ภาพจำในวันเก่า

"พี่ไม่ได้ตั้งใจจะมาทำลายความสงบของริน... พี่แค่ต้องการคำตอบ" เสียงทุ้มต่ำของชายร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูห้องพัก ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลงจนแทบหายใจไม่ออก เธอไม่ได้ตอบโต้ทันที มือที่กำลูกบิดประตูไว้แน่นสั่นระริก สายตาของเธอเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากมุมทางเดิน—ฟ้าใส หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าหากความลับในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบไว้กำลังจะถูกขุดขึ้นมาในคืนนี้ ฟ้าใสที่แอบมองอยู่ตรงนั้นคงจะเสียใจมากแค่ไหน "เราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกันแล้วค่ะ" รินรดาเค้นเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าว "รบกวนคุณกลับไปเถอะนะคะ ก่อนที่ฉันจะแจ้งนิติบุคคล" ชายคนนั้นแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านไหล่ของเธอเข้าไปในห้องพัก ก่อนจะหยุดสายตาที่กองกระดาษและโน้ตบุ๊กซึ่งวางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะทำงาน "ยังเขียนนิยายเพ้อฝันอยู่เหมือนเดิมเลยนะริน... แล้วนางเอกในเรื่องนี้ล่ะ? ใช่คนที่ยืนแอบฟังเราอยู่หลังกำแพงนั่นหรือเปล่า?" รินรดาชะงัก เธอรีบปิดประตูลงทันทีด้วยความตกใจ เสียงปัง! ที่ดังขึ้นสะท้อนก้องไปทั่วทางเดิน หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรีบหันไปมองหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างไว้ หน้าเอกสารที่เธอเขียนค้างไว้ในตอนล่าสุด... ตัวละครที่ชื่อ 'ดาริน' กำลังบรรยายความรู้สึกถึง 'เพื่อนสนิท' ที่มีรอยยิ้มเหมือนแสงอาทิตย์ และเข้มแข็งราวกับสถาปัตยกรรมที่ไม่มีวันพังทลาย ทุกอย่างในนิยาย... คือฟ้าใส "ริน..." เสียงเรียกแผ่วเบาดังมาจากด้านหลัง เมื่อรินรดาหันกลับไปก็พบฟ้าใสยืนอยู่กลางห้อง แววตาของสถาปนิกสาวไม่ได้มีความโกรธเคือง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความร้าวรานที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน มือเรียวสวยของฟ้าใสถือแก้วชาที่เย็นชืดไว้แน่น "เขาคือใครคะ?" ฟ้าใสถาม เสียงของเธอสั่นเครือ "คนที่ทำให้รินกลัวจนมือสั่นขนาดนี้... คนที่รินเคยสัญญาว่าจะลืมไปตลอดกาล" รินรดาเดินเข้าไปใกล้หมายจะคว้ามืออีกฝ่าย แต่ฟ้าใสกลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว ความรักษาระยะห่างนั้นทำให้น้ำตาที่กลั้นไว้ของรินรดาร่วงเผาะทันที "มันเป็นอดีตที่รินไม่อยากให้มันยุ่งเกี่ยวกับชีวิตเรา... กับชีวิตของฟ้า" รินรดากล่าว พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "นิยายเรื่องนี้... รินเขียนมันขึ้นมาเพราะรินอยากบันทึกช่วงเวลาที่มีฟ้าอยู่ข้างๆ รินไม่ได้ตั้งใจจะให้เรื่องของเขาเข้ามาแปดเปื้อนความรู้สึกที่รินมีต่อฟ้าเลยสักนิด" ฟ้าใสขมวดคิ้ว เดินตรงไปที่โต๊ะทำงานแล้วก้มลงอ่านตัวอักษรบนหน้าจอที่เปิดทิ้งไว้ นิ้วเรียวของเธอไล้ไปตามบรรทัดที่บรรยายถึงความอ่อนโยนของนางเอกในเรื่อง—ซึ่งถอดแบบมาจากเธอทุกกระเบียดนิ้ว "รินมองว่าฟ้าเป็นแบบนี้เหรอคะ?" ฟ้าใสถาม สายตายังคงจับจ้องที่หน้าจอ "คนที่ใจดีจนน่าสงสาร... คนที่รักใครสักคนอย่างหมดใจแต่ไม่กล้าเอ่ยปาก เพราะกลัวว่าสุดท้ายแล้วจะเป็นได้แค่เพื่อน" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ความกดดันที่สะสมมาตลอดหลายชั่วโมงพุ่งขึ้นถึงขีดสุด รินรดารู้สึกเหมือนทุกคำที่เขียนลงไปในนิยายมันกำลังกลายเป็นหอกที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของเธอเอง "ริน... ฟ้าถามว่ารินมองฟ้าแบบนี้จริงๆ ใช่ไหม?" ในจังหวะที่รินรดากำลังจะเอ่ยปากตอบ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันรุนแรงและรัวเร็ว ราวกับคนที่อยู่ด้านนอกกำลังหมดความอดทน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ริน! เปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้ ถ้าไม่เปิด พี่จะพังเข้าไปนะ!" รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอหันไปมองประตูสลับกับใบหน้าของฟ้าใส แต่ในขณะที่รินรดากำลังสับสนอยู่นั้น ฟ้าใสกลับเป็นฝ่ายเดินตรงไปที่ประตูเสียเอง "ฟ้า! อย่าเปิดนะคะ!" รินรดาร้องเตือน แต่มันสายเกินไป ฟ้าใสปลดล็อกประตูแล้วกระชากมันออก แรงกระชากนั้นทำให้ชายร่างสูงที่ยืนรออยู่เซถลาเข้ามาในห้อง แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาต้องหยุดหายใจไม่ใช่การปรากฏตัวของเขา แต่มันคือภาพที่ชายคนนั้นถืออยู่ในมือ... มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเก่าคร่ำคร่า ซึ่งรินรดาจำได้แม่นว่าเธอทำหายไปตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน ชายคนนั้นยิ้มที่มุมปาก แล้วโยนซองเอกสารลงบนโซฟากลางห้อง ก่อนจะจ้องมองทั้งคู่ด้วยสายตาสมเพช "ไม่ต้องเดาให้เสียเวลาหรอกนะว่าฉันเป็นใคร" เขาพูดพลางปัดฝุ่นออกจากสูท "ฉันก็แค่คนที่ถือ 'ความลับ' ที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเธอ... จบลงภายในคืนนี้ยังไงล่ะ" ฟ้าใสหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ในขณะที่มือของเธอกำลังสั่นเมื่อหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดู ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและฟ้าใสในบทที่แสนหนักหน่วงนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี