พันธสัญญาจากเถ้าถ่าน

กลิ่นอายความอับชื้นของหินโบราณและเขม่าควันไฟจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในโพรงจมูก ทว่าสิ่งที่ตรึงลมหายใจของผมไว้ในเวลานี้ไม่ใช่บรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัว หากแต่เป็นเงาร่างสีครามโปร่งแสงที่กำลังลอยตัวอยู่เหนือพื้นดินเบื้องหน้า... เธอคือเอลาร่า อดีตหัวหน้ากิลด์ "รุ่งอรุณนิรันดร์" ผู้เคยเกรียงไกร ดวงตาสีฟ้ามรกตคู่นั้นไม่ได้ทอดมองมาที่ผมด้วยความหวาดกลัวต่อคำเตือนระดับ SSS จากระบบเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความคาดหวังลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยชาชาและห่างเหิน "นายกำลังทำอะไรอยู่, เรน?" น้ำเสียงราบเรียบแต่กังวานราวกับเสียงกระซิบจากสายลมในฤดูหนาวดังขึ้น เอลาร่ากอดอกมองอัศวินโครงกระดูกหมายเลข 01 ซึ่งตอนนี้กะโหลกศีรษะกำลังสั่นกระตุกอย่างรุนแรง เบ้าตาของมันลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีดำสนิท—ร่องรอยการแทรกแซงจากตัวตนภายนอกที่จงใจเข้ามาปأسวงความควบคุมของผม "กำลังคิดว่า... เราคงปล่อยให้แขกผู้ไม่ได้รับเชิญมาเดินเล่นในบ้านของเราไม่ได้หรอกครับ" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พยายามซ่อนเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายบริเวณขมับไว้ภายใต้รอยยิ้มบางเบา ในฐานะเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายมาหมาด ๆ การเผชิญหน้ากับพลังระดับสูงที่อยู่นอกเหนือขอบเขตของระบบ ถือเป็นบททดสอบที่เกินตัวไปเสียหน่อย แต่ทว่า... ผมไม่มีทางเลือกอื่น กิลด์แห่งนี้ไม่ใช่แค่โค้ดเกมหรือเศษซากปรักหักพัง แต่มันคือสถานที่ที่บรรจุหยาดเหงื่อและความฝันของทุกคนในอดีต รวมถึงความรับผิดชอบที่ผมแบกรับไว้บนบ่า *ฟึ่บ!* เปลวเพลิงสีดำทมิฬที่แผดเผาโครงกระดูกหมายเลข 01 พุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานห้องโถง แรงกดดันมหาศาลแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ตัวอักษรสีแดงฉานแจ้งเตือนรัวเร็วจนแทบอ่านไม่ทัน แต่ผมไม่อาจละสายตาจากทิศทางของระเบียงด้านบน ซึ่งเงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทกำลังก้าวเดินออกมาอย่างเชื่องช้า เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะที่บีบหัวใจคนฟังให้หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "เจ้าเด็กมือใหม่... เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเวทมนตร์อัญเชิญชั้นต่ำแบบนั้น จะปกป้องเศษซากที่ล่มสลายนี้ไว้ได้?" เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากขุมนรกดังขึ้น พร้อมกับร่างของชายปริศนาที่ปรากฏตัวขึ้นบนระเบีย.สูงชัน ดวงตาของเขาข้างหนึ่งถูกปิดทับด้วยผ้าคาดสีเข้ม ทว่าดวงตาอีกข้างกลับเรืองแสงเป็นประกายสีเพลิงทมิฬ—"เนตรมังกรเพลิงทมิฬ" ของจริงกำลังจ้องมองมาที่ผม ราวกับพญาอินทรีที่กำลังมองเหยื่อในกรงเล็บ ผมสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติ รวบรวมมานาที่เหลืออยู่น้อยนิดไว้ที่ฝ่ามือขวา สายตากวาดมองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็ว โครงสร้างของห้องโถงนี้มีเสาหินรับน้ำหนักอยู่สี่ต้น และทางเดินด้านข้างที่เชื่อมต่อไปยังห้องคลังสมบัติเก่า... หากใช้ประโยชน์จากสภาพแวดล้อมเหล่านี้ให้ดี ผมอาจจะพอมีช่องว่างให้หายใจได้บ้าง "ผมไม่เคยคิดว่ามันเป็นเศษซากหรอกครับ" ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาเยือนอย่างไม่เกรงกลัว แม้ขาpoweredทั้งสองข้างจะสั่นเทาเล็กน้อยก็ตาม "แต่มันคือ 'บ้าน' และคนที่เหยียบย่ำบ้านของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต... สมควรได้รับการต้อนรับที่สาสมไม่ใช่หรือครับ?" เอลาร่าที่ลอยตัวอยู่ข้างกายเหลือบมองผมแวบหนึ่ง มุมปากที่มักจะเรียบสนิทมาตลอดปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ ขึ้นอย่างแทบสังเกตไม่เห็น เธอยื่นมือโปร่งแสงออกมาแตะที่ไหล่ของผมเบา ๆ ราวกับจะส่งผ่านความอบอุ่นที่ไร้ตัวตนมาให้ "ระวังตัวด้วยล่ะ, เรน" เสียงของเธออ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย "เจ้าหมอนั่นไม่ใช่ผู้เล่นทั่วไป... มันคือ 'ผู้กลกลืนกิน' ที่เคยทำลายกิลด์ของเราเมื่อสามปีก่อน" หัวใจของผมกระตุกวูบ ข้อมูลในอดีตที่เคยเลือนรางไหลทะลักเข้ามาในหัว นี่ไม่ใช่แค่เหตุการณ์บั๊กของระบบทั่วไป แต่มันคือการกลับมาสะงصบัญชีแค้นเก่า! ชายบนระเบียงหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและกระหายเลือด เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว อัศวินโครงกระดูกหมายเลข 01 ที่เคยเป็นพวกของผมก็แปรสภาพเป็นผงธุลีสีดำทันที แรงกระแทกจากการทำลายล้างกวาดเอาเศษหินรอบด้านปลิวว่อน "ถ้างั้น... มาดูกันว่าเจ้าเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดอย่างเจ้า จะปกป้องสิ่งที่เหลืออยู่ได้สักกี่น้ำ!" เขากางมือออก เปลวเพลิงสีดำทมิฬรวมตัวกันเป็นดาบยักษ์ในมือ พร้อมที่จะพุ่งเข้าปลิดชีพพวกเราในพริบตาเดียว ในวินาทีเป็นตายนั้นเอง หน้าต่างระบบสีฟ้าเข้มก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าผมอีกครั้งด้วยเสียงแจ้งเตือนที่ดังสนั่นหวั่นไหว *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบการปลดผนึก "พันธสัญญาจากเถ้าถ่าน"]* *[เงื่อนไขสำเร็จ: วิญญาณอดีตหัวหน้ากิลด์และเนโครแมนเซอร์รุ่นปัจจุบันหลอมรวมเจตจำนงเป็นหนึ่งเดียว]* *[สกิลใหม่ปลดล็อก: "อัญเชิญราชันโครงกระดูกนิรันดร์ (EX)"]* ผมมองดูแสงสว่างสีทองเจิดจ้าที่ระเบิดออกมาจากร่างของเอลาร่า รอยยิ้มมั่นใจผุดขึ้นที่มุมปาก เมื่อเกมนี้บังคับให้ผมต้องสู้ ผมก็จะแสดงให้ดูว่าเนโครแมนเซอร์มือใหม่คนนี้แหละที่จะพลิกกระดานทั้งหมดเอง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและอดทนเติบโตไปพร้อมกับผมเสมอนะครับ