ระยะห่างที่เพิ่มขึ้น

“ริน... เราว่าช่วงนี้เราต่างคนต่างยุ่งเกินไปไหมคะ?” น้ำเสียงของฟ้าใสราบเรียบจนน่าใจหาย เธอไม่ได้หันมามองหน้าฉัน ขณะที่มือเรียวยังคงขีดเขียนเส้นสายลงบนพิมพ์เขียวด้วยไม้บรรทัดเหล็ก เส้นแล้วเส้นเล่าที่ดูมั่นคง แต่แววตาที่สะท้อนผ่านกระจกเงาบานใหญ่ในห้องนั่งเล่นกลับไหววูบเพียงชั่วครู่ ฉันที่กำลังยืนกอดถุงขนมปังอยู่ตรงประตูห้อง ก้าวขาไม่ออก ราวกับมีโซ่ตรวนล่องหนรั้งเท้าเอาไว้ กลิ่นหอมจางๆ ของเบเกอรี่ที่ฉันตั้งใจซื้อมาฝาก กลับกลายเป็นกลิ่นที่ดูจืดชืดและไม่เข้ากับบรรยากาศที่เย็นเยียบนี้เลย “ยุ่งเหรอคะ...” ฉันถามกลับ พยายามเค้นเสียงให้ดูปกติที่สุด แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจนเจ็บแปลบ “รินก็นึกว่า... ที่ฟ้าไม่ค่อยแวะมาหา เพราะฟ้าอยากใช้เวลาส่วนตัวมากกว่า” ฟ้าใสหยุดมือที่ขยับด้ายดินสอ เธอเงยหน้าขึ้น สบตาฉันผ่านกรอบแว่นสายตาที่ดูคมกริบกว่าทุกวัน มุมปากของเธอหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ฉันมองไม่ออกว่ามันคือการปลอบประโลม หรือการสร้างกำแพงกั้นระหว่างเราให้หนาขึ้นไปอีก “เปล่าหรอกค่ะ” เธอวางดินสอลงบนโต๊ะด้วยเสียง ‘กึก’ ที่ฟังดูหนักแน่น “แค่รู้สึกว่า... ถ้าเรายังทำตัวเหมือนเดิม ทั้งๆ ที่มีเรื่องบางอย่างไม่เหมือนเดิม มันอาจจะทำร้ายเราทั้งคู่ก็ได้ รินว่าไหมคะ?” คำพูดนั้นกรีดลงบนความรู้สึกของฉันอย่างแผ่วเบาแต่คมกริบ ฉันรู้ดีว่า ‘เรื่องบางอย่าง’ ที่เธอพูดถึงคืออะไร มันคือคืนนั้นที่ฉันเกือบจะเผลอพูดความรู้สึกที่เก็บไว้ทั้งหมดออกไป และเป็นคืนที่ฉันทำตัวถอยห่างอย่างไม่เป็นธรรมชาติที่สุด เพื่อรักษาความสัมพันธ์แบบ ‘เพื่อนข้างห้อง’ ที่แสนเปราะบางนี้ไว้ ฉันเดินเข้าไปวางถุงขนมปังลงบนโต๊ะข้างๆ แผ่นงานของเธอ “รินขอโทษนะคะ ถ้าการทำตัวของรินทำให้ฟ้าอึดอัด” “ไม่ใช่ความผิดของรินหรอกค่ะ” ฟ้าใสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินเลี่ยงไปทางหน้าต่างห้องที่มองเห็นวิวเมืองยามโพล้เพล้ “เราแค่... กำลังเรียนรู้ที่จะโตขึ้นน่ะค่ะ การมีระยะห่างบ้าง เพื่อให้หัวใจตัวเองได้ตั้งหลัก มันน่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับเราสองคน ในตอนนี้” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบที่กดทับจนหูอื้อ ฉันมองแผ่นหลังของคนตรงหน้า ที่เคยเป็นที่พึ่งพิงให้ฉันซบไหล่ร้องไห้ในวันที่งานเขียนไปไม่ถึงไหน แต่ตอนนี้ แผ่นหลังนั้นกลับดูห่างไกลออกไปเป็นกิโลเมตร ระยะห่างไม่กี่ก้าวในห้องนี้ กลายเป็นหุบเหวที่ฉันไม่กล้าแม้แต่จะกระโดดข้ามไป “ฟ้าจะบอกว่า... ต่อไปนี้เราไม่จำเป็นต้องเจอกันทุกเย็นเหมือนที่ผ่านมาแล้ว ใช่ไหมคะ?” ฉันถามออกไปโดยไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังคาดหวังคำตอบแบบไหน มือที่กำชายเสื้อตัวเองไว้แน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจมันร่ำร้องว่า ‘อย่าพยักหน้าเลยนะ’ แต่รินรดาที่ขี้เกรงใจและกลัวการสูญเสีย กลับทำได้เพียงยืนนิ่งรอรับความเย็นชานั้น ฟ้าใสหมุนตัวกลับมา สายตาของเธอไม่ได้โกรธเคือง แต่มีความอ่อนล้าที่ซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งแกร่ง “ค่ะ... เราลองถอยคนละก้าวดูนะคะ เผื่อว่าเมื่อรินได้มองเห็นองศาที่หัวใจของรินจริงๆ โดยไม่มีความเคยชินของ ‘คนข้างห้อง’ มาบดบัง รินอาจจะเห็นคำตอบที่แท้จริงก็ได้” เธอเดินผ่านฉันไปราวกับเป็นคนแปลกหน้า กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ฉันคุ้นเคยลอยผ่านปลายจมูกไป ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่หนักอึ้งในอก ฉันมองตามเธอที่เดินไปหยิบแก้วน้ำ ความเป็นระเบียบของเธอทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบเกินไป จนฉันรู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินที่กำลังทำให้ภาพฝันของเธอขุ่นมัว ฉันตัดสินใจหันหลังเดินกลับห้องตัวเอง เดินเข้าสู่เซฟโซนที่ตอนนี้กลับกลายเป็นคุกที่ขังตัวเองไว้ด้วยความทรมาน ฉันนั่งลงบนโต๊ะทำงาน เปิดโน้ตบุ๊กที่ค้างงานเขียนไว้นานนับสัปดาห์ แต่ตัวอักษรทุกตัวดูบิดเบี้ยวไปหมด ‘ความรักคือการปล่อยวาง เพื่อให้คนสองคนได้เติบโต’ — คำคมที่เคยอ่านเจอในหนังสือเล่มไหนสักเล่มพุ่งเข้ามาในหัว แต่มันกลับไม่ช่วยอะไรเลย เมื่อความจริงที่ฉันเจอคือการที่ต้อง ‘เสีย’ คนที่สำคัญที่สุดไปทีละน้อย เพียงเพราะความไม่ชัดเจนของตัวเอง เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ จนแสงไฟในห้องเริ่มสลัวลง ฉันตัดสินใจจะเดินไปปิดม่านเพื่อไม่ให้แสงจากห้องข้างๆ รบกวนการนอน แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ ของใครบางคนยืนอยู่หน้าประตูห้องของฟ้าใส ไม่ใช่ใครที่ไหน... เป็นรุ่นพี่สถาปนิกที่เคยมาหาฟ้าใสเมื่อเดือนก่อน เขาถือช่อดอกไม้ช่อโตในมือ และรอยยิ้มที่เขาส่งให้ฟ้าใสตอนที่ประตูเปิดออกนั้น มันช่างเป็นรอยยิ้มที่คนคนหนึ่งจะมอบให้แก่คนที่เขา ‘พิเศษ’ ด้วยเท่านั้น ฉันยืนอึ้งอยู่ที่เดิม มือที่กำม่านค้างไว้สั่นเทาโดยไม่อาจควบคุม หัวใจที่เคยเต้นผิดจังหวะกลับหยุดกะทันหันเหมือนถูกกระชากออกจากขั้ว เมื่อเห็นฟ้าใสรับดอกไม้ช่อสวยนั้นไว้ด้วยรอยยิ้มที่ฉันไม่เคยได้รับมาก่อน พร้อมกับคำเชิญให้เขาเดินเข้าไปในห้อง... ห้องที่ฉันเคยเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์เข้าออกได้ตามใจชอบ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้รินรดากับบททดสอบหัวใจครั้งใหญ่นี้ด้วยนะคะ!