คืนที่ตัดสินใจ

“ถ้าการมีเราอยู่ในชีวิตของริน มันทำให้รินต้องอึดอัดขนาดนี้ ต่อไปนี้ฟ้าจะไม่ก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวของรินอีกแล้วค่ะ” ประโยคนั้นของฟ้าใสยังคงดังก้องอยู่ในมโนภาพของฉัน ราวกับเสียงแก้วแตกที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นของรินรดาเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบาตัดกับจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของฉันเอง ฉัน—รินรดา—นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาสีครีมตัวเดิม มองดู ‘คนข้างห้อง’ ที่เพิ่งก้าวถอยห่างออกไปยืนชิดบานประตูไม้ แผ่นหลังของฟ้าใสในค่ำคืนนี้ดูเปราะบางกว่าที่เคยเห็น เธอไม่ได้หันมามองฉัน แต่ไหล่ที่ไหวระริกเล็กน้อยนั้นบอกให้รู้ว่ากำแพงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองกำลังพังทลาย “ฟ้าใส... ที่รินพูดไปเมื่อกี้ ไม่ใช่ความหมายนั้นนะคะ” ฉันเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามจะขยับตัวเข้าหา แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งเหมือนถูกพันธนาการด้วยความกลัว ความกลัวที่จะต้องเสีย ‘รอยยิ้ม’ ของเพื่อนสนิทไปตลอดกาล ฟ้าใสหมุนตัวกลับมา สายตาของเธอนิ่งสนิท แต่มันกลับเป็นความนิ่งที่เจ็บปวดที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความสดใสและอบอุ่นคู่นั้น บัดนี้กลับมีร่องรอยของความอ่อนล้าและความหวังที่ริบหรี่ “ไม่ใช่อย่างนั้น แล้วมันคือยังไงคะริน?” ฟ้าใสถามกลับ จังหวะการหายใจของเธอติดขัดเล็กน้อย “เราเป็นเพื่อนกันมานานแค่ไหน... เพื่อนที่รู้ใจกันทุกอย่าง เพื่อนที่คอยรับฟังปัญหาในวันที่ชีวิตพัง เพื่อนที่... แอบเฝ้ามองดูคนตรงหน้าเติบโตโดยที่ไม่กล้าจะพูดอะไรออกมาเลยสักคำ” ประโยคสุดท้ายของเธอเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขความลับในใจฉัน ความเงียบระหว่างเรายาวนานจนแทบจะกลายเป็นความอึดอัดที่หายใจไม่ออก ฉันก้มหน้าลงมองมือตัวเองที่กำเข้าหากันแน่น ความคิดในหัวตีกันวุ่นวายระหว่างความคุ้นเคยอันแสนปลอดภัย กับความต้องการที่จะก้าวข้ามเส้นแบ่งที่เปราะบางนี้ไปสู่สิ่งที่มากกว่า ฉันกลัว... กลัวว่าถ้าเราเลือกที่จะข้ามเส้นนี้ไป แล้ววันหนึ่งเราไปไม่รอด ฉันจะไม่มีแม้แต่ ‘เพื่อนข้างห้อง’ คนเดิมให้หันไปหาอีกแล้ว “รินกลัว...” ฉันสารภาพออกมาในที่สุด น้ำเสียงสั่นเครือ “รินกลัวว่าถ้าเราเปลี่ยนสถานะไปแล้ว... เราจะเสียกันและกันไปจริงๆ รินไม่อยากเสียฟ้าใสไป ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม” ฟ้าใสเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด เธอหยุดลงตรงหน้าฉัน คุกเข่าลงบนพื้นให้ระดับสายตาของเราเสมอกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยของเธอทำเอาหัวใจฉันสั่นสะท้าน เธอเอื้อมมือขึ้นมาแตะหลังมือฉันเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความอบอุ่นเข้ามาจนฉันเผลอกลั้นหายใจ “รินคะ...” ฟ้าใสเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนใจสั่น “ถ้าความกลัวมันทำให้เราต้องทรมานแบบนี้ การลองเสี่ยงดูสักครั้ง... มันจะไม่คุ้มกว่าการต้องมานั่งเสียใจในวันที่เราสายเกินไปเหรอคะ?” เธอกุมมือฉันไว้แน่นขึ้น สายตาของเธอเว้าวอนและจริงใจจนฉันไม่อาจหลบเลี่ยงได้ ในเสี้ยววินาทีนั้น ฉันเห็นเงาของตัวเองในดวงตาคู่นั้น เป็นเงาของคนที่เธอรักและพร้อมจะโอบกอดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ความรู้สึกผิดที่เคยเกาะกินใจเริ่มจางหายไป เหลือเพียงความปรารถนาลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้หัวใจมาตลอด ฉันตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร อย่างน้อยคืนนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้ความกลัวมาพรากคนที่สำคัญที่สุดไปจากชีวิตอีก “ถ้าอย่างนั้น...” ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี “ถ้าฟ้าใสยังอยากจะลองเสี่ยง... รินก็พร้อมจะไปกับฟ้านะคะ” ใบหน้าของฟ้าใสปรากฏรอยยิ้มที่สวยงามที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา รอยยิ้มที่ไม่ได้มีไว้ให้เพื่อนสนิท แต่มันเป็นรอยยิ้มของคนที่รอคอยคำตอบนี้มาทั้งชีวิต เธอโน้มตัวเข้ามาหาฉัน จังหวะที่ระยะห่างระหว่างเราลดน้อยลงจนแทบจะเป็นศูนย์ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงปลายจมูก ทว่า ในวินาทีที่หัวใจของฉันกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันกับเธอ เสียงเคาะประตูห้องจากฝั่งทางเดินก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบทำลายบรรยากาศอันแสนหวานลงทันที ปัง! ปัง! ปัง! “ริน! เปิดประตูให้หน่อย... ฉันรู้ว่าเธออยู่ข้างใน!” เสียงที่คุ้นหูแต่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ดังลอดผ่านบานประตูเข้ามา ทำให้ฟ้าใสชะงักและผละตัวออกจากฉันทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนหวานเป็นความตกใจอย่างสุดขีดเมื่อจำได้ว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร ฉันหันไปมองบานประตูด้วยความรู้สึกที่เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เพราะคนคนนั้น... คนที่ฉันพยายามจะลืมและทิ้งไว้ในอดีต—กำลังกลับมาทวงถามทุกอย่างในค่ำคืนที่ฉันเพิ่งจะตัดสินใจเริ่มต้นใหม่กับใครอีกคน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ความรักของพวกเธอในตอนนี้เสมอนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี