“วางตะเกียบลงเสียจางหย่งเหอ... ถ้าคุณยังคิดจะกินมันด้วยความรู้สึกผิดเหมือนกินยาพิษแบบนั้น ก็อย่ากินเลยดีกว่าค่ะ”
เสียงของหลินหว่านเอ๋อร์ดังแทรกความเงียบงันภายในห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของ ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง’ สูตรลับเฉพาะที่เธอดึงวัตถุดิบชั้นเลิศออกมาจากมิติลับ เธอเท้าสะเอวมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งตัวเกร็งอยู่หน้าโต๊ะไม้เก่าๆ สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องที่ถ้วยข้าว แต่กลับมองไปที่รอยเปื้อนแป้งบนปลายจมูกของเธอแทน
จางหย่งเหอชะงักมือที่กำลังสั่นเล็กน้อย เขาเป็นนายทหารผู้ผ่านความเป็นตายมานับไม่ถ้วน แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับแววตาที่ดุดันแต่เปี่ยมด้วยความห่วงใยของภรรยาคนนี้โดยสิ้นเชิง
“ผมไม่ได้คิดว่ามันคือยาพิษ... หว่านเอ๋อร์” เขาตอบเสียงแหบพร่า “เพียงแต่... ผมไม่ชินที่เห็นคุณเหนื่อยยากขนาดนี้เพื่อหาของดีๆ มาให้ผมกิน ในขณะที่บ้านเรายังมีเรื่องให้ต้องกังวลอีกมาก”
หลินหว่านเอ๋อร์ถอนหายใจยาว เธอเดินไปหยุดตรงหน้าเขาแล้วใช้ผ้าสะอาดเช็ดรอยเปื้อนที่จมูกออกอย่างเบามือ สัมผัสที่นุ่มนวลทำให้ชายหนุ่มผู้แข็งกร้าวถึงกับนิ่งค้างไป
“ฟังนะคะ หย่งเหอ” เธอเอ่ยเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจ ฉันไม่มีวันยอมให้สามีของฉันต้องกัดก้อนเกลือกิน ส่วนเรื่องที่บ้านใหญ่จะมาสูบเลือดสูบเนื้อเรานั้น คุณไม่ต้องห่วง... แค่คุณยอมเปิดใจรับ 'สิ่งดีๆ' ที่ฉันหยิบยื่นให้ แล้วดูแลตัวเองให้แข็งแรงเพื่อเป็นเกราะคุ้มกันให้ฉัน นั่นก็ถือว่าคุณตอบแทนฉันคุ้มค่าที่สุดแล้ว”
หย่งเหอมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยนั้น เขาเห็นประกายของความฉลาดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าสะสวย เขาไม่ได้โง่ เขารู้ดีว่าภรรยาคนนี้เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ตั้งแต่หลังจากการปะทะกับแม่สามีจอมบงการในวันนั้น เธอไม่ได้อ่อนแอให้ใครรังแกอีกต่อไป แต่ความแข็งกร้าวกลับถูกใช้ไปกับการสร้างเนื้อสร้างตัวและการดูแลเขา
เขาส่งตะเกียบเข้าปาก คีบชิ้นเนื้อหมูที่ตุ๋นจนนุ่มละลายในปากขึ้นมา รสชาติหวานนำเค็มตามที่กลมกล่อมจนแทบหยุดไม่ได้ทำให้ดวงตาของเขาเบิกกว้าง นี่ไม่ใช่รสชาติของอาหารในยุคขัดสนที่เขาคุ้นเคย มันคือรสชาติของความใส่ใจที่เขานึกไม่ถึงว่าชีวิตนี้จะได้รับจากใคร
“อร่อยไหมคะ?” หลินหว่านเอ๋อร์ถามพลางยกยิ้มมุมปาก
“หอม... รสชาติแบบนี้ ผมไม่เคยลิ้มลองมาก่อนในชีวิต” เขาตอบสั้นๆ ทว่าสายตาที่มองเธอกลับร้อนแรงกว่าเดิมหลายเท่า
ในขณะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังก่อตัวด้วยความอบอุ่นที่หอมหวาน พลันเสียงทุบประตูหน้าบ้านอย่างแรงก็ดังสนั่นขึ้น ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงที่ฟังแล้วระคายหูของ ‘สะใภ้รอง’ ที่พ่วงตำแหน่งญาติจอมสูบเลือดของตระกูลจาง
“จางหย่งเหอ! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกซ่อนของดีเอาไว้! กลิ่นเนื้อนี่มันโชยไปถึงปากซอยบ้านฉันแล้ว! จะกินทิ้งกินขว้างกันรึยังไง ในเมื่อบ้านใหญ่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง!”
หลินหว่านเอ๋อร์ชะงัก เธอวางทัพพีลงช้าๆ ก่อนจะหันมาสบตาสามีที่บัดนี้แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาของนักรบ เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเงาของเขาทาบทับไปทั่วทั้งห้อง
“อย่าออกไปค่ะ” หว่านเอ๋อร์เอ่ยดักคอ พร้อมกับก้าวไปคว้าแขนเขาไว้ “มื้อนี้คือของเรา... ถ้าวันนี้เรายอมให้พวกปรสิตพวกนี้เข้ามาพังมื้ออาหารของเราได้ พรุ่งนี้พวกเขาก็จะมายืนทุบประตูบ้านเราอีกไม่รู้จบ”
“แล้วคุณจะทำอย่างไร?” จางหย่งเหอถาม มือของเขาเลื่อนไปกุมมือภรรยาแน่นขึ้น
“เราจะกินต่อไปให้หมดจด และจะทำ ‘บางอย่าง’ ให้คนข้างนอกนั่นต้องจดจำไปจนวันตาย” เธอหยิบกระปุกเครื่องเทศลับที่ปรุงจากมิติออกมา กลิ่นหอมฟุ้งกระจายเข้มข้นขึ้นเป็นทวีคูณจนแทบจะกลายเป็นไอน้ำสีจางๆ ที่ลอยออกไปทางหน้าต่าง
ประตูหน้าบ้านถูกถีบจนกลอนแทบหลุด สะใภ้รองพุ่งเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความหิวโหยและริษยา แต่ทว่าทันทีที่เธอก้าวพ้นธรณีประตู เธอก็ต้องหยุดชะงักกึก เมื่อเห็นสิ่งที่ตั้งอยู่บนโต๊ะอาหารกลางห้อง
บนโต๊ะนั้นไม่ใช่แค่หมูตุ๋นธรรมดา แต่เป็นอาหารชุดหรูหราที่ดูราวกับหลุดออกมาจากภัตตาคารในเมืองใหญ่ และข้างกายของจางหย่งเหอ... คือหลินหว่านเอ๋อร์ที่กำลังตักซุปใสวางตรงหน้าสามีด้วยท่าทีสง่างามราวกับนางพญา
“โอ้... มาพอดีเลยนะคะ พี่สะใภ้รอง” หว่านเอ๋อร์หันมาแย้มยิ้มให้ผู้บุกรุก ใบหน้าของเธอนิ่งสนิทจนอีกฝ่ายรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง “อยากรู้ไหมคะว่า ‘ความร่ำรวย’ ที่แท้จริงมันมีรสชาติอย่างไร?”
ทว่าจังหวะที่สะใภ้รองกำลังจะอ้าปากด่าทอ สายตาก็เหลือบไปเห็น ‘บางอย่าง’ ที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะข้างๆ ถ้วยข้าว... มันคือเงินปึกใหญ่ที่ถูกวางไว้อย่างไม่ใส่ใจราวกับเป็นเศษกระดาษ และใบสัญญาซื้อขายที่ดินผืนงามที่เพิ่งถูกลงนามสดๆ ร้อนๆ ในเช้านี้!
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ สะใภ้รองหน้าซีดเผือดเมื่อตระหนักได้ว่า... วันนี้ไม่ใช่แค่อาหารที่สะเทือนถึงหัวใจ แต่สถานะของครอบครัวที่เธอเคยกดขี่ ได้ก้าวข้ามหัวเธอไปไกลสุดกู่แล้ว
ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรสชาติแห่งชีวิตและความแค้นที่ต้องชำระไปพร้อมกับหลินหว่านเอ๋อร์นะคะ!
เชฟกระทะร้อนสะท้านยุค 70 กับสามีนักรบผู้หิวโหย•ตอนที่ 8
กับข้าวหนึ่งมื้อ สะเทือนถึงหัวใจ
ผลงานโดย หลินฮวายุคปฏิรูป
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (หลินฮวายุคปฏิรูป)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เชฟกระทะร้อนสะท้านยุค 70 กับสามีนักรบผู้หิวโหย นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!