จุดเริ่มต้นของความไม่ชัดเจน

“ถ้าฟ้าจะอึดอัดขนาดนั้น เรากลับไปเป็นแค่เพื่อนข้างห้องเหมือนเดิมก็ได้นะ” รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัด นิ้วเรียวของเธอหมุนขอบแก้วน้ำในมือเล่นจนหยดน้ำเย็นเฉียบไหลซึมลงมาตามแก้ว ก่อนจะเปื้อนลงบนปลายนิ้ว เธอก้มหน้ามองมันราวกับว่านั่นคือสิ่งที่มีความหมายสำคัญที่สุดในโลกตอนนี้ ทั้งที่ในใจกำลังเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ฟ้าใสที่นั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้ามชะงักไป ดวงตาคู่สวยที่มักจะฉายแววมั่นใจยามเขียนแบบสถาปัตยกรรม กลับดูสั่นไหวและไร้ทิศทาง เธอขยับตัวเล็กน้อย เสียงหนังโซฟาที่เสียดสีกันดังชัดเจนในความเงียบ ก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา “ริน... ฟ้าไม่ได้หมายความแบบนั้น” ฟ้าใสเว้นจังหวะ สายตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของรินรดาอย่างพยายามค้นหาคำตอบ “แค่... เราต่างคนต่างก็ไม่รู้ว่าควรวางมือไว้ตรงไหน หรือควรวางความรู้สึกไว้ที่จุดไหนมากกว่ากัน” ความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่มันกลับหนาแน่นขึ้นตั้งแต่วันที่ความลับถูกเปิดเผยผ่านสายตาและการกระทำที่เกินเลยไปจากคำว่าเพื่อน บรรยากาศภายในห้องที่เคยอบอุ่นด้วยกลิ่นหอมของชาดอกไม้และมิตรภาพ กลับกลายเป็นความตึงเครียดที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง รินรดาเงยหน้าขึ้น สบสายตากับอีกฝ่ายเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเบือนหนีไปทางระเบียงที่เปิดม่านค้างไว้ “นั่นสินะคะ” รินรดาแค่นยิ้ม “การรักษาความสัมพันธ์ที่พังไปแล้วด้วยการพยายามสร้างใหม่... มันอาจจะยากกว่าการสร้างบ้านหลังใหม่ตั้งแต่ต้นเสียอีก” ฟ้าใสลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของเธอทำให้รินรดาต้องแหงนมองเล็กน้อย ร่างโปร่งเดินอ้อมไปทางด้านหลังโซฟา มือของเธอหยุดชะงักลงที่พนักพิง เหมือนอยากจะเอื้อมไปแตะไหล่ของคนตรงหน้า แต่สุดท้ายก็กำมือแน่นแล้วปล่อยลงข้างลำตัวตามเดิม นี่คือระยะห่างที่เธอกำลังพยายามทำความเข้าใจ แต่มันกลับเป็นระยะห่างที่ทรมานหัวใจที่สุด “รินกลัวใช่ไหม?” ฟ้าใสถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทว่าสั่นเครือ “กลัวว่าถ้าเราขยับเข้าใกล้กันมากกว่านี้ แล้ววันหนึ่งเราต้องจากกันจริงๆ รินจะไม่มีแม้แต่คำว่าเพื่อนเหลืออยู่ให้เรียกหา” รินรดานิ่งไป อึกอัดราวกับมีก้อนแข็งๆ ติดอยู่ในลำคอ ความกลัวที่ซ่อนลึกในใจถูกขุดขึ้นมาวางตรงหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว ใช่... เธอเป็นนักเขียนที่เขียนเรื่องราวความรักมามากมาย แต่ในชีวิตจริง เธอกลับไม่เคยรู้วิธีจัดการกับความรักที่ ‘อาจจะ’ พังทลายได้เลย เธอรักที่จะมีฟ้าใสอยู่ในชีวิตในรูปแบบที่แน่นอน ไม่ใช่ความไม่ชัดเจนที่เหมือนพายุกำลังจะเข้าแบบนี้ “ฟ้าเองก็คงกลัวเหมือนกัน” รินรดาตอบเสียงแผ่ว “ฟ้าถึงได้พยายามสร้างกำแพงกั้นไว้ตลอดเวลา... ทั้งที่ตัวฟ้าเองนั่นแหละที่เป็นคนพังกำแพงนั้นลงมาด้วยการทำดีกับรินเกินกว่าเพื่อนคนหนึ่งจะทำ” คำพูดนั้นเหมือนดั่งมีดที่กรีดลงไปกลางใจ ฟ้าใสเม้มริมฝีปากแน่น เธอยอมรับว่าสิ่งที่รินรดาสังเกตเห็นมันคือความจริงที่เธอพยายามซ่อนมาตลอดห้าปี เธอคือสถาปนิกที่วาดฝันเรื่องโครงสร้างชีวิตให้คนอื่นได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่กลับไม่มีปัญญาประคับประคองความสัมพันธ์ของตัวเองให้มั่นคง “งั้นเรามาลองเริ่มกันใหม่... แบบที่ไม่ต้องมีนิยามดีไหม?” ฟ้าใสเอ่ยข้อเสนอ “ไม่ต้องเป็นเพื่อน ไม่ต้องเป็นคนรู้ใจ แค่เป็นคนสองคนที่อยากทำความรู้จักกันใหม่ ในวันที่เราทั้งคู่ต่างจากวันแรกที่เจอกันแล้ว” รินรดามองแผ่นหลังของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความเปราะบางในบทสนทนานี้ทำให้เธอรับรู้ได้ว่า ฟ้าใสไม่ได้กำลังเล่นเกม แต่ฟ้าใสกำลังพยายาม ‘รื้อสร้าง’ หัวใจของตัวเองเพื่อเผื่อที่ไว้ให้เธอ รินรดาลุกขึ้นยืนบ้าง ระยะห่างระหว่างกันในตอนนี้เหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นหอมจางๆ จากสบู่ที่ฟ้าใสใช้ลอยมาแตะจมูก “ถ้าวันหนึ่ง... เราไปต่อกันไม่ได้จริงๆ ล่ะคะ” รินรดาถามด้วยเสียงที่สั่นพร่า “ริน...” ฟ้าใสหมุนตัวกลับมา สายตาสองคู่ประสานกันอย่างจริงจัง “ถ้าวันนั้นมาถึง ฟ้าสัญญาว่าฟ้าจะเดินออกไปเอง จะไม่ให้รินต้องลำบากใจจนต้องย้ายห้องหนีฟ้าไปไหนเด็ดขาด” ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง ความเงียบที่แสนหวานกำลังจะก่อตัวขึ้น เสียงเคาะประตูห้องจากฝั่งทางเดินก็ดังขึ้นอย่างแรง จนทั้งคู่สะดุ้งตัวโยน “ใครมาในเวลานี้?” ฟ้าใสขมวดคิ้ว เธอมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว รินรดาเดินไปที่ประตูด้วยความฉงน เธอแอบส่องผ่านตาแมว ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะซีดเผือดลงทันที มือที่จับลูกบิดประตูสั่นสะท้านจนฟ้าใสต้องรีบเดินเข้ามาประชิดข้างหลัง “ริน ใครมาคะ?” ฟ้าใสถามพลางพยายามจะมองผ่านรอยแยกของประตูปิดสนิท รินรดาหันกลับมามองฟ้าใสด้วยสายตาที่แตกสลายและตื่นตระหนก ก่อนจะกระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความสั่นเทา “เขา... คนที่รินเคยสัญญาว่าจะลืมไปตลอดกาล... เขามาทำอะไรที่หน้าห้องของรินในคืนนี้คะ?” ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนเปราะบางนี้ไปกับรินรดาและฟ้าใสนะคะ