความรู้สึกอุ่นซ่านแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ แม้ลึกๆ จะยังมีความกังวลถึงวันพรุ่งนี้ แต่ในวินาทีนี้ เธอกลับไม่อยากคิดอะไรนอกจากซึมซับความอบอุ่นนี้ไว้ "พรุ่งนี้..." รินรดาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ถ้าตื่นมาแล้ว เรายังจะเป็นเหมือนเดิมอยู่ไหมคะ" คีย์ตวันก้มลงจูบหน้าผากมนเบาๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก แม้ในความมืด "คุณคิดว่าผมเป็นผู้ชายประเภทฟันแล้วทิ้งหรือไงครับ... หืม?" เขาแกล้งใช้น้ำเสียงล้อเลียน "ก็คุณมันไว้ใจได้ซะที่ไหนล่ะคะ คุณชายเพลย์บอย" เธอค้อนใส่เขาเบาๆ "งั้นคืนนี้ผมจะพิสูจน์ให้ดูใหม่ ว่าผมเป็นมากกว่าแค่คนคุยแก้เหงาของคุณ..." คีย์ตวันหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างบางไว้ พร้อมก้มลงเตรียมมอบบทเรียนรักรอบใหม่ให้เธอได้จดจำ แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังเข้ามา พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบ "รินรดา! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธออยู่ข้างใน!" เสียงนั้น... คือเสียงของธันวา! ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาฟินและอินไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!