ก้าวแรกสู่การค้าขาย

“ถ้าป้ายร้านนี้ยังเอียงขวาอยู่สามมิลลิเมตร ฉันเกรงว่าฮวงจุ้ยการค้าขายของตระกูลจางคงได้ล้มละลายก่อนจะได้นับเงินหยวนแรกแน่ค่ะพี่หย่งเหอ” หลินหว่านเอ๋อร์ใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก ลมหายใจของนางหอบน้อยๆ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น บนแผ่นไม้กระดานสนีเก่าๆ ที่ขัดจนเรียบเนียน ตัวอักษรพู่กันจีนสีดำสนิทที่เขียนด้วยลายมืออันทรงพลังของนางปรากฏเด่นชัด— *‘โรงเตี๊ยมรสทิพย์ หว่านเอ๋อร์’* นี่คือตึกแถวชั้นเดียวขนาดกะทัดรัด ตั้งอยู่หัวมุมถนนสายเศรษฐกิจใหม่ในเขตตลาดเสรีที่เพิ่งเปิดตัวได้ไม่ถึงสัปดาห์ กลิ่นอายความเปลี่ยนแปลงของยุคสมัย คละเคลุ้งไปกับกลิ่นดินฝน กลิ่นปูนซีเมนต์ใหม่ๆ และเสียงจอแจของผู้คนที่เริ่มออกมาแสวงหาโอกาสในยุคปฏิรูป จางหย่งเหอยืนค้ำค้อนในมือ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชルสีเขียวทหารพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแน่นตึง เขาหรี่ตามองป้ายไม้ที่ภรรยาเพิ่งสั่งให้ปรับแก้เป็นรอบที่สาม ก่อนจะขยับตัวปีนบันไดไม้อย่างคล่องแคล่วแล้วเคาะตะปูลงไปอีกโครมเดียว “ตรงนี้ได้หรือยังครับ… เอ๊ย… แบบนี้พอดีแล้วใช่ไหมภรรยา” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างเกรงใจ พร้อมกับส่งสายตาอ่อนโยนจนแทบจะละลายน้ำแข็งบนยอดเขา หว่านเอ๋อร์หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ นางยื่นมือไปหยิบผ้าขนหนูสะอาดจากในมิติลับส่งให้สามี “พูดผิดพูดถูกแบบนี้ ระวังฉันจะหักค่าแรงนะคะนายทหารจาง” “ค่าแรงไม่มี มีแต่หัวใจกับเงินเดือนทั้งชีวิต โอนเข้าบัญชีหัวใจเธอหมดแล้ว” หย่งเหอรับผ้ามาเช็ดหน้า รอยยิ้มมุมปากของเขาปรากฏขึ้นเฉพาะเวลาที่อยู่กับนางสองคนเท่านั้น ชายหนุ่มกวาดสายตามองรอบร้านที่ถูกจัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ เคาน์เตอร์ไม้ขัดมันเงา โต๊ะเก้าอี้ไม้ไผ่สานสี่ชุด และกระถางต้นไม้เล็กๆ ที่หว่านเอ๋อร์ขุดมาจากมิติลับมาวางประดับเพิ่มความสดชื่น “ไม่น่าเชื่อว่าจากห้องครัวแคบๆ ในบ้านเก่า วันนี้เราจะมีร้านเป็นของตัวเองในตลาดใหญ่” “นี่เพิ่งแค่ก้าวแรกค่ะ” หว่านเอ๋อร์หมุนตัวเดินไปสำรวจหลังร้าน ทันทีที่ผลักประตูลับเข้าไป อุณหภูมิรอบตัวก็ลดฮวบลงพร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศสวรรค์จากมิติลับ โหลแก้วดองพริก หม้อตุ๋นเนื้อตุ๋นยาจีนที่เคี่ยวทิ้งไว้ข้ามคืน และแป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบในพื้นที่ปลอดกาลเวลาของมิติ วันนี้… เมนูเปิดร้านวันแรก นางไม่ได้ตั้งใจจะขายอาหารชุดใหญ่โต แต่เลือกทำสิ่งที่คนยุคนี้กำลังโหยหาและสะดวกพกพา— *‘ซาลาเปาไส้หมูสับน้ำซุปทะลัก’* และ *‘เกี๊ยวซ่าทอดกรอบราดน้ำจิ้มสูตรลับ’* แป้งซาลาเปานวดด้วยมือจนเนียนนุ่ม ห่อหุ้มเนื้อหมูป่าจากมิติลับที่สับผสมกับเห็ดหอมและต้นหอมญี่ปุ่น ปรุงรสด้วยน้ำซุปกระดูกหมูเข้มข้นที่ถูกแช่แข็งไว้ข้างใน เมื่อนึ่งด้วยไอน้ำร้อนจัด แป้งจะพองฟูและน้ำซุปข้างในจะละลายกลายเป็นน้ำรสชาติกลมกล่อมที่ระเบิดในปากทันทีที่กัดคำแรก เพียงแค่เปิดฝาซึ้งไม้ไผ่ใบนานา ไอร้อนสีขาวโพลนพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนใจที่ทะลุผ่านประตูหน้าร้าน ลอยไปตามสายลมโชยเข้าสู่ตลาดเสรีที่ผู้คนกำลังเดินพลุกพล่าน ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบมิติลับดังแวบขึ้นในหัวของหว่านเอ๋อร์ *[ภารกิจเปิดร้านค้าวันแรกเริ่มต้นขึ้น! ลูกค้ารายแรกกำลังจะมาถึงในอีก 3 นาทีข้างหน้า เตรียมตัวรับมือความอลวนและกำไรก้อนโตได้เลย!]* หว่านเอ๋อร์ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ นางจัดแจงวางเข่งซาลาเปานึ่งร้อนๆ ลงบนโต๊ะหน้าร้าน หยิบป้ายราคาไม้ไผ่ขึ้นมาปัก— *‘ซาลาเปาน้ำซุปทะลัก ลูกละ 2 เฟิน | เกี๊ยวทอด 1 จาน 5 เฟิน พร้อมน้ำชาสมุนไพรฟรี’* ราคานี้ถือว่าสูงกว่าตลาดทั่วไปเล็กน้อยสำหรับยุค 70 แต่ด้วยคุณภาพวัตถุดิบและกลิ่นที่ลอยไปไกลสามบ้านแปดบ้าน ทำให้เหยื่อรายแรกปรากฏตัวเร็วกว่าที่คิด “กลิ่นอะไรวะเนี่ย หอมฉุนเตะจมูกชะมัด!” เสียงทุ้มห้าวที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าร้าน ร่างท้วมของชายวัยกลางคนสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีเทาเก่าๆ สวมหมวกแก๊ปบังใบหน้าเดินเข้ามาหยุดหน้าร้าน เขาคือ ‘เฉินเฉียง’ อันธพาลประจำตลาดเสรีผู้ขึ้นชื่อเรื่องการรีดไถค่าคุ้มครองจากร้านค้าหน้าใหม่ หย่งเอ๋อก้าวเท้าขยับมาบังภรรยาไว้โดยอัตโนมัติ สันหลังของนายทหารหนุ่มเกร็งตัวขึ้นพร้อมปะทะ แต่หว่านเอ๋อร์กลับแตะมือลงบนแขนเสื้อของสามีเบาๆ ส่งสายตาส่งสัญญาณว่านางรับมือเองได้ “พี่ชายท่านนี้รับอะไรร้านเราดีคะ ซาลาเปาร้อนๆ หรือเกี๊ยวทอดกรอบนอกนุ่มในดี?” หว่านเอ๋อร์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงฉะฉาน รอยยิ้มการค้าประดับบนใบหน้าอย่างงดงามแต่แววตากลับนิ่งสนิท เฉินเฉียงกวาดตามองร้านเล็กๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ “ร้านเปิดใหม่รึ? ไม่เคยเห็นหน้า… หึ เปิดร้านในเขตตลาดข้า ย่อมต้องรู้ธรรมเนียม ค่าคุ้มครองเดือนนี้ 5 หยวน วางมาซะดีๆ ไม่งั้น… ร้านแกคงเปิดได้ไม่ถึงวันแน่!” บรรยากาศรอบข้างที่เคยคึกคักเริ่มเงียบลงพ่อค้าแม่ขายละแวกใกล้เคียงต่างหลบสายตาด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าหาญพอจะต่อกรกับเฉินเฉียง หว่านเอ๋อร์มิได้สะดุ้งสะเทือน นางหยิบตะเกียบไม้ไผ่คีบซาลาเปาลูกอวบขาวที่เพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ๆ วางลงบนจานกระเบื้องเคลือบสีขาวอย่างประณีต ควันร้อนๆ ยังคงพวยพุ่ง กลิ่นหอมของหมูและเครื่องเทศลอยเตะจมูกเฉินเฉียงจนชายหนุ่มเผลอกลืนน้ำลายเอื้อมมือจะหยิบ เพี๊ยะ! หว่านเอ๋อร์ใช้ตะเกียบเคาะลงบนหลังมือของเฉินเฉียงเบาๆ แต่เฉียบขาด “อุ๊ย! มือสกปรกๆ แบบนี้ยังไม่ได้ล้าง อย่าเพิ่งมาแตะต้องอาหารของร้านฉันค่ะ” หว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยรอยยิ้มหวานหยด “ส่วนเรื่องค่าคุ้มครอง… กฎหมายตลาดเสรีฉบับใหม่ประกาศชัดเจนแล้วว่า ยกเลิกการเก็บค่าคุ้มครองเถื่อน หากพี่ชายอยากกินซาลาเปา เชิญจ่ายเงิน 2 เฟิน แต่ถ้าจะมาหาเรื่อง… เกรงว่าสามีฉันที่ยืนอยู่ตรงนั้น จะไม่ได้ใช้แค่หมัดซ้อมมวยในค่ายทหารหรอกนะคะ” เฉินเฉียงหน้าดำคร่ำเครียด โกรธจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “นังสารเลว กล้าดีนักนะ!” เขาเงื้อมือหมายจะปัดโต๊ะพังร้าน ทว่า ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะแตะถูกโต๊ะ ร่างของเฉินเฉียงก็ถูกมือหนาราวกับคีมเหล็กของจางหย่งเหอกระชากคอเสื้อขึ้นลอยเหนือพื้นในเสี้ยววินาทีเดียว ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มจ้องมองอีกฝ่ายด้วยรังสีอำมหิตที่กดดันจนเฉินเฉียงขาอ่อนแรง “ภรรยาผมบอกว่า… ให้จ่ายเงินหรือไสหัวไป เลือกเอาครับ” หย่งเอ๋อกล่าวเสียงเรียบแต่น่ากลัวถึงขั้วหัวใจ ท่ามกลางความตึงเครียดที่เฉินเฉียงกำลังจะยอมจำนนด้วยความกลัว จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงตะโกนโวยวายก็ดังแทรกเข้ามาจากฝั่งทางเข้าตลาด “หยุดนะ! ร้านค้านี้ตั้งอยู่บนพื้นที่บุกรุกการค้าผิดกฎหมาย! ใครอนุญาตให้เปิดขายของกินย่านนี้!” หว่านเอ๋อร์หันขวับไปมองตามเสียง นางพบกับร่างคุ้นเคยของ ‘ป้าสะใภ้ใหญ่หลิว’ ที่เดินนำหน้าเจ้าหน้าที่เทศบาลตลาดสองคนเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยสะใจ พร้อมกับตะโกนเสียงแหลมสูงจนคนทั้งตลาดหันมามอง “เจ้าหน้าที่ค่ะ! นังเด็กนี่มันขโมยสูตรอาหารตระกูลหลิวมาเปิดร้านเถื่อน จับมันไปตรวจค้นร้านให้หมดเลยค่ะ!” หลินหว่านเอ๋อร์หรี่ตามองป้าสะใภ้ที่โผล่มาถูกจังหวะราวนัดไว้ รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากของนางทันที — *หึ ปลาติดเบ็ดเร็วกว่าที่คิด ชักจะสนุกเสียแล้วสิคะ* *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ผู้แสนน่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" มาโดยตลอดนะคะ!