คนขี้อิจฉาในคราบเพื่อน

“ริน... คนนั้นน่ะ ใครเหรอคะ?” น้ำเสียงของฟ้าใสราบเรียบจนน่ากลัว มือที่กำลังหยิบพู่กันแต้มสีน้ำมันชะงักค้างอยู่กลางอากาศ รินรดาที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงต้นฉบับบนโต๊ะทำงานถึงกับสะดุ้งสุดตัว เธอไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเพื่อนสนิทที่เดินเข้ามาในห้องตอนไหนเลย ความเงียบงันที่แผ่ซ่านออกมาจากคนตัวสูงตรงหน้าทำให้บรรยากาศภายในห้องพักขนาดกะทัดรัดนี้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาพยายามยิ้มให้เป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอก “อ๋อ... คนที่ทักมาในแชทเมื่อกี้เหรอคะ? เพื่อนสมัยเรียนน่ะค่ะ ไม่ได้คุยกันนานแล้ว เขาก็แค่ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบตามประสา” “เหรอคะ?” ฟ้าใสทวนคำ สองเท้าก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนเหลือเพียงช่องว่างเล็กน้อย เธอก้มลงมองหน้าจอมือถือที่รินรดาคว่ำไว้บนโต๊ะด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “แต่ดูเหมือนเขาจะ ‘ถามไถ่’ เรื่องของรินละเอียดเกินไปหน่อยนะคะ ถึงขั้นรู้ว่ารินชอบกินกาแฟร้านไหน หรือชอบไปนั่งเขียนงานที่มุมไหนของสวนสาธารณะ...” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาที่ใบหน้า ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะความรู้สึกผิดที่เหมือนถูกจับได้ว่าเธอกำลังกุมความลับบางอย่างไว้ “คงเพราะความบังเอิญมั้งคะ ฟ้าอย่าคิดมากเลย” “รินคะ...” ฟ้าใสวางพู่กันลงบนจานสีดัง *กริ๊ก* เสียงนั้นสั่นประสาทรินรดามากกว่าเสียงตะโกน “ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่รินเริ่มมีความลับกับฟ้า? เราเป็นเพื่อนกันมานานแค่ไหนแล้ว รินก็น่าจะรู้ดีว่าฟ้าไม่ชอบความรู้สึกที่เหมือนถูกกันออกไปจากชีวิตของรินแบบนี้” “เราไม่ได้กันฟ้าออกไปนะคะ!” รินรดาเผลอขึ้นเสียงเล็กน้อยก่อนจะลดระดับลงเมื่อเห็นแววตาไหววูบของอีกฝ่าย เธอถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือ มือสั่นเทาพยายามซ่อนไว้ข้างลำตัว “รินแค่... รินแค่ยังไม่พร้อมจะพูดถึงเรื่องนี้ ฟ้าเองก็มีพื้นที่ส่วนตัวที่รินไม่เคยเข้าไปก้าวก่ายไม่ใช่เหรอคะ?” “พื้นที่ส่วนตัวของฟ้า มีรินอยู่เต็มหัวใจมาตลอด” คำพูดนั้นเรียบง่ายแต่ทว่าหนักอึ้งราวกับภูเขาหินกดทับลงบนทรวงอก รินรดาชะงักไป ดวงตาคู่สวยสบเข้ากับดวงตาที่ฉายแววตัดพ้อและเจ็บปวดของฟ้าใส บรรยากาศละมุนละไมที่เคยมีให้กันบัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความหึงหวงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของคำว่า 'เพื่อนสนิท' “ฟ้า...” “ไม่ต้องพูดหรอกค่ะ” ฟ้าใสยิ้มบางๆ แต่นัยน์ตาไม่มีรอยยิ้ม “ฟ้าแค่อยากเตือนรินไว้นะคะ ว่าบางคนที่เราคิดว่ารู้จักดี บางทีเขาก็อาจจะมี ‘ใบหน้าอื่น’ ที่ซ่อนไว้ภายใต้ความหวังดีจอมปลอม... รินไม่เคยเห็นหรอกว่าตอนที่รินหันหลังให้เขา คนเหล่านั้นมองรินด้วยสายตาแบบไหน” ฟ้าใสหมุนตัวเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของเธอ ทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ความคิดในหัวตีกันให้วุ่น คนแปลกหน้าที่ทักมาในโซเชียลมีเดียมีท่าทีแปลกประหลาดขึ้นทุกวัน แต่ท่าทีของฟ้าใสในวันนี้ก็น่าหวั่นเกรงไม่แพ้กัน ราวกับว่ากำแพงที่พวกเธอสร้างขึ้นมาด้วยกันตลอดหลายปี กำลังถูกรอยร้าวเล็กๆ เหล่านี้กัดกินจนใกล้จะพังทลาย รินรดาหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้ง มือที่สั่นเทาปลดล็อกหน้าจอ ข้อความล่าสุดจากผู้ใช้ปริศนาคนนั้นเด้งขึ้นมาพอดี *‘ไม่ต้องไปฟังคนข้างห้องหรอกครับริน... เขาไม่ได้หวังดีกับรินอย่างที่รินคิดหรอก คนขี้อิจฉาน่ะ มักจะเก่งเรื่องการตีเนียนเป็นเพื่อนสนิทที่สุดเลย ว่าไหมครับ?’* หัวใจของรินรดาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของฟ้าใสที่กำลังสะบัดพู่กันลงบนผืนผ้าใบอย่างหนักหน่วง ราวกับกำลังระบายอารมณ์ที่อัดอั้นอยู่ข้างใน ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวดูแปลกตาไปจนเธอเริ่มกลัว... กลัวว่าคนที่เธอไว้ใจที่สุด อาจจะเป็นคนที่เธอไม่รู้จักเลยแม้แต่นิดเดียว เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกระทันหัน ทั้งรินรดาและฟ้าใสชะงักพร้อมกัน “ใครคะ?” รินรดาถามด้วยเสียงที่แห้งผาก ไม่มีเสียงตอบรับจากหน้าประตู แต่มีเพียงซองจดหมายสีขาวสะอาดตาถูกสอดเข้ามาทางช่องว่างด้านล่างของประตู รินรดาเดินไปหยิบมันขึ้นมาด้วยความลังเล ขณะที่ฟ้าใสลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินตามหลังเธอมาติดๆ รินรดาฉีกซองออกช้าๆ สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่จดหมายรัก แต่มันคือรูปถ่ายใบหนึ่ง... เป็นรูปของรินรดากับฟ้าใสที่ถ่ายจากมุมไกลในสวนสาธารณะเมื่อสัปดาห์ก่อน แต่ที่น่าขนลุกคือในรูปนั้น มีเพียงใบหน้าของรินรดาที่ชัดเจน ส่วนตัวของฟ้าใสถูกขีดฆ่าด้วยปากกาสีแดงฉานจนเละเทะ และด้านหลังของรูปภาพมีลายมือหวัดๆ เขียนไว้ว่า... *‘เลือกเอาเถอะครับริน... ว่าจะเลือกอยู่กับเพื่อนจอมปลอมคนนี้ หรือจะยอมรับความจริงที่ว่า... ผมเฝ้ามองคุณอยู่ตรงนี้ ตลอดเวลา’* รินรดาหันขวับไปมองที่หน้าต่างบานปิดสนิทของห้องข้างๆ ซึ่งอยู่ติดกับห้องของเธอ... ม่านสีทึบที่เคยปิดสนิทมาตลอดหลายเดือน บัดนี้มันถูกเปิดออกเพียงเล็กน้อย ให้เห็นเพียงดวงตาสีเข้มคู่หนึ่งที่จ้องมองมาผ่านช่องแคบๆ นั้นอย่างหิวกระหาย! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเปราะบางของหัวใจในตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่ารี้ดเดอร์จะยังไม่ทิ้งกันไปไหนนะเจ้าคะ!