ความเงียบที่น่ากลัว

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นเพนต์เฮาส์หรู บรรยากาศรอบตัวหนาทึบเสียจนเกือบจะมองเห็นเส้นความกดอากาศด้วยตาเปล่า เอกสารสรุปโครงการร่วมทุนมูลค่าหลายพันล้านบาทถูกกางอยู่บนโต๊ะหินอ่อน แต่ไม่มีใครสนใจตัวเลขกำไรขาดทุนเหล่านี้เลยสักนิดเดียว เมื่อเดิมพันในเกมนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของผลประกอบการบริษัท แต่มันคือความไว้วางใจที่กำลังร้าวลึกจนยากจะประสาน รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเย็นยะเยือกที่แล่นเข้าสู่ไขสันหลังตั้งแต่เมื่อคืนยังคงตกค้างอยู่ในความรู้สึก ภาพเอกสารลับที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอแท็บเล็ตของธันวา ยืนยันชัดเจนว่าเธอกลายเป็น "ตัวประกัน" ในสงครามธุรกิจระหว่างตระกูลไปเสียแล้ว โดยที่คีย์ตวัน ผู้ชายคนที่เธอเผลอมอบใจให้อย่างหมดฟอร์ม กลับเลือกใช้วิธีที่เจ็บปวดที่สุดในการรับมือ ความเงียบ... ความเงียบที่น่ากลัวกว่าคำปฏิเสธและคมมีดใดๆ "คุณจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอคะ, คีย์ตวัน" เสียงของรินรดาสั่นระริกด้วยความอัดอั้น ทว่าแววตายังคงแข็งกรวด ไม่ยอมก้มหัวให้กับความพ่ายแพ้ เธอเกลียดความรู้สึกเหมือนคนโง่ที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างผลประโยชน์และเกมการแก้แค้น ชายหนุ่มร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสีเข้มยืนหันหลังให้ เหม่อมองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนภาพแสงไฟของเมืองหลวงยามค่ำคืน แผ่นหลังกว้างนั้นดูโดดเดี่ยวและเย่อหยิ่งเกินกว่าจะเข้าถึง คีย์ตวันยังคงนิ่งเงียบราวกับรูปปั้นสลัก เขารู้ดีว่าหากเอ่ยปากอธิบายอะไรออกไปในวินาทีนี้ มีแต่จะยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลง หรือบางที... เขาอาจจะกำลังปกป้องเธอด้วยวิธีที่โง่ที่สุดในโลก "หรือว่าทุกอย่างที่ผ่านมา มันเป็นแค่ฉากละครที่คุณกับธันวาตกลงกันไว้ เพื่อต้อนฉันให้จนมุมตั้งแต่แรก" รินรดายิงคำถามที่เจ็บปวดที่สุดออกไป หัวใจดวงน้อยกระหน่ำตีซี่โครงราวกับจะหลุดออกมาให้ได้ น้ำตารื้นขึ้นมาคลอหน่วย แต่เธอฝืนกะพริบตาไล่มันกลับไปอย่างเด็ดเดี่ยว ผู้หญิงอย่างรินรดาไม่มีวันยอมร้องไห้ให้ผู้ชายใจร้ายดูเป็นครั้งที่สองแน่ คีย์ตวันสูดหายใจเข้าลึก ไหล่กว้างไหววูบเพียงเล็กน้อยก่อนที่เขาจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากัน ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งรอยยิ้มกวนประสาทที่เธอคุ้นเคย มีเพียงความนิ่งเรียบราวกระจกเงาที่สะท้อนความว่างเปล่า ซึ่งนั่น... มันทรมานเธอยิ่งกว่าการถูกตะโกนใส่หน้าเสียอีก "ถ้าคุณคิดแบบนั้น... มันก็แล้วแต่คุณจะกรุณาเถอะครับ... เอ้ย! จะกรุณาค่ะ" คีย์ตวันเกือบเผลอหลุดคำพูดติดปากออกมา แต่ก็ยังคงตีหน้าขรึมกลบเกลื่อนความรนรานในแววตาไปได้หวุดหวิด ทว่าความเย่อหยิ่งที่ตั้งกำแพงไว้สูงลิบ กลับทำให้คำพูดของเขาฟังดูไร้เยื่อใยในสายตาของหญิงสาว "ปากร้าย... เย็นชา... แล้วก็เห็นแก่ตัวที่สุด!" รินรดาแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับอยากจะเว้นระยะห่างระหว่างเธอกับผู้ชายใจร้ายคนนี้ให้มากที่สุด "ฉันน่าจะฉลาดกว่านี้ น่าจะรู้ว่าคนอย่างคุณไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง!" คม-แรง-แพรวพราว ยิ่งกว่ามีดกรีดลงบนหัวใจ แต่คีย์ตวันทำได้เพียงกำหมัดแน่นในกระเป๋าเสื้อสูตรจนเส้นเลือดปูดโปน เขากัดกรามจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบมองสบตาหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นจนจุกอก หากเขาสารภาพความจริงออกไปตอนนี้ว่าเขากำลังทำทุกวิถีทางเพื่อกวาดซื้อหุ้นคืนและทำลายแผนชั่วของธันวา เพื่อไม่ให้เธอต้องพลอย เดือดร้อนไปด้วย รินรดาจะต้องเอาตัวเข้ามาเสี่ยงในเกมอันตรายนี้แน่ๆ ผู้หญิงดื้อรั้นคนนี้ไม่มีทางยอมยืนดูอยู่เฉยๆ หรอก ความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความเย็นชา คือบาปกรรมที่เขากำลังชดใช้ในตอนนี้ "ถ้ามองผมแย่ขนาดนั้นแล้ว คุณยังจะทนยืนอยู่ตรงนี้ทำไมล่ะครับ... อ๊ะ! ทำไมล่ะคะ" คีย์ตวันเผลอหลุดสรรพนามผู้ชายออกมาอีกรอบจนต้องรีบเปลี่ยนคำลงท้ายแทบไม่ทัน แต่ความตั้งใจที่จะไล่เธอไปให้พ้นจากรัศมีอันตรายนั้นช่างหนักแน่น "กลับไปซะ ไปอยู่กับโลกของคุณ ที่ไม่มีผม หรือ... ที่ไม่มีปัญหาพวกนี้มารบกวน" "พูดแบบนี้หมายความว่าไง อยากสะบัดฉันทิ้งว่างั้นเถอะ?" รินรดาพุ่งเข้าประชิดตัวเขาด้วยความโกรธจัด มือเรียวเล็กคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อสูตรของคนตัวโต เขย่าแรงๆ เพื่อเรียกสติ "คิดว่าไล่แล้วฉันจะไปเหรอ คีย์ตวัน! คุณเห็นฉันเป็นตุ๊กตาไขลานหรือไง อยากจะหยิบมาเล่นตอนไหนก็ได้ แล้วพอเบื่อก็เขี่ยทิ้งเหมือนขยะน่ะหรอ!" ใกล้ชิดเสียจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางบนตัวเขา หัวใจของทั้งคู่เต้นรำในจังหวะที่บ้าคลั่ง เคมีแรงดึงดูดระหว่างคนปากแข็งสองคนพุ่งทะยานจนบรรยากาศรอบตัวแทบลุกเป็นไฟ แม้จะโกรธจนตัวสั่น แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ร่างกายของรินรดากลับโหยหาอ้อมกอดของเขามากแค่ไหนในวินาทีที่เปราะบางที่สุด คีย์ตวันก้มมองหญิงสาวที่เงີยบหน้าขึ้นมาต่อว่าเขา ดวงตากลมโตคู่สวยแดงก่ำแต่เต็มไปด้วยความพยศ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ความรู้สึกโหยหาตีตื้นขึ้นมาจนเกือบจะพังทลายกำแพงที่เขาสร้างไว้ เขาอยากจะดึงเธอเข้ามาซบลงที่อกกว้าง อยากจะกอดปลอบและบอกความจริงทุกอย่างให้เธอฟังเหลือเกิน แต่ทว่า... ก่อนที่คีย์ตวันจะทันได้ยื่นมือออกไปคว้าเอวบางเข้าหาตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวเสียก่อน ก๊อกๆๆ! "ขอโทษทีนะคีย์ตวัน พอดีฉันผ่าน มาแถวนี้... เอ๊ะ หรือว่าฉันเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของพวกคุณหรือเปล่า?" ร่างสูงโปรดปรานของ 'ธันวา' ก้าวเข้ามาในห้องทำงานด้วยรอยยิ้มเยาะกวนประสาท ในมือถือแฟ้มเอกสารบางอย่างพร้อมกับสายตาที่กวาดมองคนทั้งคู่ด้วยความพึงพอใจ ท่ามกลางความเงียบที่ถูกทำลายลง รินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากอกของคีย์ตวันทันที หญิงสาวหันขวับไปมองหน้าอดีตคนเคยคุยที่ตอนนี้กลายเป็นศัตรูหัวใจและคู่แข่งทางธุรกิจอย่างคาดไม่ถึง ธันวาปรายตามองรินรดาก่อนจะหันไปสบตากับคีย์ตวันด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนคมมีดไว้เบื้องหลัง แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงในพริบตา "ดูท่าทางคุณรินรดาคงจะยังไม่รู้สินะครับ... ว่าผู้ชายที่คุณกำลังยืนต่อว่าอยู่เนี่ย เขาเพิ่งเซ็นสัญญาโอนหุ้นบริษัทคุณให้ผม เพื่อแลกกับการล้างหนี้ทั้งหมดเมื่อเช้านี้เอง!" หัวใจของรินรดาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอนิ่งงันราวน데กับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ หันขวับกลับมามองหน้าคีย์ตวันทันทีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจระคนผิดหวังอย่างถึงที่สุด ขณะที่คีย์ตวันยังคงปิดปากเงียบ ไม่ยอมแก้ตัวแม้แต่นصفคำเดียว! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและคอยสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ ❤️