พายุที่กำลังจะเข้า

“ถอยไปค่ะคุณคีย์ตวัน ความอดทนของรินมีขีดจำกัดนะ” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตากลับแข็งกร้าวราวกับจะตอกตรึงร่างสูงใหญ่ที่จงใจเบียดชิดให้ถอยห่าง แต่ทายาทตระกูลอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่กลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน ดวงตาคมดุจเหยี่ยวของคีย์ตวันวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่เขาก็ไม่แน่ใจว่ามันเกิดจากธันวา หรือเกิดจากความดื้อรั้นของผู้หญิงตรงหน้ากันแน่ “ขีดจำกัดงั้นเหรอ?” คีย์ตวันแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ “หึ... ผมก็นึกว่าคุณชอบนักนี่ การได้เป็นศูนย์กลางความสนใจของทั้งผมและไอ้หมอนั่น” เขาก้มลงกระซิบข้างหู กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อหรูประจำตัวของเขาคล้ายกับบ่วงบาศที่รัดรึงรินรดาเอาไว้จนแทบหยุดหายใจ ธันวาที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวถึงกับกำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบด้วยความเดือดดาลที่ถูกหยามเกียรติซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ปากดีนักนะคีย์ตวัน” ธันวาเอ่ยเสียงต่ำพลางก้าวเข้ามาประชิด “ถ้าคิดว่าตัวเองเหนือกว่านัก ทำไมไม่ลองถามรินดูล่ะว่าที่ผ่านมา... เธอมีความสุขกับใครมากกว่ากัน” บรรยากาศในห้องกว้างพลันหนักอึ้งราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น รินรดาเบนสายตาไปมองชายหนุ่มสองคนที่กำลังฉีกทึ้งความรู้สึกของเธอด้วยโทสะและอีโก้ที่ค้ำคอ ความอัดอั้นที่เก็บงำมานานเริ่มพุ่งปรี๊ดจนเธอไม่อาจทนอยู่เฉยได้อีกต่อไป เธอตัดสินใจสะบัดตัวออกจากวงล้อมของคีย์ตวันอย่างแรง “พอที!” เสียงตวาดของเธอทำให้ทั้งคู่ชะงัก “พวกคุณเห็นฉันเป็นอะไร? สินค้าที่แย่งกันประมูลเหรอคะ? หรือเป็นแค่หมากในเกมที่เอาไว้พิสูจน์ว่าใคร ‘เหนือ’ กว่าใคร?” คีย์ตวันหรี่ตาลง มองหญิงสาวที่เขารักและผลักไสมาโดยตลอดด้วยความรู้สึกที่ตีรวน เขาเกลียดความจริงที่ว่าหัวใจของเขาเต้นรัวเพียงเพราะคำพูดของเธอ แต่เขาก็ยิ่งเกลียดชิดเชื้อที่เห็นเธอเดือดดาลเพราะปกป้องตัวเองจากความเห็นแก่ตัวของพวกเขา “ผมแค่ต้องการความชัดเจน รินรดา” คีย์ตวันปรับน้ำเสียงให้เรียบเฉย แต่แววตากลับสั่นไหวอย่างยากจะปิดบัง “คุณเลือกคนอื่นได้นะ ถ้าคุณคิดว่าชีวิตที่เรียบง่ายกับหมอนั่นมันดีกว่านรกที่ผมยัดเยียดให้” “แล้วคุณล่ะคะคีย์ตวัน...” รินรดาสวนกลับด้วยสายตาตัดพ้อ “คุณเคยให้ความชัดเจนกับใครบ้าง นอกจากความหยิ่งผยองที่ใช้ปิดบังความกลัวข้างในนั่น?” ประโยคนั้นเปรียบเสมือนดาบที่แทงทะลุเกราะกำบังของคีย์ตวันจนแตกกระจาย เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าคมสันซีดเผือดลงเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่มากกว่าเดิม ธันวายิ้มเยาะให้กับภาพนั้น ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าข้อมือรินรดาอย่างถือวิสาสะ “ริน ไปกับผมเถอะ ที่นี่ไม่มีอะไรให้คุณต้องเสียเวลาอีกแล้ว ชีวิตที่เหลือของคุณ... ผมจะดูแลเอง” รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอไม่ได้สลัดมือธันวาออกในทันที เธอเพียงแค่มองไปที่คีย์ตวัน คาดหวังจะเห็นปฏิกิริยาบางอย่าง... คำรั้ง หรือแม้แต่ความโกรธเกรี้ยวที่แสดงความเป็นเจ้าของ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบงันที่แสนทรมาน คีย์ตวันเพียงแค่ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง สบตาเธอด้วยความว่างเปล่าที่บาดลึกกว่าการดุด่าหลายเท่า “ไปสิ” คีย์ตวันเอ่ยสั้นๆ เสียงเรียบจนน่าใจหาย “ถ้าการเลือกเขาคือสิ่งที่ทำให้คุณมีความสุข... ผมก็ไม่มีสิทธิ์ขวาง” รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแหลกละเอียด ความสัมพันธ์ที่ลุ่มๆ ดอนๆ มาตลอดสิบกว่าบทถูกพายุแห่งทิฐิพัดกระหน่ำจนถึงจุดแตกหัก เธอถอนหายใจออกมาแผ่วเบา มองชายหนุ่มที่เคยบอกว่าเธอเป็น 'คนโปรด' แต่กลับไม่เคยเชื่อมั่นในตัวเธอเลยสักครั้ง เธอก้าวเดินตามธันวาออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งให้คีย์ตวันยืนเดียวดายอยู่ท่ามกลางความเงียบงันของห้องที่กว้างขวางเกินไป เขาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวหรู ยกมือขึ้นนวดขมับอย่างรุนแรง ทว่าในจังหวะที่ธันวากำลังจะพาเธอพ้นจากโถงทางเดิน เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นเสียก่อน ชายหนุ่มรับสาย สีหน้าเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินเสียงจากปลายสาย “ว่าไงนะ? เอกสารนั่นหลุดไปถึงมือฝั่งนั้นได้ยังไง!” ธันวาหยุดเดินกะทันหัน รินรดาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ทันใดนั้น เงาร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบพร้อมลูกน้องกลุ่มใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นที่ปลายทางเดิน ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นแผนการที่วางไว้มากกว่าความบังเอิญ ประตูห้องโถงใหญ่ถูกผลักออกอย่างแรง คีย์ตวันเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกริบราวกับพร้อมจะเชือดเฉือนทุกอย่างที่ขวางหน้า เขาไม่ได้มาเพื่อรั้งรินรดา แต่เขามาเพื่อจบเกมที่ธันวาเป็นคนเริ่ม “ที่รัก...” คีย์ตวันเอ่ยพลางยิ้มที่มุมปาก ทว่าไม่ใช่ยิ้มที่อ่อนโยน “ดูเหมือนพายุจะเข้าเร็วกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีกนะ... และเสียใจด้วยนะธันวา ประตูทางออกน่ะ ผมสั่งล็อกไว้หมดแล้ว” ความเย็นยะเยือกแล่นเข้าสู่ไขสันหลังของรินรดา เมื่อเธอตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องความรัก แต่คือสงครามธุรกิจที่เธอกลายเป็นตัวประกันโดยไม่รู้ตัว ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนของคีย์ตวันและรินรดามาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ ไวโอเล็ตการ์เด้นหวังว่าทุกคนจะยังไม่วางมือจากความรักที่กำลังจะพังทลายนี้ค่ะ