ชื่อเสียงที่เริ่มเป็นที่พูดถึง

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นจากซากศพมอนสเตอร์ระดับกลางยังคงติดอยู่ตามปลายนิ้วของผม แม้ว่าเราจะจัดการเคลียร์ดันเจี้ยนระดับ B-Rank ‘ซากโบราณสถานแห่งความเงียบงัน’ เสร็จสิ้นไปตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้วก็ตาม “เจ้าเด็กนี่... เดินยิ้มคนเดียวมาตลอดทางตั้งแต่ทางออกดันเจี้ยนแล้วนะ เรน สมองกระทบกระเทือนจากการโดนกอบลินขว้างหินใส่ตอนไหนหรือเปล่า” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาแต่วันนี้เจือรอยความระอาเล็กน้อยดังขึ้นจากข้างกาย เอลาร่าในร่างโปร่งแสงสีครามจางๆ ลอยตัวเอามือไขว้หลัง ดวงตาคู่สวยมองสำรวจผมด้วยความประเมิน ผมหัวเราะแห้งๆ ในลำคอ พร้อมกับยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เขิน “เปล่าหรอครับเอลาร่า... ผมแค่วิวาห์กับความจริงตรงหน้าไม่ได้ต่างหาก คิดดูสิครับว่าเมื่อเดือนก่อน ผมยังเป็นแค่เนโครแมนเซอร์ฝึกหัดตกอับที่ไม่มีใครต้องการ แถมกิลด์ ‘รุ่งอรุณนิรันดร์’ ของเราก็แทบจะไม่เหลืออะไรเลยนอกจากหนี้สินก้อนโต... แต่ตอนนี้?” ผมก้มมองถุงหนังบรรจุเหรียญทองคำบริสุทธิ์ที่หนักอึ้งตรงข้างเอว มันคือส่วนแบ่งจากการล่าและทรัพยากรหายากที่ขายได้ราคาสูงลิ่วในตลาดประมูลมหานครหลวง “ตอนนี้ชื่อเสียงของนายเริ่มกลายเป็นหัวข้อสนทนาอันดับหนึ่งในหมู่กิลด์ชั้นนำแล้วนะ” เอลาร่าถอนหายใจเบาๆ สีหน้าของวิญญาณสาวฉายแววครุ่นคิด “อย่าลืมว่าโลกของนักผจญภัยไม่ได้มีแค่ความสำเร็จและความมั่งคั่ง... ยิ่งนายโดดเด่นมากเท่าไหร่ สายตาที่จ้องมองมาจากความมืดก็จะยิ่งคมกริบขึ้นเท่านั้น” คำเตือนของเธอทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของผมค่อยๆ เลือนหายไป ความเงียบสงบชั่วขณะเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัว เรากำลังเดินอยู่บนถนนหินปูนยามพลบค่ำของย่านการค้านอกกำแพงกิลด์ แสงตะเกียงเวทมนตร์สีส้มอุ่นเริ่มส่องประกายสลับกับเงาทอดยาวของอาคารบ้านเรือน ตลอดย่างก้าวที่ผ่านมา สายตาของผู้คนรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาดูแคลนหรือหยเหยียดเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว แต่เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเกรงอกเกรงใจ ความสงสัยใคร่รู้ และบางสายตาก็จับจ้องมาด้วยความหวาดระแวงอย่างปิดไม่มิด จริงอย่างที่เอลาร่าว่า... ข่าวลือเรื่อง ‘เนโครแมนเซอร์ลึกลับผู้ใช้กองทัพโครงกระดูกสีเงินโค่นดันเจี้ยนเดี่ยว’ แพร่สะพัดออกไปราวกับไฟลามทุ่ง ระบบกิลด์กลางประกาศเลื่อนระดับความน่าเชื่อถือของกิลด์เราขึ้นถึงสองขั้นในคราวเดียว และนั่นหมายความว่า... เราได้ก้าวเข้าไปอยู่ในเรดาร์ของพวกขั้วอำนาจใหญ่เข้าให้อย่างจัง กริ๊ง! เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูบานไม้โอ๊กหนาหนักของสำนักงานกิลด์ดังขึ้นต้อนรับการกลับมาของเรา บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างขวางดูสะอาดสะอ้านขึ้นมาก โต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งถูกจัดระเบียบเรียบร้อยโดยฝีมือของผมเอง แม้ว่ามันจะยังคงเงียบเหงาและไร้สมาชิกคนอื่นนอกจากผมกับวิญญาณอดีตหัวหน้ากิลด์ก็ตาม ผมทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้พนักพิงหนังที่ส่งเสียงเอี๊ยดอาดเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการใช้มานาควบคุมอันเดดติดต่อกันหลายชั่วโมงเริ่มกัดกินกล้ามเนื้อ แต่กระนั้นสมองของผมยังคงแล่นเร็วจี๋ “นายกำลังคิดจะปฏิเสธคำเชิญพวกนั้นใช่ไหม?” เอลาร่าลอยมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงาน ดวงตาสีครามจ้องมองทะลุเข้ามาในดวงตาของผม “จดหมายเชิญจาก ‘กิลด์เขี้ยวพยัคฆ์ทมิฬ’ และ ‘สหพันธ์โลหิตเหล็ก’ ที่กองอยู่บนโต๊ะนั่น... ข้าพนันได้เลยว่าพวกมันไม่ได้ส่งมาเพื่อแสดงความยินดีแน่” ผมหยิบซองจดหมายประทับตราครั่งรูปหัวเสือแยกเขี้ยวขึ้นมาหมุนเล่นในมือ เนื้อกระดาษหนาและกลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งออกมาเบาๆ “แน่นอนอยู่แล้วครับ” ผมยิ้มมุมปาก “กิลด์ใหญ่พวกนั้นขึ้นชื่อเรื่องการกลืนกินกิลด์อิสระขนาดเล็ก หากเราตอบรับคำเชิญไปร่วมโต๊ะเจรจา สิ่งที่รอเราอยู่คงไม่ใช่การร่วมมือกันพัฒนา แต่เป็นการบีบบังคับให้เราขายทักษะการอัญเชิญ หรือไม่ก็ต้องยอมตกเป็นกิลด์สาขาภายใต้เงื่อนไขที่เอาเปรียบสุดๆ” “ฉลาดนี่... รู้จักมองเกมให้ขาด” เอลาร่าพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ มุมปากของเธอโค้งขึ้นเล็กน้อย “แล้วนายจะจัดการอย่างไรกับปัญหาเฉพาะหน้านี้ล่ะ เรน? ปฏิเสธดื้อๆ อาจทำให้พวกมันส่งคนมาสร้างความวุ่นวายในเขตรับผิดชอบของเราได้นะ” “เราจะใช้ความเงียบและความลึกลับเป็นเกราะป้องกันครับ” ผมวางจดหมายลงบนโต๊ะตามเดิม “ในเมื่อพวกมันอยากรู้จักเนโครแมนเซอร์คนนี้มากนัก เราก็แค่ทำให้พวกมันรู้สึกว่า... การเข้าใกล้เราเป็นความเสี่ยงที่สูงเกินกว่าจะคุ้มค่า” ผมสะบัดข้อมือเบาๆ เรียกหน้าต่างระบบสีฟ้าโปร่งแสงขึ้นมาตรงหน้า ข้อมูลสเตตัสและแต้มความสำเร็จจากการเคลียร์ดันเจี้ยนล่าสุดปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคย [ระบบอัปเดตสถานะเนโครแมนเซอร์เสร็จสมบูรณ์] [ฉายาใหม่ปลดล็อก: 'ผู้ย่างกรายในเงาบูรพา'] [ทักษะพิเศษ 'อาคมอำพรางวิญญาณ' เลื่อนระดับสู่ขั้นกลาง] แสงสีครามจางๆ แผ่ซ่านออกจากร่างของผมชั่วขณะ มันไม่ใช่แค่การเพิ่มพลังเวทมนตร์ธรรมดา แต่เป็นการปรับแต่งโครงสร้างออร่ารอบตัวให้ยากต่อการตรวจสอบโดยเวทมนตร์สอดแนมของกิลด์อื่น นี่คือกลยุทธ์ที่ผมขบคิดมาตลอดทางกลับบ้าน ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นกะทันหัน ทำเอาบรรยากาศที่กำลังผ่อนคลายหยุดชะงักลงทันที ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยยามเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง ตอนนี้ล่วงเลยเข้ายามวิกาลแล้ว ไม่มีเหตุผลอันใดที่นักผจญภัยทั่วไปจะมาติดต่อธุรกิจในย่านนี้เวลานี้ แถมรูปแบบการเคาะประตูก็ไม่ได้เป็นจังหวะของแขกผู้มาเยือนทั่วไป แต่มันเป็นสามครั้งสั้น สองครั้งยาว—สัญญาณรหัสลับที่ใช้เฉพาะในหมู่หน่วยข่าวกรองใต้ดิน เอลาร่าหรี่ตาลง ร่างโปร่งแสงของเธอบิดเบือนกลายเป็นหมอกจางๆ แล้วซึมหายเข้าไปในแหวนผนึกวิญญาณบนนิ้วมือของผมอย่างรวดเร็ว ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับสีหน้าให้เรียบเฉย มือขวาลูบเบาๆ ที่ด้ามไม้เท้าเนโครแมนเซอร์พกพาที่วางอยู่ข้างโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยปากอนุญาตด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ประตูไม่ได้ล็อกครับ... เชิญเข้ามาได้” แอ๊ด... บานไม้เก่าแก่ส่งเสียงร้องประท้วงยามถูกผลักเปิดออกช้าๆ ลมหนาวจากภายนอกพัดกรรโชกเข้ามาวูบหนึ่ง พาเอาเศษใบไม้แห้งปลิวเข้ามาในห้องโถง เงาร่างหนึ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ภายใต้ผ้าคลุมกันฝนสีดำสนิทที่เปียกชื้น หมวกฮู้ดดึงต่ำจนบังใบหน้าครึ่งบนเอาไว้ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบไม่ใช่ความลึกลับของชุดแต่งกาย... หากแต่เป็นกลิ่นอายมานาอันคุ้นเคยที่แผ่ออกมาจากตัวบุคคลผู้นี้ มันเป็นมานาธาตุความมืดที่บริสุทธิ์และทรงพลังเสียจนอณูเวทมนตร์รอบตัวผมสั่นระริก “ไม่คิดเลยว่าเนโครแมนเซอร์มือใหม่ที่กำลังเป็นข่าวโด่งดังในเมืองนี้ จะหลบซ่อนตัวอยู่ในซากปรักหักพังเก่าๆ แบบนี้” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบแห้งเอ่ยขึ้นพร้อมกับหัวเราะในลำคอเบาๆ ผู้มาเยือนค่อยๆเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาข้างหนึ่งที่มีรอยแผลเป็นลากผ่าน และก่อนที่ผมจะได้ทันตั้งคำถาม หน้าต่างระบบสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศก็สาดแสงวาบ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึกทันที— [คำเตือน! ตรวจพบตัวตนระดับภัยคุกคาม: สมาชิกเงาขั้นสูงแห่ง 'สภาคณะโลหิต' กำลังประชิดตัว] [ระบบฉุกเฉินเปิดใช้งาน: ผู้เล่น 'เรน' อยู่ในรัศมีเขตอาคมกักขังวิญญาณ ไม่สามารถหลบหนีได้] [คำสั่งลับจากเบื้องบน: บุคคลตรงหน้าคือผู้ที่เคยสังหารอาจารย์ของคุณในอดีต—] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดคนนี้มาโดยตลอดนะครับ!