ความกลัวที่ยังหลงเหลือ

"อย่าเปิดนะฟ้า... ขอร้องล่ะ" รินรดาคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่น นิ้วเรียวของเธอสั่นเทาจนสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นรัวของฟ้าใสที่อยู่ตรงหน้า เสียงเคาะประตูห้องจากฝั่งทางเดินยังคงดังขึ้นเป็นจังหวะหนักหน่วง ราวกับเสียงค้อนที่กำลังตอกลงบนหัวใจของเธอทีละครั้ง ความเงียบในห้องดูจะหนาแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟโต๊ะทำงานที่ส่องให้เห็นแววตาไหวระริกของคนทั้งคู่ ฟ้าใสชะงัก เธอหันมามองรินรดาด้วยความสับสน แววตาที่เคยเด็ดเดี่ยวในฐานะสถาปนิกผู้คุมโปรเจกต์ใหญ่กลับอ่อนแสงลงเมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่คลออยู่ในหน่วยตาของคนที่เธอรักที่สุด "ริน... เราหลบแบบนี้ไปตลอดไม่ได้หรอกนะ" ฟ้าใสกระซิบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลทว่าหนักแน่น "ถ้าเราไม่เผชิญหน้ากับมันตอนนี้ แล้วเราจะเอาความกล้าที่ไหนไปเดินจับมือกันในวันข้างหน้าล่ะคะ?" "แต่มันจะจบแบบเดิม... เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา" รินรดาปล่อยมือจากข้อมือฟ้าใสแล้วกอดตัวเองไว้แน่น "ฟ้าไม่เข้าใจหรอก... คนที่เคยมีชีวิตที่ราบรื่นมาตลอดแบบฟ้า จะรู้ได้ยังไงว่าความพยายามที่จะรักษาความสัมพันธ์น่ะ มันเหนื่อยแค่ไหน ถ้าวันหนึ่งฟ้าเบื่อริน ถ้าวันหนึ่งฟ้ามองกลับมาแล้วเห็นว่ารินไม่ได้เป็นอย่างที่ฟ้าฝันไว้... เราจะมองหน้ากันไม่ได้อีกเลยนะ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจแผ่วๆ ของทั้งสอง รินรดาเบือนหน้าหนีไปยังบานประตูที่ยังคงมีคนเคาะไม่หยุด ความกลัวในใจของเธอมันไม่ได้มาจากคนข้างนอกนั่นเลย แต่มันมาจาก 'อนาคต' ที่เธอยังมองไม่เห็นต่างหาก "รินคะ..." ฟ้าใสขยับเข้าไปใกล้ มือเรียวประคองใบหน้าของรินรดาให้หันมาสบตากัน "ถ้าฟ้าบอกว่า ฟ้าไม่ได้คาดหวังให้รินเป็นแบบที่ฟ้าฝัน แต่ฟ้าคาดหวังว่ารินจะเป็นคนเดียวที่อยู่ข้างๆ ฟ้าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... แบบนี้ยังไม่พอสำหรับความกล้าของรินเหรอ?" "มันไม่เกี่ยวกับความพอหรอกค่ะ..." รินรดาสะอื้นเบาๆ "แต่มันคือความกลัว... ความกลัวที่ว่า ถ้าเราข้ามเส้นความเป็นเพื่อนไปแล้ว วันหนึ่งถ้ามันพังลงมา เราจะสูญเสียทั้ง 'คนรัก' และ 'เพื่อนที่ดีที่สุด' ไปพร้อมกัน รินยอมทนเหงาในฐานะเพื่อน ดีกว่าต้องสูญเสียฟ้าไปตลอดกาลแบบคนแปลกหน้า" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงบนหัวใจของฟ้าใส สถาปนิกสาวผู้เข้มแข็งถึงกับชะงักไปชั่วครู่ เธอนิ่งอึ้งอยู่กับคำสารภาพที่แสนเปราะบางของคนตรงหน้า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่รินรดาแสดงออกว่าหวาดกลัวการสูญเสียมากเพียงใด แต่ครั้งนี้... มันดูรุนแรงและแตกสลายกว่าครั้งไหนๆ ฟ้าใสค่อยๆ เอื้อมมือไปปาดน้ำตาบนแก้มเนียนของรินรดาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะประทับจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากมน เป็นจูบที่ไม่มีความต้องการอื่นใดแอบแฝง นอกเหนือไปจากการปลอบประโลมและการยืนยันถึงตัวตน "งั้นเรามาทำข้อตกลงกันไหมคะ?" ฟ้าใสถามเสียงสั่นเล็กน้อย "เราไม่ต้องเป็นแฟนกันในแบบที่โลกกำหนด แต่เราจะเป็น 'องศาที่หัวใจเต้นตรงกัน' แบบนี้ไปเรื่อยๆ... จนกว่ารินจะมั่นใจว่า มือของฟ้าที่จับอยู่ตอนนี้ จะไม่มีวันปล่อยรินไม่ว่าจะเกิดพายุอะไรขึ้นก็ตาม" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่ยังคงลังเล "ฟ้าทำได้จริงเหรอ? ฟ้าจะรอวันที่รินพร้อมได้จริงๆ ใช่ไหม?" "รินก็รู้... ว่าฟ้าแอบมองรินจากห้องข้างๆ มานานแค่ไหน" ฟ้าใสยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดาสั่นไหว "สำหรับฟ้า... การรอคอยรินไม่ใช่ภาระ แต่มันคือความสุขที่ได้มีลมหายใจอยู่ในแต่ละวัน" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็หยุดกะทันหัน ความเงียบที่เข้ามาแทนที่กลับน่าขนลุกยิ่งกว่าเดิม รินรดาใจหายวาบ เธอรีบคว้ามือฟ้าใสไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณของการป้องกันตัว แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามประตู เป็นเสียงที่คุ้นเคยจนทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ "รินรดา... ฉันรู้ว่าเธออยู่ในนั้น" เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังลอดเข้ามา เสียงที่เธอพยายามลืมเลือนมาตลอดสามปี "อย่าคิดว่าการขังตัวเองอยู่กับยัยผู้หญิงคนนี้จะช่วยเธอได้... ออกมาคุยกับฉันดีๆ ก่อนที่ฉันจะทำลายทุกอย่างที่เธอรัก แม้กระทั่งภาพวาดที่เธอภูมิใจที่สุดในห้องนั้น" รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอเบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงโลหะบางอย่างกระทบกับลูกบิดประตูเหมือนกำลังพยายามไขมันออก ฟ้าใสเปลี่ยนสีหน้าทันที ความกังวลกลายเป็นแววตาที่แข็งกร้าวขึ้นมาในฉับพลัน เธอรีบคว้ากุญแจสำรองที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วผลักรินรดาไปไว้ด้านหลัง "ริน... ล็อกประตูห้องนอนข้างในนั่น แล้วอย่าออกมาจนกว่าฟ้าจะบอก" ฟ้าใสสั่งเสียงเด็ดขาด ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปที่บานประตูทางเข้า "คนแบบนั้นน่ะ... ไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับชีวิตของรินอีกแล้ว" เสียงลูกบิดประตูหมุนวนดังเอี๊ยดอ๊าดดุจเสียงกรีดร้องของบานพับที่กำลังจะยอมแพ้ รินรดายืนตัวสั่นอยู่หน้าประตูห้องนอน ในขณะที่ฟ้าใสก้าวไปยืนเผชิญหน้ากับความจริงที่เลวร้ายที่สุดเพียงลำพัง และในเสี้ยววินาทีก่อนที่บานประตูจะเปิดออก... เธอก็เห็นเงาของใครอีกคนที่ยืนซ้อนอยู่หลังชายคนนั้น... เงาที่ทำให้รินรดาถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินรดาและฟ้าใสมาถึงจุดนี้นะคะ!