สามีผู้ปกป้อง

"ถ้าพวกแกยังกล้าเหยียบเข้ามาในเขตบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะให้พวกแกได้รู้ซึ้งว่า การไม่มีแผ่นดินจะซุกหัวนอนมันเป็นอย่างไร!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวจนจานชามสั่นสะเทือน หลินหว่านเอ๋อร์ยืนจ้องมองป้าสะใภ้ใหญ่จางและลูกพี่ลูกน้องจอมตะกละที่ถือวิสาสะพังประตูรั้วเข้ามาในย่านวิกฤตของหมู่บ้าน แววตาของเธอดุดันและเยียบเย็นจนอีกฝ่ายถึงกับผงถอยหลังไปครึ่งก้าว ยามบ่ายแก่ๆ แสงแดดสีส้มสาดส่องกระทบกับใบหน้าเรียวสวยที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ ตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านพักของกองทัพแห่งนี้ร่วมกับสามี พวกญาติไร้ยางอายฝั่งตระกูลจางก็มักจะวนเวียนมาหาเรื่องไถของกินและเงินทองไม่เว้นแต่ละวัน โดยคิดว่าเธอเป็นแค่สะใภ้อ่อนแอที่ไม่มีใครปกป้อง "นังสารเลว! แกกล้าดียังไงมาไล่ฉันผู้เป็นป้าสะใภ้!" ปป้าสะใภ้ใหญ่แผดเสียงแหลมสูง ใบหน้าอัปลักษณ์บิดเบี้ยวด้วยความโมโห มือเหี่ยวย่นชี้หน้าหลินหว่านเอ๋อร์อย่างไม่เกรงกลัว "สามีแกไปราชการชายแดนตั้งนาน คงตายห่านในสนามรบไปแล้วมั้ง ถึงได้กล้ากร่างขนาดนี้! ของในครัวแกมีอะไรซ่อนอยู่ เอาออกมาให้หมดเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะประจานให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าแกมันหญิงแพศยา!" หลินหว่านเอ๋อร์แค่นหัวเราะในลำคออย่างดูแคลน เธอไม่ใช่หลินหว่านเอ๋อร์คนเดิมที่ยอมให้ใครมารังแกอีกต่อไปแล้ว ในมิติลับของเธอตอนนี้มีทั้งเนื้อตุ๋นยาจีนและแป้งสาลีชั้นดีเตรียมไว้เพียบ ต่อให้เอาให้หมูกินเธอก็ไม่ยอมสาดเศษอาหารให้คนพวกนี้เด็ดขาด "ปากเน่าๆ แบบนี้ สงสัยน้ำลายคงบูดคาคอมาหลายวัน ป้าสะใภ้... อยากให้ฉันช่วยสงเคราะห์ด้วยน้ำล้างพริกขี้หนูสักขันไหมคะ?" หลินหว่านเอ๋อร์ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง รัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมาจนอีกฝ่ายชะงัก "นัง...!" *ปัง!* เสียงถีบประตูรั้วไม้สนดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ แรงกระแทกนั้นรุนแรงจนบานประตูหลุดออกจากวงกบกระเด็นไปกระแทกผนังบ้านเสียงดังสนั่น ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ทุกสายตาในบริเวณนั้นต่างหันขวับไปมองผู้มาใหม่เป็นตาเดียวกัน ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เต็มไปด้วยร่องรอยฝุ่นดินและคราบเหงื่อไคลจากการเดินทางไกล กลิ่นอายความดิบเถื่อนและดุดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของเขาอย่างไร้การปรุงแต่ง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ กวาดสายตามองผู้บุกรุกแต่ละคนด้วยรังสีสังหารที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที จางหย่งเหอ... สามีผู้เงียบขรึมและถูกลือว่าหายสาบสูญไปที่ชายแดน บัดนี้เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นราวกับเทพสงครามที่เพิ่งก้าวออกมาจากขุมนรก "หย่ง... หย่งเหอ?" ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าถอดสี ริมฝีปากสั่นระริกจนแทบพูดไม่ออก ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ใครจะไปคิดว่าไอ้มารร้ายคนนี้จะกลับมาในเวลาเช่นนี้! จางหย่งเหอไม่แม้แต่จะชายตามองป้าสะใภ้ เขาเดินผ่านร่างของคนพวกนั้นราวกับเป็นธาตุอากาศ ฝ่ายสามีสาวก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาหาหลินหว่านเอ๋อร์ที่ยืนนิ่งอึ้ง ดวงตาคมกริบที่เคยเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความห่วงใยล้ำลึกทันทีที่เห็นภรรยาไม่ได้รับอันตราย มือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธเอื้อมมาประคองแก้มเนียนของภรรยาแผ่วเบา ราวกับเผลอแรงไปนิดเดียวเธอก็จะแตกสลาย นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้านั้นอย่างทะนุถนอม "ฉันกลับมาแล้ว... ใครมันกล้าทำให้เธอต้องเหนื่อยใจ หืม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำพอดลใจดังขึ้นข้างหู อ่อนโยนจนหลินหว่านเอ๋อร์ที่แข็งกร้าวมาตลอดเกือบจะหลั่งน้ำตาออกมา "คุณ... กลับมาเร็วกว่ากำหนด?" หลินหว่านเอ๋อร์กระพริบตาปริบๆ ปรับอารมณ์แทบไม่ทัน จางหย่งเหอไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาดึงร่างบางเข้าหาตัวอย่างหวงแหน ก่อนจะหันขวับกลับไปมองกลุ่มคนตระกูลจางที่ยืนตัวสั่นงันท่ามกลางความเงียบงัน รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มจนพวกมันแทบหยุดหายใจ "เมื่อครู... ใครบอกว่าฉันตายในสนามรบนะ?" น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่จางหย่งเหอย่างสามขุมเข้าไปหาป้าสะใภ้ใหญ่ ชายหนุ่มเหยียดยิ้มหยันที่มุมปาก น่ากลัวเสียยิ่งกว่ายมทูตมารับวิญญาณ ป้าสะใภ้ใหญ่ละล่ำละลักถอยหลังจนล้มก้นกระแทกพื้น ปัสสาวะราดรดกางเกงส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งออกมาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ตะ... ตระกูลจาง... ฉันเป็นป้านะแก...!" "ป้า?" จางหย่งเหอแค่นหัวเราะเสียงต่ำ "วันที่เมียผมเกือบอดตาย พวกคุณอยู่ที่ไหน? วันที่พวกคุณบุกมาปล้นชิงข้าวของในบ้านหลังนี้ คุณคิดว่าผมตายไปแล้วจริงๆ สินะ ถึงได้กล้าเหิมเกริมขนาดนี้!" บรรยากาศรอบบ้านพักตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง ชาวบ้านที่แอบมามุงดูเหตุการณ์ต่างพากันกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงดังสักแอะเดียวเมื่อเผชิญหน้ากับความดุดันของจางหย่งเหอ หลินหว่านเอ๋อร์มองแผ่นหลังกว้างที่ยืนบังลมฝนให้เธอตลอดเวลา หัวใจดวงน้อยที่เคยโดดเดี่ยวในยุคสมัยอันโหดร้ายนี้ กลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด มือเล็กเอื้อมไปจับชายเสื้อเครื่องแบบทหารของเขาไว้เบาๆ เป็นเชิงห้ามปรามไม่ให้เขาลงมือรุนแรงเกินไปนัก จางหย่งเหอสัมผัสได้ถึงแรงดึงเบาๆ นั้น เขาผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมา สติที่เกือบขาดผ่อนคลายลงครึ่งหนึ่ง เขาก้มมองภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรัก ก่อนจะหันไปตวัดสายตาดุร้ายใส่ผู้บุกรุกเป็นครั้งสุดท้าย "ไสหัวไปซะ! ถ้าไม่อยากให้กระดูกพวกแกต้องหักเป็นท่อนๆ แล้วอย่าให้ฉันเห็นหน้าพวกแกแถวนี้อีก!" สิ้นเสียงคำรามนั้น ป้าสะใภ้และสมุนต่างพากันคลานหนีตายกระเซอะกระเซิงออกไปจากรั้วบ้านราวกับสุนัขจนตรอก ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่กลับคืนมาอีกครั้ง จางหย่งเหอถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหันกลับมาหาภรรยา ดวงตาคู่นั้นทอประกายระยิบระยับด้วยความคิดถึงที่อัดอั้นมานานแรมเดือน "หว่านเอ๋อร์... ผมหิวข้าว ฝีมือทำอาหารของเธอ... ยังอร่อยเหมือนเดิมหรือเปล่า?" หลินหว่านเอ๋อร์คลี่ยิ้มหวานหยาดเยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์นิดๆ เธอปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อให้เขาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงยั่วยวน "ถ้าสามีอยากกิน ฉันจะจัดเมนูเด็ดระดับภัตตาคารหลวงให้คุณหายอยากเลยค่ะ... แต่ก่อนอื่น คุณต้องช่วยฉันผ่าฟืนหลังบ้านก่อนนะฃคะ!" จางหย่งเหอยิ้มมุมปากรับคำอย่างเต็มใจ ร่างสูงก้าวตามภรรยาเข้าครัวไปอย่างว่าง่าย ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังก้าวข้ามธรณีประตูบ้านนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็จู่ๆ ก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* หลินหว่านเอ๋อร์ชะงักฝีเท้า จางหย่งเหอหรี่ตาลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลกปลอมที่แฝงมากับสายลมยามเย็น... และเมื่อบานประตูที่พังเสียหายค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยมือปริศนา ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทจีนสีเทาเรียบเนียนผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ทำให้ขนลุกเกรียว "สวัสดีครับ... คุณสหายจาง และคุณหลิน ผมเดินทางมาไกลจากเมืองหลวง เพื่อนำ 'ข้อเสนอ' ที่พวกคุณปฏิเสธไม่ได้มามอบให้" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรสชาติแห่งชีวิตและการปลดแอกพันธนาการไปพร้อมกับหลินหว่านเอ๋อร์นะคะ!