อุปสรรคจากทางบ้าน

"ถ้าลูกเลือกที่จะปฏิเสธโอกาสนี้ ก็เท่ากับว่าลูกกำลังเลือกที่จะทิ้งอนาคตของตัวเองทิ้งไปเพียงเพราะความผูกพันที่มันไร้จุดหมาย ฟ้า... แม่ถามจริงๆ เถอะ ความเป็นเพื่อนของหนูกับรินรดามันสำคัญกว่าทางเดินที่สวยงามข้างหน้าขนาดนั้นเลยเหรอ?" น้ำเสียงของมารดาที่ส่งผ่านสมาร์ทโฟนไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเย็นเฉียบและคมกริบเสียยิ่งกว่าการตวาด ฟ้าใสนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ทำงาน ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาขณะกำปากกาในมือแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว สถาปนิกสาวหลับตาลง พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ "แม่คะ... มันไม่ใช่เรื่องของอนาคตอย่างเดียว แต่คือเรื่องของความสุขที่หนูสร้างมากับมือ ที่นี่ ที่ห้องนี้ ที่ความสัมพันธ์นี้... หนูไม่ได้ทิ้งมันไปเพียงเพราะความผูกพัน แต่มันคือตัวตนของหนูค่ะ" ฟ้าใสตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้มั่นคงที่สุด แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจนแทบหลุดออกมาจากอก "ความสุขที่กินไม่ได้น่ะเหรอ? แม่ให้เวลาลูกตัดสินใจสามวัน ถ้าวันอาทิตย์นี้ลูกยังยืนยันคำเดิม แม่จะถือว่าลูกขาดความเป็นมืออาชีพ และเราคงต้องคุยกันยาวกว่านี้ในแง่ของครอบครัว" สายตัดไปแล้ว ทิ้งให้ห้องทำงานเงียบสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัว ฟ้าใสวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้ขัดมัน ก่อนจะค่อยๆ สไลด์ตัวลงไปนั่งกอดเข่ากับพื้นพรม สายตามองเหม่อไปที่ประตูห้องข้างๆ ที่กั้นระหว่างเธอกับรินรดา เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจังหวะแผ่วเบาที่คุ้นเคย "ฟ้า... เราซื้อขนมมาฝากน่ะ เห็นว่าวันนี้ทำงานดึก เลยแวะร้านเค้กปากซอยมาให้" เสียงนุ่มทุ้มของรินรดาลอดผ่านประตูเข้ามา ความอ่อนโยนนั้นเปรียบเสมือนน้ำเย็นที่ราดรดลงบนแผลใจ แต่ในวินาทีนี้ มันกลับทำให้ฟ้าใสรู้สึกแสบปร่าไปถึงข้างใน ฟ้าใสรีบเช็ดคราบน้ำตาที่แก้ม ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเปิดประตู รอยยิ้มที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดีถูกหยิบมาใช้ปิดบังความพังทลายภายใน "ขอบใจนะริน งานวันนี้เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม?" ฟ้าใสเอ่ยถามพลางรับกล่องขนมมา รินรดาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธออย่างจับผิด "ฟ้า... ตาแดงๆ นะ เป็นอะไรไป หรือว่างานที่บริษัทมีปัญหา? บอกเราได้นะ" รินรดาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ ของแป้งเด็กที่ติดตัวรินรดากลายเป็นสิ่งที่ตอกย้ำให้ฟ้าใสรู้สึกว่า เธอไม่สามารถสูญเสียคนตรงหน้านี้ไปได้จริงๆ "ไม่มีอะไรหรอก แค่... งานสถาปัตย์งวดนี้มันยากน่ะ" ฟ้าใสโกหกคำโต เธอก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง "รินไปพักผ่อนเถอะนะ ดึกแล้ว เดี๋ยวเราต้องปั่นแบบต่ออีกหน่อย" "แต่ว่า..." รินรดายังคงลังเล มือเรียวพยายามจะเอื้อมมาแตะไหล่ของฟ้าใส แต่กลับชะงักค้างไว้กลางอากาศ เหมือนกลัวจะล้ำเส้นความสัมพันธ์ที่พวกเธอยังคงรักษามันไว้อย่างทุลักทุเล ฟ้าใสเห็นความลังเลนั้นแล้วหัวใจก็แทบสลาย เธออยากจะโผเข้ากอดรินรดา อยากจะบอกความจริงทุกอย่างว่าครอบครัวกำลังจะพรากเธอไปจากเมืองนี้ พรากเธอไปจากอ้อมกอดที่เธอแอบถวิลหามาตลอด แต่นั่นเท่ากับเป็นการกดดันให้รินรดาต้องเลือกระหว่าง 'การรั้งเธอไว้' หรือ 'การปล่อยเธอไปเพื่ออนาคต' ซึ่งฟ้าใสรู้ดีว่ารินรดาผู้แสนดีคนนี้จะเลือกอย่างหลังเสมอ "ฝันดีนะริน" ฟ้าใสยิ้มให้ แล้วปิดประตูใส่หน้าคนตรงข้ามทันที ทันทีที่ประตูลงกลอน ฟ้าใสทรุดตัวลงพิงบานประตูอย่างหมดแรง ความคิดในหัวตีกันวุ่นวายระหว่าง 'ความรับผิดชอบต่อครอบครัว' กับ 'ความรักที่ยังไม่ได้เอ่ย' เวลาผ่านไปเนิ่นนานในความเงียบ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนอีเมลจากบริษัทสถาปนิกในต่างเมืองจะเด้งขึ้นมาบนหน้าจอแล็ปท็อป ข้อความระบุว่า *'เราจำเป็นต้องทราบคำตอบของคุณภายในคืนนี้ เพื่อดำเนินการเรื่องตั๋วเครื่องบินและที่พัก หากคุณต้องการสละสิทธิ์ โปรดแจ้งให้เราทราบทันที'* มือของฟ้าใสสั่นระริกขณะวางนิ้วบนคีย์บอร์ด ในขณะเดียวกัน เสียงข้อความจากกลุ่มครอบครัวก็ดังขึ้นรัวๆ มารดาส่งรูปตั๋วเครื่องบินที่จองไว้ล่วงหน้ามาให้ พร้อมข้อความสั้นๆ ว่า *'แม่จัดการทุกอย่างไว้หมดแล้ว อย่าทำให้แม่ผิดหวัง'* ฟ้าใสหลับตาลง ภาพของรินรดาที่กำลังนั่งพิมพ์งานอยู่ห้องข้างๆ ผุดขึ้นมาเป็นฉากหลังของความทรงจำทั้งหมด เธอรู้ดีว่าหากเธอตอบตกลง นั่นหมายถึงการจบสิ้นทุกโอกาสที่เธอจะมีกับรินรดา แต่หากเธอปฏิเสธ เธออาจจะต้องสูญเสียทุกอย่างที่ครอบครัวหยิบยื่นให้ รวมถึงการตัดขาดจากครอบครัวที่เธอรัก เสียงเคาะประตูที่รุนแรงและเร่งรีบกว่าปกติทำให้ฟ้าใสสะดุ้งสุดตัว เธอรีบเดินไปเปิดประตู พบรินรดายืนหน้าซีดเผือดอยู่ในชุดนอนสีขาว ในมือถือโทรศัพท์ที่เปิดค้างไว้ที่หน้าแอปพลิเคชันข่าวท้องถิ่น "ฟ้า... ข่าวนี้มันคืออะไร? ทำไมมีชื่อเธออยู่ในรายชื่อพนักงานที่จะถูกย้ายไปประจำสำนักงานใหญ่ต่างประเทศสิ้นเดือนนี้?" รินรดาถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ แววตาที่เคยมั่นคงของเธอร้าวรานจนฟ้าใสใจหายวูบ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ความรักของพวกเธอในตอนนี้เสมอนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ