เสียงเรียกเข้าที่ไม่คุ้นเคย

"ถ้าฟ้าสะดวก เสาร์นี้ไปทานมื้อเย็นกับวินที่ร้านเปิดใหม่แถวสุขุมวิทไหมครับ วินจองโต๊ะริมระเบียงไว้ให้แล้ว เห็นว่าฟ้าชอบบรรยากาศแบบนั้น" เสียงทุ้มนุ่มลึกที่ดังออกมาจากโทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของฟ้าใส ไม่ใช่เสียงของรินรดาแน่นอน และมันก็ไม่ใช่เสียงของใครที่รินรดาจะคุ้นเคยเลยแม้แต่นิดเดียว รินรดาที่กำลังถือแก้วชาคาโมมายล์อุ่นๆ เดินเข้ามาในห้องของฟ้าใสเพื่อจะชวนอีกฝ่ายไปนั่งทำงานที่คาเฟ่หน้าปากซอยชะงักฝีเท้าลงทันที มือที่ถือแก้วสั่นไหวเล็กน้อยจนของเหลวข้างในกระเพื่อมสะท้อนแสงไฟ รินรดายืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตู มองแผ่นหลังของเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งหันหลังให้เธอ แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบใบหน้าของฟ้าใสที่กำลังคลี่ยิ้มออกมาบางๆ... รอยยิ้มที่รินรดาจำได้ดีว่ามันเป็นรอยยิ้มแบบ 'คนพิเศษ' เท่านั้นที่จะได้รับ "เอาไว้ฟ้าดูตารางงานก่อนนะคะคุณวิน ช่วงนี้โปรเจกต์ใหม่ค่อนข้างแน่นนิดหน่อยค่ะ" น้ำเสียงของฟ้าใสฟังดูรื่นหูและเกรงใจอย่างเหลือเชื่อ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดทับเอาไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอ มันไม่ใช่แค่ความหวงในฐานะเพื่อน แต่มันคือความกลัว... ความกลัวที่ว่าจังหวะการเต้นของหัวใจที่เธอเพิ่งจะเริ่มรู้ตัวว่ามันไม่ได้เต้นเป็นจังหวะปกติเวลาอยู่ใกล้ฟ้าใส กำลังจะถูกใครบางคนมาแย่งชิงไป เธอถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะแสร้งทำเป็นเคาะประตูเบาๆ แล้วส่งเสียงทักทายด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้เป็นปกติที่สุด "ฟ้าใส... เรามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะ?" ฟ้าใสสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมา แววตาที่ยังมีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่จากคู่สนทนาในสายค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนเมื่อเห็นว่าเป็นรินรดา เธอรีบกดวางสายแล้วลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะลนลานไปชั่วขณะ "ริน... ไม่ได้ขัดจังหวะเลยค่ะ มาสิคะ เข้ามานั่งก่อน" รินรดาเดินเข้าไปวางแก้วชาลงบนโต๊ะข้างๆ แฟ้มงานของอีกฝ่าย พยายามกวาดสายตามองหน้าจอที่ดับไปแล้วของฟ้าใส "ใครโทรมาเหรอคะ? เสียงฟังดูสุภาพเชียว" ฟ้าใสชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถือไว้ในมือแน่นราวกับเป็นเกราะป้องกัน "อ๋อ... รุ่นน้องที่รู้จักกันตอนไปดูงานน่ะค่ะ เขาเพิ่งย้ายกลับมาจากต่างประเทศ เลยมาชวนไปทานข้าวน่ะไม่มีอะไรหรอกค่ะ" คำว่า 'ไม่มีอะไรหรอกค่ะ' ของฟ้าใสนั่นแหละ ที่ทำให้น้ำตาของรินรดาเกือบจะร่วงลงมาจริงๆ เธอไม่ได้กลัวว่าฟ้าใสจะมีคนรัก แต่เธอหวง... หวงพื้นที่ที่เคยมีแค่เราสองคน หวงระยะห่างระหว่างห้องของเราที่เคยเป็นเหมือนเซฟโซนที่ไม่มีใครแทรกกลางได้ "ดีจังเลยนะคะ" รินรดาแสร้งยิ้ม มุมปากของเธอกระตุกเล็กน้อยจนเจ้าตัวต้องรีบซ่อนมือไว้ใต้โต๊ะ "ดูเหมือนเขาจะเป็นคนใส่ใจรายละเอียดดีนะ ถึงขั้นจองโต๊ะริมระเบียงเผื่อเลย" ฟ้าใสจ้องมองรินรดาด้วยสายตาที่ลึกซึ้งขึ้น ดวงตาคู่สวยคู่นั้นดูเหมือนจะอ่านความคิดของเธอออกทั้งหมด ความเงียบงันเริ่มปกคลุมห้องทำงานที่ปกติจะมีแต่เสียงหัวเราะของคนสองคน มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและบีบคั้นจนรินรดาเริ่มหายใจไม่ออก "รินคะ..." ฟ้าใสเอ่ยเสียงแผ่ว เดินเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น "ถ้าเราบอกว่าเราลำบากใจกับคำชวนนั้น รินจะเชื่อไหมคะ?" "ทำไมต้องลำบากใจล่ะคะ?" รินรดาถามกลับ เสียงของเธอเริ่มสั่นพร่า "ในเมื่อฟ้าเองก็..." "ในเมื่อฟ้าเองก็กำลังรอคนอื่นอยู่... ใช่ไหมคะที่รินอยากจะพูด?" ฟ้าใสขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องเผลอถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง ฟ้าใสวางมือลงบนกำแพงข้างหัวไหล่ของรินรดา กักขังเธอไว้ในวงแขนที่อบอุ่นและกดดันในคราวเดียวกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของดอกไม้สีขาวที่รินรดาคุ้นเคยดีลอยมาแตะจมูก มันทำให้หัวใจที่เต้นผิดจังหวะอยู่แล้ว ยิ่งรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "ฟ้า... เรา..." รินรดาพูดไม่ออก ความกลัวที่เคยมีมาตลอดว่าจะสูญเสียความเป็นเพื่อน มันมลายหายไปในวินาทีนี้ เหลือเพียงความต้องการที่จะขีดเส้นกั้นระหว่างฟ้าใสกับคนคนนั้น ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของฟ้าใสก็ดังขึ้นอีกครั้ง มันไม่ใช่เสียงเรียกเข้า แต่เป็นเสียงข้อความที่สั่นยาวต่อเนื่องหลายครั้ง ฟ้าใสเหลือบไปมองหน้าจอ แววตาของเธอเปลี่ยนไปทันที สีหน้าของเธอดูซีดลงเล็กน้อยจนรินรดาสังเกตเห็น มือที่ค้ำผนังอยู่เริ่มเกร็งแน่น "ริน... เราว่ารินต้องดูนี่" ฟ้าใสพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าปกติ เธอหันหน้าจอโทรศัพท์มาให้รินรดาเห็นข้อความที่เพิ่งเด้งขึ้นมา บนหน้าจอไม่ใช่ข้อความจากรุ่นน้องคนนั้น แต่มันเป็นรูปถ่าย... รูปถ่ายของรินรดาที่กำลังยืนเหม่อมองจากหน้าต่างห้องของตัวเองในช่วงเย็นของเมื่อวาน โดยมีคำบรรยายใต้ภาพสั้นๆ ว่า *'คนข้างห้องของเธอ น่ารักดีนะ... ฉันว่าฉันชอบเขานะครับ'* รินรดาเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปตามไขสันหลัง เมื่อเธอมองออกไปนอกหน้าต่างห้องที่ปิดสนิท เธอก็เห็นเงาของใครบางคนยืนนิ่งอยู่ตรงระเบียงห้องฝั่งตรงข้ามที่ปกติควรจะว่างเปล่า... ชายหนุ่มคนนั้นกำลังเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอผ่านกระจก พร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมกับความอบอุ่น แต่มันคือการประกาศสงครามอย่างเงียบเชียบ ความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ ความรู้สึกที่ยังไม่ได้เริ่มต้น มันกำลังถูกคุกคามโดยคนที่เธอไม่เคยแม้แต่จะรู้จักชื่อ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงคอยเป็นกำลังใจและติดตามความรักของทั้งคู่มาจนถึงตอนนี้นะคะ