กำแพงที่พังทลาย

“ถ้าฟ้าจะพังทุกอย่างลงขนาดนี้ ฟ้าก็แค่พูดออกมาตรงๆ ไม่ต้องใช้ความใจดีที่ทำให้รินสับสนแบบนี้หรอกค่ะ” รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับในห้องนั่งเล่นของเธอเอง น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าขณะกอดอกแน่นราวกับต้องการสร้างปราการปกป้องหัวใจที่กำลังสั่นคลอน รอยร้าวบนแก้วกาแฟที่วางอยู่บนโต๊ะดูไม่สำคัญเท่ากับรอยร้าวในความสัมพันธ์ที่ทั้งคู่ถนอมมาตลอดหลายปี ฟ้าใสยืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตู มือที่เคยจับพวงกุญแจแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดค่อยๆ คลายออก แววตาของสถาปนิกสาวผู้มั่นใจในทุกทฤษฎีการออกแบบ กลับดูสั่นไหวและไร้ทางออกอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน “ที่รินสับสน... เพราะรินรู้สึกเหมือนที่ฟ้าเป็นใช่ไหมคะ” ฟ้าใสถามกลับ เสียงของเธอเบาหวิวราวกับจะปลิวหายไปกับอากาศ แต่ทุกคำถามกลับกรีดลึกลงไปในโสตประสาทของคนฟัง รินรดาเบือนหน้าหนี มองออกไปที่ระเบียงห้องที่เธอชอบมานั่งพักผ่อน ความทรงจำนับไม่ถ้วนกับ ‘เพื่อนข้างห้อง’ คนนี้ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมประจำตัวฟ้าใส กลิ่นเดียวกับที่อบอวลอยู่ในอากาศตอนนี้ กำลังตอกย้ำว่ากำแพงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อกั้นเขตแดนระหว่างคำว่า ‘เพื่อน’ กับ ‘คนรัก’ มันได้พังทลายลงไปแล้วจริงๆ เธอไม่ได้กลัวการเปลี่ยนแปลงในแง่ร้าย แต่มันคือความกลัวที่จะเสียคนสำคัญคนเดียวที่เข้าใจโลกของเธอไปตลอดกาล “ริน... เราสองคนรู้ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้น” ฟ้าใสขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบที่เหลืออยู่ทำให้รินรดาได้ยินแม้กระทั่งจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของตัวเอง “รินไม่ต้องกลัวว่าถ้าเป็นคนรักกันแล้วทุกอย่างจะเปลี่ยนไปจนต้องเสียกันและกันไปหรอกนะ เพราะถึงแม้รินจะผลักไสฟ้าแค่ไหน ฟ้าก็ไม่มีวันไปไหนจากข้างห้องของรินอยู่ดี” คำพูดที่ดูเอาแต่ใจแบบนั้นกลับทำให้รินรดานิ่งงัน เธอหันกลับมาสบตากับคนตรงหน้า ดวงตาคู่นั้นของฟ้าใสไม่ได้มีความหยิ่งผยองหรือความมั่นใจเหมือนสถาปนิกที่คุมงานก่อสร้างระดับล้าน แต่มันคือแววตาของคนที่รอคอยคำตอบมาทั้งชีวิต “ฟ้าบอกว่าไม่มีวันไปไหน... แต่ถ้ารินตอบตกลงไปแล้ว วันหนึ่งฟ้าเกิดเบื่อขึ้นมาล่ะคะ?” รินรดาถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มคลอเบ้า “รินรับมือกับความสูญเสียแบบนั้นไม่ไหวจริงๆ นะ” ฟ้าใสไม่รอให้รินรดาพูดจบ เธอสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวและคว้ามือรินรดาขึ้นมาแนบไว้ที่หน้าอกข้างซ้ายของเธอ สัมผัสถึงแรงเต้นของหัวใจที่รัวเร็วอย่างไม่มีจังหวะ ความร้อนจากฝ่ามือที่ส่งผ่านถึงกันทำให้รินรดาต้องกลั้นหายใจ “ถ้ากลัวว่าฟ้าจะเบื่อ ก็จงทำให้ฟ้ารักรินให้มากขึ้นในทุกๆ วันสิคะ... อย่าปล่อยให้กำแพงที่รินสร้างขึ้นมันกั้นฟ้าไว้อีกเลย รินรดา” คำพูดนั้นเหมือนกุญแจดอกสุดท้ายที่ปลดล็อกประตูบานใหญ่ในใจของรินรดา ทุกอย่างที่พยายามเก็บกดไว้ ความอ่อนไหวที่เคยปฏิเสธ ความรู้สึกที่หวั่นไหวทุกครั้งที่สบตากัน พรั่งพรูออกมาจนเธอยืนแทบไม่อยู่ รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาโดยที่มือยังคงแตะอยู่ที่หน้าอกของฟ้าใส ความรู้สึกที่เคยสับสนเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ว่า ‘คนคนนี้’ คือคนที่เธอไม่อยากแบ่งปันให้ใครอีกแล้ว รินรดาเงยหน้าขึ้นมองฟ้าใส แววตาของเธอเปลี่ยนจากความหวาดกลัวกลายเป็นความยอมรับ “ริน... รินอาจจะยังไม่เก่งเรื่องความรัก และรินก็ยังกลัวอยู่บ้าง แต่ถ้าเป็นฟ้า... รินอาจจะลองเสี่ยงดูสักครั้งค่ะ” ฟ้าใสระบายยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดตั้งแต่ที่รินรดาเคยเห็นมา มือที่เคยจับกันไว้เปลี่ยนมาลูบไล้แก้มของรินรดาอย่างทะนุถนอม ความเงียบในห้องเปลี่ยนไปเป็นความอบอุ่นที่โอบกอดทั้งสองไว้ ทว่า... ในขณะที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังผลิบานอย่างสวยงาม เสียงเคาะประตูห้องจากฝั่งทางเดินก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งเร้า *ปัง! ปัง! ปัง!* “ริน! เปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้ พี่รู้ว่าเราอยู่ข้างใน! อย่าคิดว่าจะหนีความจริงเรื่องพินัยกรรมนั่นพ้น!” เสียงของผู้ชายที่คุ้นเคยในอดีตทำให้รินรดาหน้าซีดเผือด ความอบอุ่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ฟ้าใสชะงักและหันไปมองประตูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนในอดีตของรินรดาจะย้อนกลับมาในจังหวะที่หัวใจของพวกเธอกำลังจะเชื่อมกัน สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนเปราะบางนี้ไปกับรินรดาและฟ้าใสนะคะ