รากปราณที่หายไป

"เจ้าคิดว่าขยะอย่างเจ้าจะมีสิทธิ์ยืนอยู่บนลานกระบี่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ด้วยหรือ หลิวเฉิน?" เสียงเย้ยหยันบาดลึกดั่งคมมีดกรีดลงบนความเงียบสงัดกลางลานฝึกศิษย์สายใน 'จ้าวเฟิง' ศิษย์พี่ใหญ่ผู้มีปราณขั้นก่อกำเนิดระดับห้าก้าวเข้ามาประจันหน้า ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองร่างของหลิวเฉินที่ยืนนิ่งสงบราวกับรูปสลักหิน ท่ามกลางสายตาของศิษย์นับร้อยที่รอคอยการเยาะเย้ย หลิวเฉินไม่ได้ตอบโต้ แววตาของเขาที่เคยไร้ค่าในสายตาผู้อื่น บัดนี้กลับดูลึกล้ำดุจห้วงมหาสมุทรที่ผ่านกาลเวลามานับพันปี เขาเพียงแค่ปัดฝุ่นที่หัวไหล่อย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายด้วยความนิ่งเฉยที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "ลานฝึกนี้คือสถานที่บ่มเพาะพลัง มิใช่เวทีละเล่นของพวกที่เอาแต่วัดระดับด้วยความโอหัง" หลิวเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานก้องไปทั่วบริเวณ "สามหาว!" จ้าวเฟิงคำรามลั่น ฝ่ามือที่ห่อหุ้มด้วยปราณสีครามพุ่งเข้าใส่หมายจะสั่งสอนให้ศิษย์น้องผู้นี้กระดูกหักเป็นที่จดจำ ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นกลับทำให้ทั้งลานฝึกตกอยู่ในความเงียบงัน หลิวเฉินไม่แม้แต่จะถอยหนี เขาก้าวเท้าเพียงครึ่งก้าวตามวิถีแห่งเต๋า ปลายนิ้วดุจกระบี่สะบัดออกเพียงแผ่วเบา ทว่าแม่นยำดั่งสายฟ้าแลบ ปราณที่มองไม่เห็นกระแทกเข้าที่จุดชีพจรบนข้อมือของจ้าวเฟิงอย่างแรง "อั่ก!" จ้าวเฟิงกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและตื่นตะลึง ความภาคภูมิใจในระดับพลังของเขาพังทลายลงในชั่วพริบตา "เจ้า... เจ้าทำได้อย่างไร! รากปราณของเจ้ามันพิการไม่ใช่หรือ!" จ้าวเฟิงแผดเสียง "พิการหรือไม่ ข้ามิได้เป็นผู้กำหนด แต่ชะตาของพวกเจ้า... วันนี้ข้าเป็นผู้ลิขิตเอง" หลิวเฉินกล่าวจบ ผู้อาวุโสคุมกฎที่เฝ้าดูอยู่บนแท่นสูงก็พลันก้าวลงมาด้วยใบหน้าถมึงทึง เขาสะบัดแขนเสื้อ แรงกดดันระดับปราณก่อกำเนิดขั้นแปดแผ่ซ่านกดทับลงมาหมายจะสยบหลิวเฉินให้คุกเข่า "หลิวเฉิน! เจ้าบังอาจทำร้ายศิษย์พี่ในสำนัก วันนี้ข้าจะลงทัณฑ์เจ้าให้สาสม!" ผู้อาวุโสกล่าว พลังปราณสีม่วงเข้มก่อตัวเป็นมังกรเพลิงพุ่งเข้าหาหลิวเฉิน บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว หลิวเฉินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตาย ทว่าเขากลับยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ผู้คนไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นรอยยิ้มของผู้ที่อยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง "ผู้อาวุโสท่านนี้... ท่านกล้าใช้เคล็ดวิชา 'มังกรพิโรธ' อันต่ำช้าต่อหน้าข้าเชียวหรือ?" เพียงสิ้นคำพูด หลิวเฉินก็ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ก่อเกิดเป็นระลอกคลื่นแห่งกระบี่ไร้ลักษณ์ที่มองไม่เห็น พลังมังกรเพลิงที่ดุดันกลับแตกสลายหายไปราวกับหมอกควันเมื่อกระทบกับอากาศรอบกายเขา แรงสะท้อนย้อนกลับรุนแรงจนผู้อาวุโสกระอักเลือดออกมาคำโตและทรุดกายลงกับพื้นต่อหน้าศิษย์ทุกคน ความโกลาหลบังเกิดขึ้นทันที ไม่มีใครกล้าหายใจแรง ทุกสายตามองไปที่ชายหนุ่มผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นสวะ แต่บัดนี้เขากลับยืนตระหง่านราวกับเทพสงครามที่ลงมาจุติ ทว่า ในขณะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงกระดิ่งเงินดังกังวานมาจากทิศยอดเขาหมื่นหิมะ เมฆาบนท้องฟ้าพลันแยกออก ร่างระหงในชุดขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะร่วงหล่นลงมาอย่างแผ่วเบาไร้สุ้มเสียง ดวงตาสีฟ้าครามของนางกวาดมองทั่วลานฝึกก่อนจะหยุดอยู่ที่หลิวเฉิน "หยุดมือ" น้ำเสียงเยือกเย็นของ 'เซียนจื่อเวย' เจ้าสำนักกระบี่เยือกแข็งทำให้บรรยากาศรอบกายหนาวเหน็บไปถึงกระดูก นางเดินตรงมาหาหลิวเฉิน ท่ามกลางความเงียบงัน นางยื่นมือที่เรียวขาวสะอาดสะอ้านออกมาแตะที่หน้าผากของเขา แววตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งบัดนี้กลับมีความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ สั่นไหวในม่านตา "เจ้าทำเกินไปแล้ว..." นางกระซิบเบาๆ เพียงพอที่จะได้ยินกันสองคน ก่อนจะปรายตามองไปยังผู้อาวุโสที่ยังคงสั่นสะท้านด้วยความกลัว "เขาเป็นศิษย์ของข้า ใครที่กล้าแตะต้องเขาอีก... จงเตรียมตัวรับทัณฑ์กระบี่เยือกแข็งให้ดี" ทันใดนั้นเอง สัมผัสพลังงานบางอย่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นจากอากาศเบื้องหลังหลิวเฉิน มันเป็นไอสังหารที่เข้มข้นจนเซียนจื่อเวยต้องชักกระบี่ประจำกายออกมาโดยสัญชาตญาณ "นั่นไม่ใช่ศิษย์ในสำนักเรา..." นางกล่าวเสียงสั่นเมื่อเห็นเงาดำทมิฬค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากรอยแยกมิติกลางลานฝึก พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่ก้องกังวานอยู่ในจิตวิญญาณของหลิวเฉิน "มหาเทพกระบี่... ในที่สุดข้าก็หาเจ้าพบเสียที" มังกรครามท่องภพขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับวิถีแห่งกระบี่ในตอนนี้นะครับ