ทำไมถึงทำแบบนี้

"ถ้าการที่ฟ้าทำทุกอย่างเพื่อริน มันเป็นแค่หน้าที่ของ 'เพื่อนที่ดีที่สุด' รินก็อยากให้ฟ้าเลิกทำสักที เพราะมันเกินกว่าที่รินจะแบกรับความรู้สึกผิดนี้ไว้ไหวแล้วค่ะ" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า มือของเธอที่กำแก้วเซรามิกอุ่นๆ อยู่ในตอนแรก บัดนี้สั่นไหวจนน้ำชารสอ่อนสะเทือนไหวตามจังหวะชีพจร เธอนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิมในห้องของฟ้าใส สถานที่ที่เคยเป็นดั่งพื้นที่ปลอดภัย แต่ในเวลานี้ อากาศรอบตัวกลับดูหนาแน่นและกดทับจนแทบหายใจไม่ออก ฟ้าใสยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ครัว มือที่เคยจับตะหลิวหรือแบบร่างสถาปัตยกรรมด้วยความมั่นคง บัดนี้กลับกำขอบโต๊ะหินอ่อนแน่นจนขึ้นข้อขาว สถาปนิกสาวผู้ที่มักจะมีคำตอบให้ทุกปัญหา กลับนิ่งเงียบไปนานผิดปกติ ความเงียบที่ขยายตัวระหว่างคนทั้งคู่ไม่ได้อบอุ่นเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับกรีดลึกราวกับคมมีด "รินพูดอะไรออกมา รู้ตัวไหมคะ" ฟ้าใสหมุนตัวกลับมา ดวงตาที่เคยเป็นประกายสดใสซ่อนความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิดไว้ภายใต้เลนส์แว่นสายตา เธอค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้รินรดา ก่อนจะหยุดยืนทิ้งระยะห่างไว้เพียงหนึ่งช่วงแขน "รินรู้ค่ะ... รินรู้ว่าสิ่งที่ฟ้าทำทุกอย่าง ไม่ใช่แค่เพราะเราเป็นเพื่อนบ้านกัน ไม่ใช่แค่เพราะเราสนิทกันมาหลายปี" รินรดาเงยหน้าขึ้น สบสายตากับคนที่เธอมองข้ามความรู้สึกนี้มาโดยตลอด "สายตาที่ฟ้ามองรินตอนที่รินไม่รู้ตัว ความห่วงใยที่เกินพอดี แม้แต่การที่ฟ้าคอยเช็กว่ารินกินข้าวหรือยัง ทั้งที่ฟ้าเองก็ยุ่งกับงานจนแทบไม่มีเวลาพัก... ฟ้ากำลังทำเพื่ออะไรคะ? ฟ้ากำลังรอให้รินพูดคำนี้ออกมาเพื่ออะไรกันแน่?" ฟ้าใสแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ทว่าดวงตากลับรื้นไปด้วยน้ำใส "ทำไมต้องเป็นตอนนี้คะริน? ทำไมต้องเป็นตอนที่รินเริ่มทำตัวถอยห่าง? ฟ้าแค่... แค่หวังว่าถ้าฟ้าให้ทุกอย่างที่รินต้องการได้ วันหนึ่งความรู้สึกของรินจะขยับเข้ามาหาฟ้าเองโดยไม่ต้องมีการเรียกร้องใดๆ" "นั่นไม่ใช่ความรัก แต่มันคือการแลกเปลี่ยนนะคะ" รินรดาลุกขึ้นยืนประจันหน้า อีกฝ่ายตัวสูงกว่าเธอเล็กน้อยเสมอ แต่ในวินาทีนี้ ความรู้สึกผิดในใจของรินรดากลับทำให้เธอดูตัวเล็กกว่าเดิมหลายเท่า "รินกลัว... รินกลัวว่าถ้าวันหนึ่งรินตอบรับความรู้สึกของฟ้า แล้วเราไปกันไม่ได้ ความสัมพันธ์แบบเพื่อนบ้านแบบนี้ล่ะคะ? ฟ้าจะยอมทิ้งเพื่อนที่แสนดีคนนี้ไปได้จริงๆ เหรอคะ?" "เพื่อนบ้านเหรอ?" ฟ้าใสทวนคำนั้นเบาๆ ก่อนจะก้าวประชิดตัวจนรินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับพนักโซฟา "รินคะ... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฟ้าไม่เคยต้องการสถานะแค่ 'เพื่อนบ้าน' อยู่แล้ว สิ่งที่รินเรียกว่าความกลัว แท้จริงแล้วมันคือเกราะที่รินสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากการเปลี่ยนแปลงต่างหาก รินกลัวว่าตัวเองจะมีความสุขมากเกินไป จนกลัวว่าวันหนึ่งจะสูญเสียมันไป ใช่ไหมคะ?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนศรที่ปักลงกลางใจ รินรดาชะงักไป คำพูดที่ถูกกลั่นออกมาจากความซื่อตรงของฟ้าใสทำให้เธอนิ่งอึ้ง เธอไม่เคยปฏิเสธว่าลึกๆ แล้วเธอเองก็หวั่นไหว แต่ความหวั่นไหวนั้นถูกแช่แข็งไว้ด้วยทฤษฎีของการรักษาความสัมพันธ์ที่มั่นคงมาตลอด "ฟ้าอย่าพูดเหมือนรู้ใจรินไปหมดได้ไหม..." รินรดาพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือของเธอ "การที่ฟ้าดีกับรินขนาดนี้ มันเหมือนกับการที่ฟ้ากำลังขังรินไว้ในกรงทองที่สวยงาม แต่รินมองไม่เห็นทางออกเลยสักทาง" "ถ้าอย่างนั้น... วันนี้รินก็ลองเปิดประตูกรงนั้นดูไหมคะ" ฟ้าใสเอื้อมมือขึ้นมาแตะข้างแก้มของรินรดาเบาๆ สัมผัสที่คุ้นเคยแต่กลับร้อนผ่าวจนหัวใจของคนถูกสัมผัสเต้นรัวผิดจังหวะ "ฟ้าไม่ได้ต้องการขังรินไว้ แต่ฟ้าแค่อยากเป็นที่พักให้รินตลอดไป... รินจะลองเสี่ยงกับความรู้สึกนี้ดูบ้างไหม? หรือรินจะเลือกปล่อยให้ความรักของเราต้องจบลงด้วยการเป็นแค่ 'คนข้างห้อง' ที่ไม่มีวันเอื้อมถึงกันไปตลอดชีวิต" บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน รินรดามองลึกลงไปในดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและรอยร้าวของฟ้าใส เธอรู้ดีว่าคำตอบที่เธอกำลังจะมอบให้นั้น จะเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเธอไปตลอดกาล ในขณะที่รินรดากำลังอ้าปากจะเอ่ยคำพูดบางอย่างที่เธอตั้งใจจะเก็บไว้เป็นความลับไปจนวันตาย เสียงเคาะประตูห้องจากฝั่งทางเดินก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ฟ้าใสชะงักและลดมือลงอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่หันไปมองประตูด้วยความตกใจ เพราะนี่เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว ใครกันที่มาหาในเวลาแบบนี้? รินรดากำลังจะก้าวไปทางประตู แต่ฟ้าใสกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะบุคคลที่ยืนรออยู่หน้าห้องนั้น ไม่ใช่ใครอื่นที่พวกเธอจะคาดเดาได้เลยว่ามาทำไม "อย่าเปิดนะคะริน... คนที่มาน่ะ เขาไม่ได้มาเพื่อพูดเรื่องธรรมดาแน่ๆ" รินรดาขมวดคิ้วด้วยความสงสัยขณะที่ฝีเท้าของคนที่อยู่หน้าห้องเริ่มขยับเดินวนไปมาอย่างใจร้อน และก่อนที่พวกเธอจะได้ตัดสินใจทำอะไร ประตูบานนั้นก็ถูกไขออกด้วยกุญแจสำรองที่ควรจะมีอยู่แค่คนเดียวในโลกที่ถือไว้—คนที่รินรดาคิดว่าจากไปไกลแสนไกลแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันที่น่าตกใจนี้ไปพร้อมกันนะคะ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีจะรอพบทุกคนในตอนหน้าค่ะ