ความหึงหวงที่ไร้ชื่อ

รสชาติของกาแฟดำยามบ่ายที่ร้านประจำใต้คอนโด ไม่เคยขมเท่ากับภาพที่สะท้อนผ่านกระจกใสของร้านอาหารอิตาเลียนฝั่งตรงข้าม รินรดากำด้ามจับแก้วกระดาษแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอบอกตัวเองซ้ำๆ ว่านี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย—ฟ้าใส สถาปนิกสาวข้างห้องผู้มีรอยยิ้มสดใสราวกับแสงแดดแรกของวัน ย่อมมีสิทธิ์ที่จะไปไหนมาไหนกับใครก็ได้ ในฐานะ "เพื่อนบ้าน" หรือ "เพื่อนสนิท" ที่คอยพึ่งพาอาศัยกันมานับปี การที่อีกฝ่ายจะรับนัดทานมื้อเที่ยงกับสถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่จากบริษัทเดียวกัน มันเป็นเรื่องปกติของมนุษย์สังคมทั่วไปไม่ใช่หรือ? แต่ทำไม... หัวใจเจ้ากรรมถึงได้กระหน่ำเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เธอหาชื่อเรียกให้มันไม่ได้แบบนี้ล่ะ ผ่านเลนส์แว่นสายตาที่เพิ่งเช็ดจนสะอาด รินรดาเห็นรอยยิ้มกว้างของฟ้าใส รอยยิ้มแบบที่ปกติแล้วมักจะมอบให้กับต้นฉบับบทใหม่ของเธอ หรือตอนที่พวกเธอนั่งแบ่งเค้กช็อกโกแลตชิ้นสุดท้ายกันบนพรมห้องนั่งเล่น แต่วันนี้... รอยยิ้มนั้นกำลังส่งให้ผู้ชายแปลกหน้า รอยยิ้มที่ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์ ท่าทางหัวเราะอย่างสนุกสนานขณะที่ฝ่ายชายเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำมันมะกอกมารินใส่จานสลัดให้ "รับอะไรเพิ่มดีคะคุณริน? หน้าตาดูเคร่งเครียดจัง งานเขียนติดขัดตรงไหนหรือเปล่าคะ" เสียงพนักงานเสิร์ฟสาวดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้รินรดาสสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบดึงสายตากลับมามองโต๊ะเบื้องหน้า เมนูอาหารในมือสั่นระริกเล็กน้อย เธอส่ายหน้าช้าๆ พยายามปั้นรอยยิ้มที่คิดว่าปกติที่สุดออกไป "ไม่ค่ะ... แค่กาแฟแก้วเดียวพอค่ะ ขอบคุณค่ะ" เธอก้มหน้าลงซ่อนความรู้สึกวูบโหวงในอก ความเงียบเหงาที่คุ้นเคยเคยเป็นพื้นที่ปลอดภัยของนักเขียนอิสระ แต่วินาทีนี้ พื้นที่นั้นกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดคับแคบจนแทบหายใจไม่ออก สงครามเงียบที่เธอเพิ่งตระหนักรู้เมื่อคืน ได้แผลงฤทธิ์ใส่หัวใจของเธอเองเสียแล้ว มันไม่ใช่แค่ความหวงแหนพื้นที่ส่วนตัวข้างห้อง แต่มันคือความกลัว... ความกลัวว่ารอยยิ้มและพื้นที่อุ่นๆ ในใจของฟ้าใสกำลังถูกแบ่งปันออกไปให้คนอื่น รินรดาเหลือบสายตากลับไปมองฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้... ดวงตากลมโตของเธอกลับต้องชะงักกึก ฟ้าใสไม่ได้กำลังหัวเราะอยู่กับสถาปนิกหนุ่มคนนั้นแล้ว มือเรียวที่เคยจับส้อมชะงักค้างกลางอากาศ ดวงตาคู่สวยไม่ได้มองคู่สนทนา แต่กำลังกวาดสายตามองผ่านกระจกใส ข้ามถนนยุ่งเหยิงตรงดิ่งมายังร้านกาแฟที่เธอนั่งอยู่ และ... ประสานเข้ากับสายตาของเธอพอดิบพอดี ระยะห่างเพียงถนนสองเลนและการจราจรที่ติดขัด ราวกับถูกย่อส่วนให้เหลือเพียงศูนย์ เมื่อสายตาของคนทั้งคู่สอดประสานกัน รอยยิ้มบนใบหน้าของฟ้าใสหายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาตื่นตระหนกและคำถามมากมายที่สะท้อนอยู่ในนั้น ฟ้าใสขยับริมฝีปากคล้ายจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่เสียงรถบรรทุกที่แล่นผ่านก็กลบทุกสิ่งไว้ รินรดารู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกด เธอลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว มือข้างหนึ่งเผลอกำโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตแน่น สมองสั่งให้หันหลังเดินหนีออกไปจากตรงนี้ซะ ก่อนที่ความลับที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของคำว่า "เพื่อน" จะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวเท้าหนี หน้าจอโทรศัพท์ในมือก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือน *Fahsai: "ริน... อยู่ที่ร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามเหรอคะ?"* รินรดากลืนน้ำฝาดเหนียวลงคอ นิ้วเรียวสั่นเทาขณะกดพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกัน ทั้งน้อยใจ หึงหวง และโกรธตัวเองที่แสดงอาการเด็กๆ ออกมา *Rinrada: "อืม... มาซื้อกาแฟค่ะ เห็นฟ้าทานข้าวอยู่กับรุ่นพี่ดูท่าทางสนุกดี เลยไม่อยากกวน"* กดส่งไปแล้ว... คำพูดประชดประชันเล็กๆ ที่ไม่น่ารักเอาเสียเลยหลุดออกไปจากปลายนิ้ว ฝั่งตรงข้าม รินรดาเห็นฟ้าใสหยิบมือถือขึ้นมาอ่านข้อความทันที ดวงตาสวยคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่สถาปนิกสาวจะหันไปพูดอะไรบางอย่างกับชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มคนนั้นพยักหน้ารับด้วยสีหน้าแปลกใจระคนเข้าใจ ร่างเพรียวในชุดสูทลำลองสีเบจลุกขึ้นยืนพรวดพหยาดคว้ากระเป๋าและโทรศัพท์อย่างไร้ความลังเล เธอโค้งศีรษะขอตัวกับเพื่อนร่วมงานคนนั้นอย่างรีบร้อน ก่อนจะพุ่งตัวออกไปจากร้านอาหาร ไม่สนใจสายตาของใครต่อใครที่หันมามอง รินรดายืนนิ่งค้างอยู่หน้าร้านกาแฟ หัวใจเต้นโครมครามดังสนั่นยิ่งกว่าตอนส่งต้นฉบับเข้าสำนักพิมพ์รอบสุดท้าย ภาพของฟ้าใสที่กำลังสาวเท้าก้าวข้ามทางม้าลายอย่างเร่งรีบ ฝ่าสายตารถราที่วิ่งสวนกันไปมา มุ่งตรงมายังตำแหน่งที่เธอยืนอยู่ สะท้อนอยู่ในหน่วยตาที่ไหวระริก เสียงก้าวเท้าวิ่งดังก้องใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับลมหายใจที่หอบสะท้อนเล็กน้อยของคนตัวสูงกว่าที่หยุดยืนหอบอยู่เบื้องหน้าเธอ "ริน..." เสียงเรียกแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความร้อนรนดังขึ้น ฟ้าใสใช้มือข้างหนึ่งจับขอบโต๊ะเล็กๆ ข้างตัวเพื่อพยุงลมหายใจ ดวงตาคู่สวยมองตรงมาที่เธอด้วยความกังวลระคนโล่งใจ "รินมารอนานแค่ไหนแล้วคะทำไมไม่บอกล่ะ หืม?" รินรดาเบือนหน้าหนีเล็กน้อย หลบสายตาที่พยายามค้นหาความจริงใจจากเธอ เธอพยายามดึงน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ข้างในอกจะปั่นป่วนไปหมดแล้วก็ตาม "เปล่าค่ะ รินแค่ผ่านมา... แล้วก็ไม่อยากขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของฟ้ากับ... คนพิเศษ" คำว่าคนพิเศษหลุดปากออกไปพร้อมความรู้สึกเจแปลบแปลบในอก ฟ้าใสชะงักไปอึดใจหนึ่ง ดวงตาคู่คมพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง ก่อนที่มุมปากอิ่มจะค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นทีละน้อย... รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหมายเยาะหยัน แต่เป็นรอยยิ้มที่ประกายความสุขสว่างวาบขึ้นมาในดวงตาคู่นั้นอย่างปิดไม่มิด "คนพิเศษเหรอคะ?" ฟ้าใสทวนคำ เสียงกระซิบนั้นนุ่มนวลและใกล้ชิดจนรินรดาต้องหันกลับมามอง "คนที่นั่งอยู่ทางโน้น... เป็นแค่วิศวกรโครงสร้างที่ฉันต้องเคลียร์เรื่องแปลนคอนโดตึกใหม่ต่างหากล่ะคะ คนละคนกับ 'คนพิเศษ' ในใจฉันเลยสักนิด" รินรดาหัวใจกระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสถาปนิกสาวก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกหนึ่งก้าว รัศมีอุ่นๆ และกลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของฟ้าใสโอบล้อมเธอไว้จนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ "แล้ว... คนพิเศษของฟ้า... คือใครล่ะคะ?" รินรดาเผลอหลุดปากถามออกไปโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ความอยากรู้เอาชนะความเกรงใจที่มีทั้งหมด ฟ้าใสไม่ตอบทันที ดวงตาคู่สวยพินิจมองร่องรอยความหึงหวงที่ยังฉายชัดบนใบหน้าของนักเขียนสาว นิ้วเรียวเอื้อมออกมาช้าๆ ปลายนิ้วอุ่นแตะเบาๆ ที่ข้อมือข้างที่รินรดากำแก้วกาแฟแน่น ก่อนจะค่อยๆ ดึงแก้วใสนั้นออกแล้ววางมันลงบนโต๊ะข้างทางอย่างไร้ความสนใจ แล้วเปลี่ยนมาเป็นกุมมือเรียวของเธอไว้แทน "เย็นนี้... ที่ระเบียงห้องเรามีลมเย็นๆ นะคะริน" ฟ้าใสกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มทอดสะพานข้ามเส้นแบ่งเขตความเป็นเพื่อนอย่างไร้ยางอาย "ฉันทำสตูว์เนื้อสูตรพิเศษที่คุณชอบรอไว้หม้อใหญ่... และถ้าคุณอยากรู้ว่าใครคือคนพิเศษของฉันล่ะก็..." ฟ้าใสเว้นจังหวะ ปลายนิ้วโป้งไล้เบหลังมือของรินรดาแผ่วเบาจนเกิดกระแสไฟอุ่นวาบวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นรินรดรดแก้มใส "...คุณต้องมาทวงคำตอบนั้นด้วยตัวเอง ที่หน้าห้อง 404... ตอนหนึ่งทุ่มตรง ห้ามเบี้ยวเด็ดขาดนะคะ คนขี้หึง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ — สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี