ถ้าฉันบอกว่ารัก

“ถ้าฉันบอกว่าสิ่งที่รินทำอยู่ตอนนี้... มันทำให้ใจของคนฟังเต้นผิดจังหวะ รินจะยังทำอยู่ไหมคะ?” คำถามนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากของฟ้าใส ท่ามกลางความเงียบงันในห้องนั่งเล่นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วบด รินรดานิ่งงัน ปลายนิ้วที่กำลังเกลี่ยหน้ากระดาษโน้ตบุ๊กชะงักค้าง สายตาของเธอประสานกับดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ดูเหมือนจะอ่านยากขึ้นทุกทีในยามนี้ ฟ้าใสไม่ได้มองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา เธอนั่งกอดอก พิงหลังกับโซฟาเบดตัวยาว จ้องมองรินรดาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมายบางอย่างที่รินรดาไม่กล้าตีความ “ฟ้าหมายความว่ายังไงคะ?” รินรดาถามกลับ เสียงของเธอเบาหวิวราวกับขนนกที่พร้อมจะปลิวหายไปหากมีลมพัดผ่าน เธอพยายามรักษาท่าทีให้เป็นปกติที่สุด แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกร่าง “ก็แค่...” ฟ้าใสขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมสะอาดแบบสบู่เด็กที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของอีกฝ่ายโชยมาแตะจมูก รินรดาใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ทัน “ก็แค่สงสัยว่า รินไม่เคยรู้สึกเลยเหรอ ว่าทุกครั้งที่รินเข้ามาดูแลใกล้ชิดแบบนี้ หรือทุกครั้งที่รินใช้สายตาแบบนั้นมองมา... มันไม่ใช่สิ่งที่เพื่อนสนิทเขาทำกัน” รินรดารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างมาจุกอยู่ที่คอหอย เธออยากจะเบือนหน้าหนี แต่สายตาของฟ้าใสกลับมีแรงดึงดูดมหาศาลที่สะกดให้เธอต้องจ้องมองกลับไป ความกลัวที่เธอเคยมี... ความกลัวที่จะสูญเสีย 'เพื่อน' คนนี้ไปหากเธอทำลายเส้นแบ่งนี้ทิ้ง เริ่มตีรวนขึ้นมาในใจ “ริน... รินแค่ไม่อยากเสียอะไรไป” เสียงของรินรดาสั่นพร่า “เราเป็นแบบนี้มันก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ ฟ้าก็รู้ว่ารินกลัวแค่ไหน” “กลัวการเปลี่ยนแปลง หรือกลัวว่าถ้าเปลี่ยนแล้ว รินจะไม่ได้เป็นคนสำคัญในชีวิตฉันอีกต่อไป?” ฟ้าใสสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอไม่ได้มีความโกรธเคือง แต่มีความกดดันที่บีบคั้นหัวใจคนฟังจนแทบหยุดเต้น รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองเห็นความสั่นไหวในดวงตาของเพื่อนสาวคนสนิทที่เธอหวงแหนที่สุดในชีวิต มือเรียวเล็กของฟ้าใสเอื้อมมาแตะที่หลังมือของรินรดาเบาๆ สัมผัสนั้นอุ่นวาบและสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ “ถ้าฉันบอกว่ารัก... รินจะยังมองหน้าฉันติดไหม” ฟ้าใสกระซิบประโยคที่ทำลายกำแพงทุกอย่างลงชั่วพริบตา รินรดารู้สึกราวกับเวลาหยุดเดิน ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องทั้งห้อง ราวกับว่าอากาศรอบตัวเบาบางลงจนแทบหายใจไม่ออก เธอเฝ้าฝันถึงวินาทีนี้มาตลอด เฝ้าถามตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน แต่เมื่อมันมาถึงจริงๆ เธอกลับทำอะไรไม่ถูก “ฟ้า...” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความกล้า เธอเลื่อนมือไปกุมมือของฟ้าใสที่วางอยู่บนตัก สัมผัสนั้นเน้นย้ำว่าสิ่งที่ได้ยินไม่ใช่ภาพหลอน แต่มันคือความเป็นจริงที่เธอต้องเผชิญ “รินก็เคย... คิดว่าถ้าเราลองก้าวข้ามไป ถ้ามันไม่เหมือนเดิม ถ้าเราเลิกกัน รินจะอยู่ยังไง” รินรดาก้มหน้าลงซ่อนความร้อนผ่าวที่ขอบตา “แต่พอเห็นฟ้าทำเหมือนจะเดินออกไปจากชีวิตริน รินถึงได้รู้ว่า สิ่งที่รินกลัวที่สุด ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลง แต่มันคือการที่ไม่มีฟ้าอยู่ในโลกของรินอีกแล้ว” ฟ้าใสชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ที่ดูจะทั้งโล่งใจและเจ็บปวดในคราวเดียวกัน “งั้นแปลว่า... ที่ผ่านมา รินก็รู้สึกเหมือนกันใช่ไหม?” ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยคำตอบใดๆ ออกไป เสียงเคาะประตูห้องจากฝั่งทางเดินก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด เสียงรัวเคาะที่ดูร้อนรนและไม่เป็นจังหวะทำลายบรรยากาศสีชมพูลงจนหมดสิ้น “รินรดา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธออยู่ในนั้น!” เสียงที่คุ้นเคยและเป็นเสียงที่รินรดาไม่อยากได้ยินมากที่สุดในเวลานี้ดังขึ้น เสียงของ 'อดีต' ที่เธอเพิ่งสะสางไปได้ไม่นาน ฟ้าใสขมวดคิ้วแน่นและลุกขึ้นยืนทันที ทิ้งให้รินรดานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาด้วยความรู้สึกที่เหมือนกับว่ามีพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดเข้าถล่มหัวใจของพวกเธอทั้งคู่ รินรดามองประตูห้องที่ถูกเคาะซ้ำๆ สลับกับใบหน้าของฟ้าใสที่เริ่มเปลี่ยนเป็นความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มขยับก้าวแรกกำลังถูกทดสอบด้วยบทเรียนที่โหดร้ายที่สุด และเธอก็ไม่รู้เลยว่า... หลังจากบานประตูนี้เปิดออกไป ชีวิตของเธอและฟ้าใสจะยังเหมือนเดิมได้อีกไหม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และฝากเป็นกำลังใจให้รินกับฟ้าก้าวข้ามผ่านคืนนี้ไปด้วยกันนะคะ