ทริปกระชับมิตร

“ถ้าคุณยังจ้องจะหยิบกระเป๋าใบนั้นขึ้นรถอีกครั้ง ฉันสาบานเลยว่าจะทิ้งคุณไว้ที่ป้ายรถเมล์หน้าปากซอยจริงๆ ด้วย” ฟ้าใสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายตาที่เหลือบมองรินรดาผ่านกระจกมองหลังกลับเต็มไปด้วยความเอ็นดูปนระอา รินรดาชะงักมือที่กำลังจะคว้ากระเป๋าโน้ตบุ๊กคู่ใจทิ้งลงข้างตัวอย่างจำนน ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ แล้วค่อยๆ ดึงตัวขึ้นไปนั่งบนเบาะรถยนต์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเพื่อนสนิท “ก็... งานมันยังไม่เสร็จดีนี่คะ เผื่อว่าระหว่างทาง หรือตอนถึงที่พัก ฉันเกิดไอเดียพล็อตนิยายขึ้นมาล่ะ” “ทริปนี้คือการพักผ่อนค่ะริน ไม่ใช่ทริปย้ายออฟฟิศไปไว้ที่ทะเล” ฟ้าใสย้ำประโยคเดิมพลางหมุนพวงมาลัยรถหรูออกสู่ถนนใหญ่ “ลืมเรื่องงาน ลืมคนข้างห้องที่ชื่อรินรดาคนเครียดไปก่อน แล้วเหลือแค่เพื่อนสนิทที่ชื่อฟ้าใสกับรินที่จะไปดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน... ตกลงไหมคะ?” รินรดาไม่ได้ตอบทันที เธอปล่อยให้สายตาเหม็นมองทิวทัศน์ข้างทางที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากตึกสูงระฟ้าเป็นต้นไม้สีเขียวขจี หัวใจของเธอเต้นจังหวะที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่ความกลัวการเปลี่ยนแปลงอย่างที่เคยเป็นมาตลอด แต่มันเป็นความรู้สึกหวามไหวที่ยากจะนิยาม เมื่อรู้ว่าในพื้นที่จำกัดของรถคันนี้ มีเพียงเธอกับฟ้าใสเพียงลำพัง “ตกลงค่ะ” เสียงของรินรดาเบาหวิวราวกับจะถูกลมพัดหายไปในอากาศ “ถ้าคุณต้องการแบบนั้นนะ” บรรยากาศในรถเงียบลงชั่วขณะ แต่ทว่ากลับไม่ได้อึดอัดอย่างที่คิด เสียงเพลงบรรเลงเบาๆ คลอไปกับจังหวะการหายใจของคนทั้งคู่ ฟ้าใสลอบมองเสี้ยวหน้าของรินรดาเป็นระยะ เธอรู้ดีว่าในใจของเพื่อนคนนี้กำลังต่อสู้กับอะไร รินรดาก็เหมือนหนังสือปกแข็งที่ดูห่อหุ้มแน่นหนา แต่ถ้าได้ลองเปิดอ่านทีละหน้า จะพบกับเนื้อหาที่ลึกซึ้งและเปราะบางจนน่าทะนุถนอม เมื่อถึงที่พักส่วนตัวริมทะเลที่ฟ้าใสเตรียมไว้ รินรดาก็ต้องเบิกตากว้าง บ้านไม้สไตล์มินิมอลที่ทอดตัวอยู่บนโขดหินมองเห็นทะเลสีครามสุดสายตา มันดูเงียบสงบและเป็นส่วนตัวจนน่าตกใจ “ชอบไหมคะ?” ฟ้าใสถามพลางหยิบกระเป๋าเดินทางของทั้งคู่ลงจากรถ “มัน... สวยมากเลยค่ะ ไม่คิดว่าคุณจะหาร้านแบบนี้ได้” รินรดาตอบพลางเดินไปสูดอากาศริมระเบียง ลมทะเลพัดปะทะใบหน้าจนผมยาวสลวยปลิวไสว ตลอดทั้งบ่าย ทั้งคู่ทำกิจกรรมเรียบง่ายร่วมกันอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ทั้งเดินเล่นริมหาดจนเท้าเปื้อนทราย ร่วมกันทำอาหารมื้อเย็นในครัวเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและคราบแป้งที่เลอะเทอะบนแก้มของกันและกัน รินรดาพบว่าเธอเริ่มลืมตัวตนที่ต้องคอยกังวลถึงวันพรุ่งนี้ และโฟกัสเพียงแค่รอยยิ้มของฟ้าใสที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า กระทั่งยามค่ำคืนที่แสงดาวพร่างพรายบนท้องฟ้า ทั้งสองนั่งลงบนเบาะนุ่มที่ระเบียง เครื่องดื่มในมือคือไวน์รสละมุนที่ค่อยๆ คลายความระแวดระวังในใจของรินรดาลง “ริน... เคยคิดไหมว่าถ้าเราไม่ได้เป็นแค่เพื่อนกัน ความสัมพันธ์ของเราจะเป็นยังไง?” ฟ้าใสถามขึ้นกะทันหัน เสียงของเธอสั่นพร่านิดๆ ในความมืดมิด รินรดาชะงัก มือที่ถือแก้วไวน์สั่นไหวเล็กน้อย เธอหันไปมองสบตากับอีกฝ่าย ดวงตาของฟ้าใสในยามนี้ช่างลึกซึ้งและดูเหมือนกำลังเรียกร้องหาคำตอบที่เธอกลัวที่สุด “ฉัน... ฉันกลัวค่ะฟ้า” รินรดาสารภาพความในใจออกมาในที่สุด “กลัวว่าถ้าเราก้าวข้ามเส้นนั้นไป แล้ววันหนึ่งเราต้องเสียกันไปจริงๆ ฉันคงรับมือไม่ไหว” ฟ้าใสขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ จากกายของฟ้าใสทำให้รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ฟ้าใสยื่นมือมาแตะที่หลังมือของรินรดาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ส่งผ่านความอบอุ่นมาถึงใจอย่างประหลาด “ถ้าสิ่งที่รินกลัวคือการสูญเสีย... ก็จงจำไว้ว่าฉันไม่ได้จะเดินไปจากชีวิตริน แต่ฉันจะขอเป็นคนเดิมที่เดินอยู่ข้างๆ ริน ในฐานะที่พิเศษกว่าเดิม” ฟ้าใสโน้มตัวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดารดใบหน้า เธอไม่ได้หลบหนี แต่ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังจะเต้นประสานเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ จากบันไดไม้หลังบ้านก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ รินรดาลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนเดินออกมาจากความมืดข้างตัวบ้าน “ฉันไม่คิดเลยว่าจะมาเจอพวกเธอสองคนอยู่ที่นี่” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น เขาคือคนที่รินรดาหวาดกลัวที่สุดในอดีต “โดยเฉพาะเธอ... รินรดา คิดว่าจะหนีพ้นงั้นเหรอ?” รินรดาหน้าถอดสี มือที่เย็นเฉียบของเธอถูกฟ้าใสคว้าเอาไว้แน่น ราวกับจะบอกว่าเธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเพื่อนคนนี้ได้อีกต่อไป สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในมุมที่ซ่อนเร้นนะคะ