รสชาติที่เปลี่ยนใจสามี

โครม! แรงกระแทกจากด้านนอกทำให้บานประตูไม้เนื้อแข็งผุกร่อนสั่นสะเทือนจนฝุ่นผงร่วงกราว หลินหว่านเอ๋อร์ไม่แม้แต่จะขยับคิ้วด้วยความตกใจ นางเพียงแค่หรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาฉายประกายความเยียบเย็นวับวาว นางจำสัญชาตญาณดิบของคนตระกูลจางสายรองเหล่านี้ได้ดี พวกมันเปรียบเสมือนฝูงหมาป่าหิวกระหาย เห็นใครอ่อนแอก็จะรุมทึ้งจนกว่าจะแทะเนื้อจนติดกระดูก แต่วันนี้... ฝูงหมาป่าเหล่านี้คงลืมไปแล้วว่า เหยื่อที่พวกมันกำลังจะขย้ำได้กลายร่างเป็นพยัคฆ์สาวผู้กุมคลังแสงแห่งโลกอนาคตไว้ในกำมือเสียแล้ว "หลินหว่านเอ๋อร์! นังสะใภ้ขี้เกียจ! มุดหัวอยู่ไหน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมปรี๊ดของสะใภ้รองจางดังแผดลอดเข้ามา ตามมาด้วยเสียงทุบประตูปึงปังไม่หยุดหย่อน "อย่าคิดว่าแกล้งตายแล้วจะรอดนะ ค่าน้ำมันพืชที่แกทำหกเมื่อวาน แกต้องชดใช้มาให้หมด!" หว่านเอ๋อร์แค่นเสียงหึในลำคอ นางวางตะหลิวเหล็กในมือลงบนโต๊ะไม้ เสียงโลหะกระทบไม้ดัง *กริ๊ง* กังวานท่ามกลางความเงียบของห้องครัว รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปาก นางไม่ได้รีบร้อนไปเปิดประตู แต่ก้าวเท้าฉับๆ ไปหยิบกระบวยไม้ไผ่ตักน้ำจากถังมิติลับ น้ำทิพย์บริสุทธิ์ที่เต็มไปด้วยพลังงานชีวิตถูกสาดใส่กลอนประตูด้านในเบาๆ เพื่อเสริมความแข็งแกร่ง จากนั้นนางจึงหมุนตัวเดินกลับมาหน้าเตาไฟที่กำลังส่งเสียง *ซู่ซ่า* ของข้าวสวยข้ามคืนที่ถูกผัดคลุกเคล้าจนเม็ดข้าวเรียงตัวสวยงาม ในมิติลับของนาง ข้าวหอมมะลิเกรดพรีเมียมและไข่ไก่สดออร์แกนิกคือวัตถุดิบชั้นเลิศที่นางแอบซ่อนไว้ หว่านเอ๋อร์หยิบต้นหอมซอยสีเขียวมรกตลงไปโรยปิดท้าย ตามด้วยการสะบัดข้อมือเหยาะซีอิ๊วขาวสูตรโบราณกลิ่นหอมละมุน กลิ่นหอมฟุ้งของข้าวผัดไข่ระดับภัตตาคารห้าดาวพวยพุ่งทะลักออกจากกระทะเหล็กคั่วไฟแรง ลอยอบอวลตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวเก่าๆ และเล็ดลอดรอยแยกของประตูออกไปปะทะจมูกของผู้คนที่ยืนออกันอยู่ด้านนอกทันที! เสียงทุบประตูที่เคยดังกระหน่ำเงียบลงไปชั่วขณะ "เอ๊ะ... กลิ่นอะไรน่ะ?" เสียงสะใภ้รองจางสะดุดกึก จมูกฟุดฟิดสูดดมอากาศที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว "กลิ่นเหมือน... ไข่เจียว? ไม่สิ หอมยิ่งกว่าไข่เจียวหรือหมูสามชั้นตุ๋นเสียอีก! นังนี่แอบซ่อนอะไรกินในบ้านคนเดียว!" ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ที่มุมถนนดินลูกรังหน้าบ้าน ร่างสูงใหญ่ของบุรุษในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่มอมแมมไปด้วยฝุ่นดินและหยาดเหงื่อก็ก้าวเข้ามาหยุดนิ่ง จางหย่งเหอเพิ่งกลับจากการฝึกภาคสนามอันแสนสาหัส ร่างกายของเขาล้าatไปหมดทุกสัดส่วน ท้องไส้ปั่นป่วนเพราะอดมื้อกินมื้อมาตลอดสามวันเต็ม ตามวิสัยของทหารแนวหน้าที่ต้องเอาชีวิตรอด เขาไม่ได้คาดหวังว่าบ้านหลังเล็กๆ ที่แต่งงานกับภรรยาที่มารดาหาให้ จะมีสิ่งใดรออยู่ นอกจากความเงียบงันและความน่ารำคาญใจจากญาติพี่น้องที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อ แต่ทว่า... กลิ่นหอมลึกลับที่ลอยมาแตะจมูก กลับทำให้ฝีเท้าของนายทหารหนุ่มชะงักกึกโดยอัตโนมัติ นั่นคือกลิ่นหอมของข้าวคั่วไฟที่คลุกเคล้ากับไข่เจียวเจียนจนกรอบนอกนุ่มใน กลิ่นหอมมันของน้ำมันหมูชั้นดีผสานกับความหวานละมุนของต้นหอมสดและซีอิ๊วคั่วกระทะ มันไม่ใช่กลิ่นอาหารพื้นๆ ของชาวบ้านยากจนข้นแค้น แต่มันเป็นกลิ่นที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณความหิวโหยในร่างกายนายทหารหนุ่มให้ตื่นVขึ้นมาอย่างรุนแรงจนต่อต้านไม่ได้ จางหย่งเหอขมวดคิ้วเข้ม ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังประตูบ้านของตนเองที่มีเสียงโวยวายของญาติสายรองดังแว่วมา พร้อมกับกลิ่นหอมที่ยั่วยวนจนต่อมน้ำลายทำงานอย่างบ้าคลั่ง "หลบไป!" เสียงทุบทรงพลังเอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิด จางหย่งเหอก้าวเข้าไปด้วยใบหน้าเย็นชาและดุดัน รัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมาจนสะใภ้รองจางที่กำลังเงื้อมือจะทุบประตูอีกครั้งถึงกับสะดุ้งสุดตัว ถอยก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้นดินด้วยความตกใจกลัว "วะ... วิ่งเหอ? ลูกสะใภ้แกมัน..." สะใภ้รองละล่ำละลักฟ้อง แต่นายทหารหนุ่มหาได้สนใจไม่ สายตาคมกวาดมองผู้คนที่มามุงดูด้วยแววตานิ่งเรียบเยือกเย็น ก่อนที่เขาจะผลักประตูไม้เก่าแก่นั้นเปิดออกด้วยมือข้างเดียว แอ๊ด... เสียงประตูเปิดออกเผยให้เห็นภาพภายใน หลินหว่านเอ๋อร์ยืนถือจานกระเบื้องเคลือบสีขาวลายครามในมือ บนจานนั้นคือข้าวผัดไข่สีทองอร่าม เม็ดข้าวพองฟูขึ้นเงาราวกับเคลือบด้วยทองคำ กลิ่นหอมกรุ่นพวยพุ่งเข้าใส่หน้าจางหย่งเหอเต็มๆ จนเขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว เส้นผมที่รวบไว้ลวกๆ ของหญิงสาวและใบหน้าที่เนียนใสขึ้นผิดจากวันแรกที่แต่งเข้ามา ยิ่งขับเน้นให้นางดูงดงามราวกับภาพวาดในยามที่แสงตะวันยามเย็นสาดส่องเข้ามา ดวงตากลมโตคู่สวยของหว่านเอ๋อร์ช้อนขึ้นสบตากับสามีผู้เย็นชา นางไม่ได้แสดงอาการตกใจที่เห็นเขากลับมาอย่างกะทันหันแม้แต่น้อย มุมปากอิ่มสวยระบายยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือเกรงใจเจือปน มีเพียงความท้าทายและประกายระยิบระยับราวกับเจ้าสำนักกำลังต้อนรับแขกคนสำคัญ "กลับมาแล้วหรือคะ? สามี" เสียงหวานใสเอ่ยทักทายเรียบๆ แต่ทรงพลัง "ข้าวผัดไข่ร้อนๆ เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ คุณจะกินมันตอนนี้เลย... หรือว่าจะจัดการ 'ขยะเปียก' หน้าบ้านให้เรียบร้อยเสียก่อนดีล่ะคะ?" จางหย่งเหอนิ่งงันไปชั่วขณะ สมองของนายทหารผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยขาวโพลนไปชั่วขณะ กลิ่นหอมเย้ายวนจากจานในมือภรรยากำลังตีรวนกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่ก่อตัวขึ้นในอก หัวใจที่เคยด้านชาจากการสู้รบและปัญหาครอบครัว กลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อสายตาของเขาเลื่อนจากจานข้าวผัดไข่ขึ้นมาสบเข้ากับดวงตาพราวระยับของภรรยาที่ยืนรอฟังคำตอบอยู่ตรงหน้า ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ ชั่ววินาทีนั้นเอง จางหย่งเหอก็ขยับริมฝีปากหยักลึกเตรียมจะเอ่ยคำพูดบางอย่างออกมา... — ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของ "หลินฮวายุคปฏิรูป" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!