ค่ำคืนใต้แสงดาว

ไอความร้อนระอุจากเตาอั้งโล่ดินเผาไม่ได้ทำให้ห้องครัวขนาดเล็กดูอึดอัดเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวที่เคี่ยวจนน้ำซุปกลายเป็นสีงาช้างข้นคลัช กลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นที่เกาะกุมหัวใจจนแทบละลาย หลินหว่านเอ๋อร์ใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปเบามือ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววพึงพอใจเมื่อเห็นชิ้นรากบัวและเนื้อซี่โครงเปื่อยนุ่มกำลังพอดี เบื้องหลังของนางคือร่างสูงใหญ่ของจางหย่งเหอ นายทหารหนุ่มผู้มีใบหน้าคมเข้มดุดันตามแบบฉบับชายชาติทหาร ทว่าในยามนี้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับทอดมองแผ่นหลังบอบบางของภรรยาด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยเป็นคำพูด สองมือของเขากำลังง่วนอยู่กับการซ่อมแซมขาเก้าอี้ไม้ที่โยกเยก แต่สมาธิทั้งหมดกลับไม่ได้อยู่ที่งานช่างเบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย "มองอะไรอยู่หรือคะ? หน้าฉันมีเขม่าควันติดอยู่หรือไง" หว่านเอ๋อร์เอ่ยถามขึ้นโดยไม่ต้องหันกลับไปมอง เสียงหวานใสติดจะเย้าแหย่นิดๆ ดังลอดเสียงเดือดปุดๆ ของหม้อดิน จางหย่งเหอชะงักมือเล็กน้อย วางเครื่องมือลงบนพื้นอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะสาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเงียบกริบราวกับเสือดาว ยามที่เขายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง กลิ่นอายบุรุษเพศอันสะอาดสะอ้านปะปนกับกลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นอายดินฟ้าอากาศภายนอกก็โอบล้อมร่างของนางไว้จนมิด "ไม่มี..." เสียงทุ้มต่ำพึมพำตอบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดลาดไหล่เปลือยเนียนทำเอาหว่านเอ๋อร์สะท้านเฮือกโดยไม่รู้ตัว "แค่คิดว่า... ช่วงเวลานี้ช่างดีเหลือเกิน" ดีจนเขากลัวว่ามันจะเป็นเพียงความฝัน ตลอดหลายปีในค่ายทหาร ชีวิตของจางหย่งเหอมีเพียงคำสั่งภารกิจ เสียงปืน และคราบเลือด ความอบอุ่นในครอบครัวเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยที่เขาไม่เคยกล้าแม้แต่จะจินตนาการ จนกระทั่งสตรีตรงหน้าก้าวเข้ามาในชีวิต พลิกผันบ้านดินทรุดโทรมหลังนี้ให้กลายเป็นวิมานที่เขารubรู้ได้ถึงคำว่า 'บ้าน' อย่างแท้จริง หว่านเอ๋อร์วางทัพพีลง หันกลับมาเผชิญหน้ากับสามี ทว่าด้วยความที่เตาไฟค่อนข้างแคบ ทำให้ร่างของนางชนเข้ากับแผงอกกว้างแกร่งของเขาอย่างจัง ความแข็งแกร่งดั่งกำแพงเหล็กทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองศึก นางเงยหน้าขึ้นสบตา ปลายจมูกแทบจะชนกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รดรินอยู่บนพวงแก้มแดงระเรื่อ ดวงตาคมกริบของจางหย่งเหอฉายประกายไหววับ ยามที่เขาก้มลงมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่มักจะมีคำพูดเฉียบคมคอยไล่ต้อนคนอื่นอยู่เสมอ แต่ในยามนี้มันกลับเผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างคนทำอะไรไม่ถูก มือหนาที่ผ่านการจับอาวุธและกอบกุมคันไถมาโชกโชนค่อยๆ เอื้อมออกไปอย่างลังเล ก่อนจะวางทาบลงบนเอวคิ้วคาส1บอบบางของนางอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากเกินไป ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบตรงหน้าจะแตกสลายคามือ "หย่งเหอ..." เสียงของนางแผ่วเบาลงโดยอัตโนมัติ ความเก่งกาจในการต่อปากต่อคำกับพวกญาติจอมสูบเลือดมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงสตรีตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่กำลังพ่ายแพ้ให้กับความอ่อนโยนดิบเถื่อนของสามีตัวเอง "เรียกใหม่อีกทีซิ" ชายหนุ่มกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเว้าวอนที่หาได้ยากยิ่งจากบุรุษผู้นี้ "พี่... พี่หย่งเหอ" คำตอบรับที่หลุดออกมาจากกลีบปากนุ่มหยุ่นทำให้ดวงตาของนายทหารหนุ่มเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความยินดี สัญชาตญาณดิบของบุรุษเรียกร้องให้เขาโน้มใบลงไปหาความหอมหวานที่เฝ้าฝันหามาหลายค่ำคืน หว่านเอ๋อร์ไม่ได้หลบเลี่ยง เปลือกตาของนางค่อยๆ ปิดลง ยอมรับสัมผัสอุ่นละมุนที่กดทับลงมาอย่างเชื่องช้า ทว่าลึกซึ้งและดูดดื่ม รสชาติของซุปรากบัวเคี่ยวตุ๋นยังไม่ทันจางหาย แต่รสสัมผัสริมฝีปากของสามีกลับหวานล้ำยิ่งกว่าน้ำตาลทรายแดงในมิติลับเสียอีก มือเล็กข้างหนึ่งเผลอขยุบชายเสื้อผ้าฝ้ายของเขาแน่น ขณะที่วงแขนแข็ง 9 แกร่งของอีกฝ่ายรวบรัดเอวบางเข้าหาตัวจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ความรู้สึกปลอดภัยและมั่นคงไหลทะลักเข้าสู่หัวใจของหว่านเอ๋อร์จนขอบตาร้อนผ่าว นางไม่เคยคิดเลยว่า การทะลุมิติมาเผชิญชะตากรรมในยุค 70 ที่แร้นแค้น จะมอบของขวัญล้ำค่าที่สุดในชีวิตคราบน้ำตาคือนายทหารผู้ซื่อสัตย์คนนี้ ท่ามกลางบรรยากาศอันก(ลืนกลายและเคลิบเคลิ้ม จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นอย่างรุนแรงขัดจังหวะ! *ปัง! ปัง! ปัง!* "พี่จาง! พี่จางอยู่บ้านไหมคะ!แย่แล้วค่ะ! แม่สามีของพี่สะใภ้รองเป็นลมล้มพับไปหน้าร้านค้าสหกรณ์ อาการหนักมาก! พวกเขาบอกให้พี่รีบไปช่วยดูหน่อยเร็วเข้า!" เสียงตะโกนแหลมสูงของเด็กหญิงข้างบ้านดังลั่นทะลุประตูไม้เก่าๆ เข้ามา ทำลายความหวานซึ้งในห้องครัวลงในพริบตา จางหย่งเหอผละออกจากริมฝีปากภรรยาอย่างไม่สบอารมณ์นัก ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันตาเห็นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะเวลาความเป็นส่วนตัว หว่านเอ๋อร์หอบหายใจเบาๆ ใบหน้าแดงก่ำไปด้วยฤทธิ์จูบ นางรีบยกมือขึ้นลูบผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย ก่อนที่ประกายตาคมกริบจะวาบขึ้นมาแทนที่ความเขินอายเมื่อครู่ แม่สามีของสะใภ้รองหมดสติหน้าร้านค้าสหกรณ์อย่างนั้นหรือ? ช่างบังเอิญเสียจริง หรือว่าแผนการ 'รีดไถเงินทอง' ล็อตใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมดื่มด่ำไปกับความรักที่ผลิบานท่ามกลางยุคสมัยอันยากลำบากนี้นะคะ!