การเปลี่ยนแปลงที่มองเห็น

"ริน... ถ้าจะจ้องจอที่ไม่มีสัญญาณแบบนั้นจนทะลุ มันก็คงไม่แสดงผลลัพธ์อื่นขึ้นมาหรอกค่ะ" น้ำเสียงของฟ้าใสไม่ได้มีแววประชดประชัน แต่มันราบเรียบจนรินรดารู้สึกใจคอไม่ดี เธอละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ที่มืดสนิทไปมองเจ้าของร่างโปร่งที่ยืนพิงกรอบประตูห้องครัวอยู่ มือเรียวสวยของสถาปนิกสาวกำลังหมุนแก้วไวน์ในมือเบาๆ ราวกับจะสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็อ่านไม่ออก "มันแปลกเกินไปค่ะฟ้า... ไฟดับ อินเทอร์เน็ตล่ม แต่ไฟทางเดินข้างนอกยังสว่างอยู่" รินรดาลดมือที่ถือโทรศัพท์ลง วางมันลงบนโต๊ะไม้ด้วยท่าทางเลื่อนลอย "และไอ้เบอร์ปริศนานั่น... มันไม่มีอยู่จริงในระบบสื่อสารด้วยซ้ำ" "โลกเราก็มีเรื่องที่หาคำตอบไม่ได้เยอะแยะไปค่ะ" ฟ้าใสเดินเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยของอีกฝ่ายเริ่มรบกวนสมาธิของรินรดา มันไม่ใช่กลิ่นดอกไม้ที่ฉุนเฉียว แต่เป็นกลิ่นหอมจางๆ ของไม้หอมและวนิลลาที่รินรดาจดจำได้ดีกว่ากลิ่นกายของตัวเองเสียอีก รินรดากระถดตัวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังสัมผัสกับพนักพิงเก้าอี้ไม้แข็งๆ "เรากำลังถูกจับตามองอยู่หรือเปล่าคะ?" ฟ้าใสไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวข้างๆ ระยะห่างที่เคยเป็นดั่งเส้นขนานที่ปลอดภัยบัดนี้กลับเหลือเพียงไม่กี่คืบ รินรดารู้สึกถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย หัวใจของเธอเริ่มเต้นผิดจังหวะ... ไม่ใช่เพราะความกลัวจากสถานการณ์ประหลาด แต่เป็นเพราะสายตาที่ฟ้าใสใช้จ้องมองมายังลำคอของเธอต่างหาก "รินคะ" ฟ้าใสเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำลงจนสั่นไหว "ถ้าโลกนี้จะพังทลายลงจริงๆ ในคืนนี้ สิ่งที่คุณอยากจะทำที่สุดคืออะไรคะ?" คำถามนั้นทำให้รินรดาชะงัก เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเพื่อนสนิท ภาพลักษณ์สาวเก่งผู้มั่นใจในตัวเองของฟ้าใสดูเหมือนจะร้าวรานและโหยหาอย่างประหลาด ความเปราะบางที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อนกำลังถูกเปิดเปลือยอยู่ตรงหน้า "ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะคะ?" รินรดาถามกลับ เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับความเงียบของห้อง "เพราะบางครั้ง... การรักษาระยะห่างที่เหมาะสม มันอาจจะกลายเป็นกำแพงที่ขวางกั้นความจริงที่สำคัญที่สุดไปตลอดกาล" ฟ้าใสขยับตัวเข้ามาใกล้จนไหล่ของทั้งคู่แทบจะเกยกัน "รินรู้ใช่ไหมคะว่าทำไมฉันถึงเลือกย้ายมาอยู่ห้องข้างๆ คุณตั้งแต่แรก?" รินรดาสูดหายใจเข้าลึก ความเงียบในห้องดูจะบีบคั้นจนเธอแทบหายใจไม่ออก สมองของเธอกำลังประมวลผลคำพูดของฟ้าใส ความทรงจำนับปีที่เธอคิดว่ามันคือ 'มิตรภาพที่แสนดี' กำลังถูกรื้อสร้างใหม่ในหัวของเธอ ความห่วงใยที่เกินพอดี ความคอยดูแลที่ไร้เงื่อนไข หรือแม้แต่ท่าทีที่ดูเหมือนจะกังวลใจเวลาเธอมีคนอื่นเข้ามาใกล้ ทั้งหมดนั้น... ไม่ใช่เพราะหน้าที่เพื่อนเลยสักนิด "ฟ้า... อย่าพูดแบบนั้นเลยนะคะ" รินรดาพยายามบังคับตัวเองไม่ให้สั่น "เราเป็นเพื่อนกัน... ความสัมพันธ์แบบนี้มันปลอดภัยที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอคะ?" "ปลอดภัยสำหรับใครคะ?" ฟ้าใสสวนกลับ แววตาของเธอวูบไหวด้วยความเจ็บปวด "ปลอดภัยสำหรับรินที่กลัวการเปลี่ยนแปลง หรือปลอดภัยสำหรับฉันที่ต้องคอยเฝ้ามองคุณรักคนอื่นแล้วยิ้มรับในฐานะ 'เพื่อนสนิท' กันแน่?" คำพูดนั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงลงบนแผลสด รินรดาหัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอหันไปเผชิญหน้ากับฟ้าใสตรงๆ แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นหยาดน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาของสถาปนิกสาว ความรู้สึกที่ไม่เคยกล้าเรียกชื่อมันชัดเจนนัก กำลังตีรวนอยู่ในอกของรินรดา เธอไม่ควรคิดแบบนี้... ไม่ควรเต้นผิดจังหวะกับเพื่อนสนิทที่เปรียบเสมือนลมหายใจของเธอ รินรดายื่นมือไปสัมผัสแก้มของฟ้าใสอย่างไม่ตั้งใจ ผิวสัมผัสนั้นเนียนละเอียดและอบอุ่นจนน่าตกใจ ฟ้าใสหลับตาลงรับสัมผัสนั้น ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยความหมายที่ท่วมท้นจนแทบระเบิด ขณะที่บรรยากาศกำลังจะแตะจุดที่ไร้ทางย้อนกลับ เสียงกริ่งประตูห้องของรินรดาก็ดังขึ้น! มันไม่ใช่เสียงกริ่งไฟฟ้า เพราะระบบไฟยังคงดับสนิท แต่มันเป็นเสียงเคาะที่หนักแน่น... เหมือนมีการนำโลหะบางอย่างมากระแทกประตูจนบานไม้สั่นสะเทือน รินรดาสะดุ้งสุดตัวและรีบลุกขึ้น แต่ฟ้าใสกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "อย่าเปิดนะคะ" ฟ้าใสกระซิบ เสียงของเธอสั่นสะท้านด้วยความกลัวที่แท้จริง "นั่นไม่ใช่คนที่จะมาดีแน่ๆ" ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้ตัดสินใจ ประตูห้องของเธอก็ถูกเปิดออกช้าๆ ทั้งที่ล็อคไว้อย่างดี ร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทที่ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากสีขาวเรียบเนียนก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับกล่องไม้ใบเล็กในมือที่ส่งเสียงดนตรีกล่องเพลงทำนองที่รินรดาเคยฟังในคืนที่เธอตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่นี่เป็นครั้งแรก "เราพบกันอีกครั้งแล้วนะ... คุณรินรดา" ชายแปลกหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่คุ้นหูอย่างน่าขนลุก ก่อนจะวางกล่องเพลงลงบนโต๊ะ และภาพถ่ายใบหนึ่งที่เขาวางทับลงไป... มันคือภาพของรินรดากับฟ้าใสที่แอบถ่ายจากมุมที่ไม่มีใครมองเห็น ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจูบกันในห้องนอนเมื่อคืนนี้ รินรดาหน้าซีดเผือด เธอหันกลับไปมองฟ้าใสที่ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความลับที่เธอเองยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดขึ้น... กำลังถูกนำมาวางเดิมพันบนเส้นด้ายที่ขาดสะบั้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในมุมที่ซ่อนเร้นนะคะ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี