เมื่อเพื่อนเริ่มมีคนอื่น

เสียงกล่องกระดาษลูกฟูกที่ถูกวางกระแทกลงบนพื้นห้องนั่งเล่นดังขึ้นเบาๆ แต่กลับสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด รินรดายืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาของเธอไม่ได้มองสิ่งของที่เพิ่งถูกลำเลียงเข้ามาใหม่ แต่กลับจับจ้องไปยังรอยยิ้มกว้างที่ฉาบอยู่บนใบหน้าของฟ้าใส—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีไว้สำหรับเธอเพียงคนเดียวอีกต่อไปแล้ว "พี่กันต์แกใจดีมากเลยนะริน ช่วยยกขึ้นบันไดมาตั้งหลายกล่อง แถมยังบอกว่าจะช่วยออกแบบชั้นวางหนังสือให้ใหม่อีกต่างหาก" ฟ้าใสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่รื่นเริงเกินกว่าเหตุ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับยามเอ่ยถึงชื่อชายหนุ่มรุ่นพี่จากที่ทำงานเดียวกัน มือเรียวเล็กกำลังแกะเทปกาวออกจากกล่องกระดาษอย่างคล่องแคล่ว โดยไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่าปลายนิ้วของคนที่ยืนกอดอกอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว กำลังจิกเข้าที่ต้นแขนของตัวเองจนเนื้อตัวสั่นเทา รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังกัดกินหัวใจของเธอ มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความเวิ้งว้าง... ความรู้สึกเหมือนคนที่กำลังยืนอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางเฉียบ แล้วมองเห็นรอยร้าวขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ โดยที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยปากห้าม "อืม... ดูท่าทางเขาจะเป็นคนรอบคอบดีนะ" รินรดาฝืนย่นมุมปากส่งยิ้มบางเบาให้เพื่อนสนิท เป็นรอยยิ้มที่ฝืนจนปวดกราม "ทำงานที่เดียวกัน แถมยังตัวติดกันขนาดนี้ ฟ้าคงไม่ต้องคอยมาช่วยรินแก้ต้นฉบับดึกๆ ดื่นๆ อีกแล้วมั้ง" คำพูดนั้นหลุดออกจากปากโดยไม่ทันได้ยั้งคิด มันเต็มไปด้วยความประชดประชันเจือความน้อยเนื้อต่ำใจที่พยายามเก็บซ่อนไว้จนมิด แต่กระนั้น ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของรินรดาก็ยังจับสังเกตความชะงักงันชั่วขณะของฟ้าใสได้ มือที่กำลังงقةเทปกาวหยุดนิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนที่หญิงสาวเจ้าของห้องจะค่อยๆ หันกลับมามอง "รินพูดอะไรแบบนั้น..." ฟ้าใสถอนหายใจเบาๆ สีหน้าอ่อนลงระคนความเหนื่อยหน่าย "งานของรินก็คือริน งานของฟ้าก็คือฟ้า... ฟ้าเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าต่อให้ยุ่งแค่ไหน เรื่องของรินก็สำคัญที่สุดสำหรับฟ้าเสมอ" "เหรอ..." รินรดาทวนคำสั้นๆ สายตาตวัดมองไปยังกล่องกระดาษใบล่าสุดที่แปะป้ายชื่อบริษัทสถาปนิกชื่อดัง "แต่เมื่อกี้... ฟ้าไม่ได้พูดถึงงานเลยนะ ฟ้าพูดถึง 'พี่กันต์' ของฟ้าต่างหาก" บรรยากาศในห้องนั่งเล่นที่เคยอบอวลด้วยกลิ่นอَมของชาอุ่นๆ และเสียงหัวเราะยามเย็น พลันเย็นเยียบลงจนน่าใจหาย รินรดารู้ตัวว่าเธอเลยเถิดไปแล้ว รู้ตัวว่าเธอกำลังล้ำเส้นคำว่า 'เพื่อนสนิท' ที่ทั้งคู่ร่วมกันขีดเอาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่ทว่า ความหวาดกลัวที่จะถูกแทนที่ ความรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียพื้นที่ส่วนตัวในใจของฟ้าใสทีละน้อย มันผลักดันให้เธอพูดยั่วโมโหออกไปเพื่อเรียกร้องความสนใจ—วิธีที่เด็กๆ และโง่เขลาที่สุด ฟ้าใสวางกล่องในมือลงเสียงดังลั่นจนรินรดาสะดุ้ง สถาปนิกสาวเดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ร่างเพรียวบางที่เคยดูนุ่มนวลเสมอเวลากอดปลอบโยนยามที่รินรดานั่งปั่นต้นฉบับจนเครียด บัดนี้กลับยืนตรง แววตาหลังกรอบแว่นใสฉายแววตัดพ้ออย่างชัดเจน "รินกำลังเป็นอะไร?" ฟ้าใสถามเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือความหงุดหงิด "ช่วงนี้รินแปลกไป ตั้งแต่พี่กันต์เข้ามาช่วยโปรเจกต์ที่บริษัท... รินก็คอยหาเรื่องประชดประดอยตลอด ฟ้าทำอะไรผิดงั้นเหรอ หรือการที่ฟ้ามีเพื่อนร่วมงานเพิ่มขึ้นอีกคน มันทำให้รินรู้สึกว่าฟ้ากำลังแบ่งเวลาไปจากรินมากขนาดนั้นเลยรึไง" "เปล่า... รินไม่ได้คิดอะไรเลย" รินรดาเบือนหน้าหนี หลบสายตาคาดคั้นคู่นั้น เธอกลัว... กลัวว่าถ้ามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของฟ้าใสมากกว่านี้ เธอจะเผลอพูดความลับที่ซ่อนไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจออกมา—ความลับที่ว่า เธอไม่อาจทนเห็นรอยยิ้มของฟ้าใสไปมอบให้ใครอื่นได้เลย "โกหก" ฟ้าใสเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่น แรงบีบไม่ได้มากพอที่จะทำให้เจ็บ แต่มันอบอุ่นและมั่นคงเสียจนรินรดาต้องเม้มริมฝีปากแน่น "รินไม่เคยเก่งเรื่องโกหกเลย ตั้งแต่เด็กจนโต เวลาที่รินไม่พอใจ รินจะกัดริมฝีปากตัวเองแบบนี้ตลอด... บอกฟ้ามาสิริน ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมช่วงนี้เราถึงคุยกันไม่รู้เรื่องเลย" กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของฟ้าใสลอยกรุ่นแตะจมูก ระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงจนแทบไม่มีช่องว่าง หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นรัวผิดจังหวะ—จังหวะที่ปั่นป่วนและเจ็บปวดในคราเดียวกัน เธอยากจะบอกเหลือเกินว่า *'เพราะฉันหวงเธอน่ะสิ เพราะฉันไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนเข้ามามีอิทธิพลในชีวิตของเธอเหมือนที่ฉันมี'* แต่ศักดิ์ศรีและความกลัวที่จะสูญเสียสถานะเพื่อนไปตลอดกาล ก็รั้งริมฝีปากเธอไว้แน่นสนิท ก่อนที่รินรดาจะได้ทันอ้าปากแก้ตัว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งสั้นๆ ตามมารยาท *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งสองคนสะดุ้งผละออกจากกันราวกับทำเรื่องผิด ฟ้าใสขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจเนื่องจากเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่ควรจะมีใครมาเยี่ยมเยียน หญิงสาวหันไปมองทางประตูห้องที่ปิดสนิท ก่อนจะหันมามองหน้ารินรดาที่ตอนนี้สีหน้าซีดเผือดลงถนัดตา "ใครมา?" ฟ้าใสพึมพำกับตัวเอง รินรดาส่ายหัวช้าๆ หัวใจตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อสังหรณ์ใจบางอย่างบอกว่า แขกผู้มาเยือนยามวิกาลคนนี้ คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน ฟ้าใสเดินไปเปิดประตูห้องออกกว้าง เผยให้เห็นร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเรียบร้อย ใบหน้าคมคายประดับด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร มือข้างหนึ่งถือถุงกระดาษใส่กล่องเค้กชื่อดังจากร้านโปรดของฟ้าใสเอาไว้ "พี่บังเอิญผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอาบลูเบอร์รี่ชีสเค้กที่ฟ้าเคยบอกว่าชอบมาฝากครับ พอดีทางร้านเพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ" เสียงทุ้มนุ่มของกันต์เอ่ยขึ้นอย่างสนิทสนม ท่าทางที่ดูเป็นธรรมชาติและเข้าอกเข้าใจทุกซอกทุกมุมความชอบของฟ้าใส ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าเข้าฉากใหญ่กลางแสงไฟสว่างจ้า ฟ้าใสเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะแย้มยิ้มกว้างออกมา—รอยยิ้มสว่างไสวแบบเดียวกันกับที่เธอเพิ่งตำหนิรินรดาไปเมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน "อ้าว พี่กันต์! ลำบากแย่เลยครับ ดึกดื่นค่ำมืดแล้วแท้ๆ... เชิญเข้ามาข้างในก่อนสิคะ พอดีฟ้ากำลังจัดของอยู่พอดี" กันต์ก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้ามาในห้อง พร้อมกับส่งยิ้มทักทายมาทางรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างโซฟา "อ้าว น้องริน เพื่อนสนิทคุณฟ้าใสใช่ไหมครับ พอดีเลย พี่ซื้อเค้กมาเผื่อด้วยนะ หวังว่าจะไม่รบกวนเวลาคุยงานกันนะคับ" รินรดายืนนิ่งสนิท ราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นห้อง ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งจนก้าวไม่ออก สายตาของเธอทอดมองภาพชายหนุ่มแปลกหน้าผู้ก้าวเข้ามาสร้างอาณาจักรย่อยๆ ในพื้นที่ส่วนตัวของเธอและฟ้าใสได้อย่างหน้าตาเฉย และในวินาทีนั้นเอง ที่รินรดาตระหนักได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งว่า... สงครามเงียบเพื่อแย่งชิงพื้นที่ในใจของสถาปนิกสาวข้างห้อง ได้เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว ________________________________________ *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกันนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!* — **สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี**