ฟางเส้นสุดท้าย

"ถ้าคุณคิดว่าเกมนี้สนุกนัก คุณก็เล่นมันคนเดียวไปก็แล้วกันค่ะคุณคีย์" น้ำเสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเครือเลยแม้แต่น้อย มันราบเรียบ เย็นเยียบ และคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนเนื้อผ้าชั้นดีอย่างไร้ความปรานี หญิงสาววางแก้วค็อกเทลในมือลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดัง *กริ๊ก* ราวกับจะประกาศิตจุดสิ้นสุดของทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยร่วมสร้างกันมา คีย์ตวันชะงัก ร่างสูงใหญ่ที่เคยผยองและหยิ่งทะนงในความสัมพันธ์อันคลุมเครือมาตลอดหลายเดือนนิ่วหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบไหววูบด้วยความไม่เข้าใจระคนหงุดหงิด ปากหนาที่มักจะพ่นคำพูดร้ายกาจใส่เธอเสมออ้าออกเพื่อจะเถียง แต่กลับต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ เมื่อเห็นแววตาที่ว่างเปล่าอย่างน่ากลัวของคนที่อยู่ตรงหน้า "ริน... อย่ามาใช้มุกงี่เง่าแบบนี้กับผมนะ" เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงฟอร์มความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีของทายาทอสังหาฯ หมื่นล้านเอาไว้ ทั้งที่ในอกข้างซ้ายมันเริ่มเต้นผิดจังหวะ "ผมไม่มีเวลามาเล่นเกมงอนไร้สาระของคุณหรอก งานที่โครงการริมน้ำกำลังจะ..." "โครงการของคุณจะพังพินาศหรือจะยิ่งใหญ่คับฟ้าขนาดไหน มันก็ไม่ใช่เรื่องของฉันอีกต่อไปแล้วค่ะ" รินรดาตัดบทอย่างไม่ใยดี รอยยิ้มหยันที่มุมปากของเธอบาดลึกเสียจนคนมองรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในอกอย่างประหลาด "เราจบกันแค่นี้เถอะค่ะคุณคีย์... เลิกทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจที่คิดว่าคนอื่นต้องคอยวิ่งตามหลังคุณตลอดเวลาเสียที" "รินรดา!" คีย์ตวันก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเหลืออด มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อแขนเรียวเล็กเอาไว้ตามสัญชาตญาณของการเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ แต่หญิงสาวกลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างทันท่วงที ราวกับรังเกียจแม้กระทั่งปลายนิ้วของเขาที่แตะต้องโดนผิวเนื้อ ช่องว่างระหว่างคนทั้งคู่ในเวลานี้ไม่ได้มีแค่ระยะทางสั้นๆ แต่มันคือเหวลึกที่ถูกขุดขึ้นด้วยความระแวง ความอีโก้จัด และความไม่ชัดเจนที่สะสมมานานนับแรมเดือน บรรยากาศรอบตัวในห้องรับรองวีไอพีของโรงแรมหรูแห่งนี้ตึงเครียดเสียจนแทบจะหยิบจับเป็นรูปธรรมได้ เสียงดนตรีแจ๊สเบาๆ จากด้านล่างไม่สามารถกลบความอึดอัดที่กดทับลงบนทรวงอกของทั้งสองคนได้เลย "อย่ามาแตะต้องตัวฉันค่ะ" เธอย้ำ เสียงกระซิบนั้นเบาหวิวแต่กลับทรงพลังมหาศาล "เพราะมันน่าสมเพชเกินกว่าจะทนดูแล้ว" คำว่า 'น่าสมเพช' กระแทกเข้ากลางใจของคีย์ตวันอย่างจัง ผู้ชายที่เคยมีผู้หญิงต่อคิวเข้ามาพัวพันนับไม่ถ้วนอย่างเขา ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร ไม่เคยต้องง้อใครก่อน และไม่เคยคิดเลยว่า ผู้หญิงคนเดียวที่เขายอมลดอีโก้ลงมาให้ครึ่งหนึ่ง จะกล้าพูดคำนี้ใส่หน้าเขาอย่างไม่ไว้หน้า แต่ก่อนที่คีย์ตวันจะได้กล่าวคำพูดเชือดเฉือนใดๆ เพื่อกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองกลับคืนมา ประตูห้องรับรองวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ ธันวา ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ สายตาแพรวพราวคมกริบกวาดมองคนทั้งสองด้วยความรู้สึกสนุกสนานราวกับกำลังชมละครฉากใหญ่ที่เขารอคอยมานาน ในมือของนักธุรกิจหนุ่มคู่แข่งคนสำคัญถือแฟ้มเอกสารบางอย่างเอาไว้ ท่าทีผ่อนคลายและมั่นอกมั่นใจนั้นตัดกับบรรยากาศมาคุของคีย์ตวันอย่างสิ้นเชิง "โอ๊ะ... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของคู่รัก(กำมะลอ)เข้าสินะครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่จงใจเน้นย้ำคำว่าคู่รักกำมะลอเพื่อยั่วโมโหเจ้าถิ่น "แต่ช่วยไม่ได้จริงๆ พอดีผมมีเรื่องด่วนที่ต้องปรึกษาคุณรินรดาน่ะครับ เรื่องข้อเสนอร่วมทุนโปรเจกต์ใหม่ที่เราคุยกันค้างไว้เมื่อวาน... เธอก็ตอบตกลงรับนัดผมเรียบร้อยแล้วด้วยสิ" คีย์ตวันหันขวับไปมองหน้าธันวาทันที เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความหึงหวงและความโกรธเกรี้ยวพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดจนระงับไม่อยู่ "แก... เข้ามาทำอะไรที่นี่ ธันวา! ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้!" "ห้องของคุณ?" ธันวาหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ก้าวเท้าเข้ามาใกล้รินรดามากขึ้นอีกนิดจนแทบจะยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ "ถ้าผมจำไม่ผิด นี่มันห้องรับรองส่วนกลางของโรงแรมไม่ใช่เหรอครับคุณคีย์ตวัน หรือว่าช่วงนี้ธุรกิจอสังหาฯ ของคุณย่ำแย่จนต้องผูกขาดแม้กระทั่งห้องรับรองไปแล้ว... อ้อ ไม่ใช่สิ หรือว่าคุณกำลังกลัวว่าผู้หญิงที่คุณมองข้ามมาตลอด จะหันไปซบไหล่คนอื่นที่มีเวลาให้เธอมากกว่ากันแน่?" ไดอะล็อกที่พ่นออกมาอย่างไร้ความเกรงกลัวทำให้คีย์ตวันพุ่งเข้าหาธันวาด้วยความโมโหร้าย หมัดล่ำสันถูกง้างขึ้นเตรียมจะซัดใบหน้าหล่อเหลานั้นให้หายหมั่นไส้ แต่รินรดากลับก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างผู้ชายทั้งสองคนไว้อย่างรวดเร็ว "พอได้แล้วค่ะคุณคีย์!" เธอตวาดเสียงกร้าว ดวงตากลมโตฉายแววผิดหวังและเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด "คุณจะอาละวาดทำไมคะ ในเมื่อตัวคุณเองก็ไม่ได้แคร์ความรู้สึกของฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว... คุณเลือกที่จะเก็บซ่อนฉันไว้ในมุมมืด ทำตัวเหมือนฉันไม่มีตัวตนเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น แล้วตอนนี้คุณจะมีสิทธิ์อะไรมาแสดงความเป็นเจ้าของ!" คีย์ตวันชะงัก หมัดที่เงื้อค้างไว้ร่วงลงข้างลำตัวอย่างคนไร้แรงเรี่ยวแรง คำพูดของรินรดาราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงบนความเย่อหยิ่งของเขาจนแหลละเอียด ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวด้วยความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัสจากผู้หญิงคนไหน "ริน... ผม..." เขาพยายามจะอธิบาย แต่จุกจนพูดไม่ออก "ไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะ" รินรดาหันหลังให้กับเขาอย่างไร้เยื่อใย เธอยื่นมือไปรับแฟ้มเอกสารจากมือของธันวาด้วยท่าทีที่เด็ดเดี่ยวและมั่นคง "ฉันตัดสินใจแล้วค่ะคุณคีย์... ต่อจากนี้ไป ทางใครทางมัน" พูดจบ เธอก็เดินเคียงคู่ไปกับธันวา มุ่งหน้าไปยังประตูทางออกโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนแข็งค้างอยู่เบื้องหลังอีกเลย คีย์ตวันยืนมองแผ่นหลังบางที่ค่อยๆ เดินห่างออกไปทีละน้อย ความรู้สึกโดดเดี่ยวในวัยเด็กที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยความสำเร็จและอำนาจเงินตรา กลับทะลักล้นขึ้นมาจุกอกอีกครั้งอย่างรุนแรง หัวใจข้างซ้ายบีบตัวเข้าหากันจนเจ็บปวดราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ร่างสูงเซถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะจนแก้วค็อกเทลล้มคว่ำ น้ำสีอำพันไหลนองเปรอะเปื้อนพื้นพรมราคาแพง แต่เขากลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิด ทว่า ในวินาทีที่รินรดากำลังจะเอื้อมมือผลักประตูห้องเพื่อก้าวออกไปสู่โลกภายนอกที่ไม่มีเขาอยู่อีกแล้วนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมของเธอก็สั่นขึ้นเบาๆ หญิงสาวชะงักฝีเท้าลงโดยอัตโนมัติ นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดดูหน้าจอที่มีข้อความจากเบอร์แปลกปลอมส่งเข้ามาเมื่อหนึ่งนาทีที่แล้ว ภาพถ่ายใบเสร็จการโอนเงินจำนวนมหาศาล พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏอยู่เบื้องล่าง ทำให้ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ *หลักฐานการโอนเงินสามสิบล้านบาทเข้าบัญชีลับของธันวา... เพื่อซื้อตัวผู้หญิงที่ทรยศคุณ* รินรดาตัวชาดิ่ง เธอกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด สมองอื้ออึงราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางวันแสกๆ ก่อนที่เธอจะค่อยๆ หันขวับกลับมามองหน้าธันวาที่ยืนยิ้มมุมปากด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ไวโอเล็ตการ์เด้น