ตลาดมืดคือขุมทรัพย์

"ถ้าคุณจะพูดอะไรเพื่อขัดขวางฉันล่ะก็... เก็บคำพูดนั้นไว้กลืนลงท้องไปซะเถอะค่ะ" หลินหว่านเอ๋อร์สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยอย่างระแวดระวัง ความเงียบงันเมื่อครู่ถูกฉีกกระชากด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมและเต็มไปด้วยความมั่นใจ ท่ามกลางความมืดสลัวของห้องครัวดินเผา แสงตะเกียงน้ำมันพืชไหววับสะท้อนแววตาของจางหย่งเหอ นายทหารหนุ่มผู้มีใบหน้าคมคายดั่งสลักจากหินผา จางหย่งเหอนิ่งงันไปชั่วอึดใจ มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธและงานหนักยกขึ้นเกบท้ายทอยเบาๆ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความโกรธขืองอยู่เลยแม้แต่น้อย กลับเจือไปด้วยความเอ็นดูและความจนใจระคนกัน "ผมไม่ได้จะขัดขวางคุณหรอกครับ... เอ๊ย หมายถึง... ผมแค่จะบอกว่า ทางด้านทิศเหนือของซอยร้างหลังโรงงานแป้ง มีช่องกำแพงอิฐที่พังอยู่ จุดนั้นปลอดสายตาหน่วยตรวจการที่สุด" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความระมัดระวัง พร้อมกับที่เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ เพื่อช่วยเธอยกตะกร้าไม้ไผ่สานทึบที่อัดแน่นไปด้วยสินค้าชั้นดีจากมิติลับ น้ำหนักของมันไม่เบาเลย แต่สำหรับชายหนุ่มผู้ผ่านการฝึกฝนทางทหารมาอย่างโชกโชน มันเป็นเพียงความเบาหวิวราวกับก้อนนุ่น หลินหว่านเอ๋อร์ชะงักไปเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำขึ้นมาวูบหนึ่ง ไม่ใช่เพราะความตกใจกลัว แต่เป็นเพราะความอบอุ่นสายหนึ่งที่ไหลซึมเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ สามีผู้นี้... นอกจากจะไม่ห้ามปรามเรื่องการออกไปเสี่ยงภัยในตลาดมืดแล้ว เขายยังช่วยหาเส้นทางหลบหนีและอำนวยความสะดวกให้เสียอีก "คุณแน่ใจเหรอคะว่าจะให้ฉันไป? ยุคนี้การค้าขายคือกำไรส่วนเกิน ถ้ารอดก็รวย ถ้าถูกจับได้... ชีวิตแต่งงานของเราคงจบลงที่ค่ายกักกันแรงงานนะคะ" หว่านเอ๋อร์ทดสอบสายตาคมกริบของสามี น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงการหยั่งเชิง จางหย่งเหอวางมือลงบนไหล่บางของภรรยาเบาๆ สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดส่งผ่านเนื้อผ้าเก่าๆ เข้ามาถึงผิวเนื้อ "ผมเป็นทหารของรัฐบาล... แต่ผมก็เป็นสามีของคุณ หว่านเอ๋อร์ ถ้าครอบครัวเรายังต้องอดมื้อกินมื้อ ปล่อยให้แม่สามีใจร้ายพวกนั้นมาสูบเลือดสูบเนื้อไปเรื่อยๆ ศักดิ์ศรีของผมในฐานะลูกผู้ชายคงไม่เหลืออะไรแล้ว ไปเถอะครับ... ผมจะเดินไปส่งที่ปากซอย และคอยคุ้มกันให้ห่างๆ" คำพูดเรียบง่ายแต่หนักแน่นราวกับภูเขาไท่ซาน ทำให้หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้ารับอย่างเด็ดเดี่ยว นางไม่มีเวลามาซาบซึ้งพร่ำเพรื่อ ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงและตั๋วปันส่วนคือโซ่ตรวน ตลาดมืดคือขุมทรัพย์เดียวที่จะปลดแอกพวกนางให้หลุดพ้นจากความเป็นความตายได้ ราตรีนี้... สายลมหนาวพัดโชยกลิ่นไอความชื้นของดินและควันไฟจางๆ จากเตาถ่านของบ้านเรือนละแวกใกล้เคียง ท้องฟ้ามืดสนิทไร้แสงจันทร์ ปราศจากดวงดาว เหมาะแก่การเคลื่อนไหวในเงาอับอย่างยิ่ง ร่างเพรียวบางในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ สีมอซอ เพื่อพรางตัวให้กลมกลืนกับชาวบ้านยากจน ทว่าบนศีรษะกลับสวมผ้าคลุมหน้าอำพรางใบหน้าส่วนล่างเอาไว้ มุ่งหน้าสู่ซอยร้างทิศเหนือตามที่สามีบอก ภายในตะกร้าไม้ไผ่ที่สะพายอยู่ด้านหลัง บรรจุสินค้าล้ำค่าจากมิติลับที่ผ่านการคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน—แป้งสาลีเนื้อละเอียดขาวบริสุทธิ์บรรจุในถุงผ้าดิบอย่างดี น้ำมันหมูบริสุทธิ์ส่งกลิ่นหอมกรุ่นที่ผ่านการเคี่ยวจนใสสะอาดไร้กาก และที่เด็ดที่สุดคือ "ไข่ไก่สดคัดพิเศษ" จากมิติลับ ที่มีขนาดฟองใหญ่โตและเปลือกมันวาวกว่าไข่ไก่ตามท้องตลาดทั่วไปถึงเท่าตัว สินค้าเหล่านี้คือสิ่งหายากยิ่งในยุคปัจจุบัน ต่อให้มีเงินตั๋วปันส่วนในมือ ก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ง่ายๆ เมื่อก้าวเข้าสู่เขตตลาดมืด บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปราวกับคนละโลก ความเงียบสงัดถูกแทนที่ด้วยเสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบา ร่างเงาดำนับสิบเคลื่อนไหวไปมาภายใต้แสงเทียนริบหรี่และตะเกียงพกพา ทุกคนต่างระแวดระวังภัย สายตาสอดส่องซ้ายขวาอย่างหวาดระแวง กลัวว่าหน่วยตรวจการพรรคหรือพวกทหารแดงจะโผล่เข้ามาจับกุมเมื่อไหร่ก็ได้ หลินหว่านเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ นางก้าวเดินอย่างมั่นคงไปตามมุมอับของกำแพงอิฐเก่า ก่อนจะวางตะกร้าลงบนลังไม้ผุๆ แห่งหนึ่ง แล้วนั่งยองลงทำทีเป็นจัดของในตะกร้า ผ่านไปเพียงชั่วอึดใจ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำมันหมูและแป้งสาลีคุณภาพเยี่ยมก็ลอยไปแตะจมูกของพ่อค้าแม่ค้าเถื่อนรอบข้างเข้าอย่างจัง! "โอ้โห... นั่นกลิ่นอะไรวะ หอมชะมัด!" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากชายร่างผอมสูง สวมหมวกแก๊ปดึงต่ำจนบังใบหน้า ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพุ่งเป้ามาที่ตะกร้าไม้ไผ่ของหว่านเอ๋อร์ทันที ชายคนนี้คือ "เฒ่าเฉิน" เจ้าพ่อตลาดมืดประจำเขตนี้ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและมีเส้นสายกว้างขวางที่สุด เฒ่าเฉินก้าวเข้ามาใกล้ ชะโงกหน้ามองสำรวจสินค้าในตะกร้า ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความโลภทันทีที่เห็นสภาพของสินค้า "แม่นางน้อย... ของพวกนี้เจ้าได้มาจากไหน? แป้งขาวบริสุทธิ์ขนาดนี้ น้ำมันหมูใสสะอาดไร้ที่ติ... แถมยังมีไข่ไก่สดขนาดนี้อีก! บอกราคามา ข้าเหมาหมดนี่เอง!" เฒ่าเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แต่ยังคงลดเสียงให้เบาที่สุดเพื่อความปลอดภัย หว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นสบตาผ่านผ้าคลุม นางแย้มยิ้มบางๆ อย่างเยือกเย็น รอยยิ้มที่ซ่อนอยู่หลังผ้าคลุมนั้นเต็มไปด้วยความเหนือชั้น นางรู้ดีว่าสินค้าเหล่านี้มีค่าแค่ไหนในยุคสมัยที่ทุกคนกำลังหิวโหย "เฒ่าเฉิน ตาแหลมไม่เบานะคะ ของพวกนี้ไม่ใช่ของทั่วไปในตลาด... ถ้าท่านอยากได้ทั้งหมด ราคาย่อมต้องสมน้ำสมเนื้อ และที่สำคัญ... ฉันไม่ต้องการเงินหยวนกระดาษธรรมดาอย่างเดียว" หว่านเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง เฒ่าเฉินขมวดคิ้วมุ่น "เจ้าต้องการอะไร? ตั๋วอาหาร? หรือทองคำ?" "ฉันต้องการตั๋วซื้อจักรยานหนึ่งใบ... และเงินสดในราคาตลาดมืดคูณสอง" หว่านเอ๋อร์ยื่นเงื่อนไขที่ทำเอาเฒ่าเฉินถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบลงทันที ความกดดันพุ่งสูงขึ้นจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้น เฒ่าเฉินจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจแกแกมทึ่ง สะใภ้ชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง กล้าต่อรองกับเขาถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ทว่า ในขณะที่เฒ่าเฉินกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบรับหรือปฏิเสธนั้นเอง... "ตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง!" เสียงระฆังเหล็กตีสัญญาณฉุกเฉินดังสนั่นหวั่นไหวมาจากปากซอยใหญ่ พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำเอาเลือดในกายของทุกคนเย็นเฉียบลงทันที "หน่วยตรวจการพรรคมาแล้ว! ล้อมทางออกไว้หมดแล้ว อย่าให้ใครหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!" ความโกลาหลระเบิดขึ้นในชั่วพริบตา ผู้คนต่างวิ่งหนีตายกันอลหม่าน เฒ่าเฉินหน้าถอดสีคว้าแขนเสื้อของหว่านเอ๋อร์ไว้แน่นด้วยความตกใจกลัว แต่ก่อนที่หว่านเอ๋อร์จะทันได้สะบัดแขนหนี ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็พุ่งแหวกความมืดเข้ามา คว้าตัวนางดึงเข้าไปซ่อนไว้หลังซอกกำแพงแคบๆ แนบชิดจนได้ยินเสียงลมหายใจกระชั้นชิด กลิ่นกายคุ้นเคยของผู้ชาย... จางหย่งเหอ! ทว่า... ในวินาทีที่ใบหน้าของสามีโน้มลงมาใกล้เพื่อกระซิบเตือนภัย สายตาของหว่านเอ๋อร์กลับเหลือบไปเห็นเงาร่างของใครอีกคนหนึ่งที่ยืนดักรออยู่ตรงปากทางออกซอกกำแพงฝั่งตรงข้าม—บุคคลที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้เด็ดขาด! แม่สามีจอมเจ้าเล่ห์... กำลังยืนจ้องมองพวกนางด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมในความมืด! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" ด้วยความอบอุ่นเสมอนะคะ