กระบี่ที่ไร้รูปร่าง

"ท่านจะดึงกระบี่ออกมาทำไม ในเมื่อความตายไม่ได้อยู่บนคมเหล็กนั่น?" เสียงทุ้มต่ำของไป๋อวิ๋นดังก้องท่ามกลางหุบเขาหมอกทมิฬ เขายืนนิ่งอยู่กลางวงล้อมของเหล่าสมุนพรรคหมื่นมารนับร้อย มือที่วางอยู่บนฝักกระบี่ไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นั้นเรียบเฉยราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้เงาสะท้อน จ้าวพยัคฆ์ทมิฬ ซึ่งนั่งอยู่บนเกี้ยวทำจากกระดูกสัตว์ป่า แค่นหัวเราะเสียงแหลมสูงจนน่าขนลุก "ไป๋อวิ๋น เจ้าช่างโอหังนัก! ร่ำเรียนวิชากระบี่มาค่อนชีวิต แต่กลับบอกว่าความตายไม่อยู่บนคมกระบี่ งั้นข้าจะแสดงให้เห็นเองว่า ลมหายใจของเจ้าจะขาดสะบั้นด้วยวิชาของข้าได้อย่างไร!" สิ้นคำสั่ง พลธนูหุ้มเกราะเหล็กนับสิบต่างระดมยิงลูกดอกอาบยาพิษเข้าใส่ร่างของไป๋อวิ๋นในทันที เสียงแหวกอากาศดังสนั่นราวกับฝูงแตนคลั่ง ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นถัดมากลับทำให้ทั้งหุบเขาตกอยู่ในความเงียบงัน... ไป๋อวิ๋นไม่ได้ชักกระบี่ เขาเพียงขยับปลายเท้าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายของเขาสั่นไหวเล็กน้อยคล้ายภาพลวงตา ลูกดอกเหล่านั้นที่ควรจะเจาะทะลุร่างกลับผ่านร่างเขาไปดั่งเงาพร่าเลือน มันปักลงบนพื้นดินและโขดหินข้างหลังเขาทั้งหมด ราวกับว่าตัวเขานั้นไม่ได้มีตัวตนอยู่ในมิตินี้ตั้งแต่วันแรก "วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์... สรรพสิ่งล้วนเป็นความว่างเปล่า" ไป๋อวิ๋นพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทรงพลังจนผู้ที่ได้ยินรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในจิตวิญญาณ ที่มุมหนึ่งของหน้าผา หลินเอ๋อร์ซึ่งซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ แววตาของนางสะท้อนความตื่นตะลึงระคนเลื่อมใส นางจดจำคำสอนของอาจารย์ได้ดีว่า กระบี่ระดับต่ำใช้พละกำลัง กระบี่ระดับกลางใช้ทักษะ แต่กระบี่ระดับสูงนั้นใช้ 'ความเข้าใจในธรรมชาติ' ไป๋อวิ๋นไม่ได้กำลังสู้กับคน แต่เขากำลังสู้กับ 'กฎเกณฑ์' ที่ผูกมัดตัวเขาไว้กับความแค้นและการสูญเสียในอดีต "เจ้าใช้พลังอะไรกันแน่!" จ้าวพยัคฆ์ทมิฬลุกขึ้นยืน ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน เขาชักกระบี่มารสีโลหิตออกมา รังสีสังหารสีดำมืดมิดแผ่ซ่านปกคลุมรอบบริเวณ จนต้นหญ้าและดอกไม้รอบข้างเหี่ยวเฉาลงในพริบตา "พลังหรือ? ข้าไม่ได้ใช้พลังอะไรเลย" ไป๋อวิ๋นตอบเบาๆ เขาค่อยๆ หลับตาลง ภาพเหตุการณ์ที่สำนักของเขาถูกเผาทำลาย ภาพใบหน้าของผู้คนที่จากไป ทั้งหมดเริ่มเลือนรางกลายเป็นสีขาวโพลน "ข้าเพียงแค่เลิกขัดขืนต่อกระแสแห่งเต๋า หากโลกนี้คือกระบี่ และข้าคือกระบี่เช่นกัน เหตุใดข้าต้องเป็นศัตรูกับตัวเอง" ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่มืดครึ้มด้วยอาคมของจ้าวพยัคฆ์ทมิฬก็พลันสว่างวาบขึ้น แสงสีขาวนวลตาตกลงมาจากฟากฟ้า ราวกับว่าตัวไป๋อวิ๋นกลายเป็นจุดศูนย์รวมแห่งพลังธรรมชาติ กระบี่ในฝักที่สะพายหลังเขาสั่นไหว มันส่งเสียงครางยาวดั่งมังกรหลับใหลที่กำลังตื่นขึ้น จ้าวพยัคฆ์ทมิฬคำรามลั่น พุ่งร่างเข้าใส่ด้วยวิชาฝ่ามือมารทลายฟ้า พื้นดินใต้เท้าเขาแตกร้าวเป็นวงกว้าง แต่ก่อนที่ฝ่ามือจะถึงตัวไป๋อวิ๋น เพียงแค่ไป๋อวิ๋นลืมตาขึ้น ทุกอย่างก็หยุดนิ่ง อากาศรอบข้างบีบอัดจนกลายเป็นรูปร่างของกระบี่นับพันนับหมื่นเล่ม ทั้งที่ไม่มีเหล็กกล้าแม้แต่ชิ้นเดียว พวกมันโปร่งใส ทว่าสัมผัสได้ถึงความคมกริบที่พร้อมจะตัดผ่านห้วงอเวจีได้ทุกเมื่อ "นี่มัน... กระบี่ที่ไม่มีรูปร่าง!" จ้าวพยัคฆ์ทมิฬอุทาน เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด "เจ้ามาเพื่อแย่งชิงสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง จ้าวพยัคฆ์ทมิฬ" ไป๋อวิ๋นเอ่ยเรียบๆ ขณะที่นิ้วชี้ของเขาชี้ไปที่อากาศว่างเปล่า "และในวันนี้ ข้าจะส่งคืนสิ่งที่เจ้าแสวงหาให้แก่เจ้าเอง" ทว่าในจังหวะที่คลื่นพลังกำลังจะปะทะกันอย่างถึงที่สุด หลินเอ๋อร์ที่ซุ่มดูอยู่กลับเบิกตากว้างเมื่อสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ เงาดำสายหนึ่งไม่ได้มาจากสมุนของจ้าวพยัคฆ์ทมิฬ แต่มันพุ่งออกมาจากด้านหลังของไป๋อวิ๋นโดยตรง! มันคือชายในชุดสีเทาที่ไม่เคยปรากฏตัวมาก่อนในพรรคหมื่นมาร และเขากำลังแทงมีดสั้นอาบยาพิษเข้าที่จุดตายกลางแผ่นหลังของไป๋อวิ๋นในขณะที่เขากำลังล่องลอยอยู่ในสภาวะจิตวิญญาณระดับสูงสุด ไป๋อวิ๋นสัมผัสได้ถึงไอสังหารเย็นเยียบที่พุ่งเข้าใส่ แต่เขากลับไม่ขยับหนี เขายังคงรักษาสภาวะว่างเปล่าไว้ได้ หากเขาหลบ กระบวนท่าที่กำลังจะกำราบจ้าวพยัคฆ์ทมิฬจะพังทลายลง หากเขาไม่หลบ ชีวิตเขาก็จะจบสิ้นลงตรงนี้ เขาจะเลือกรักษา 'เต๋า' หรือจะเลือก 'รักษาชีวิต' ตัวเอง? เสียงมีดสั้นเจาะผ่านเนื้อผ้าดังเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัน ไป๋อวิ๋นกระอักเลือดสีดำออกมาคำโต แต่ทว่า... ร่างกายของเขากลับไม่ล้มลง ตรงกันข้าม เขากลับค่อยๆ หันหน้าไปหาชายชุดเทาผู้นั้นด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ครับ หวังว่าวิถีของไป๋อวิ๋นจะทำให้ท่านได้รับข้อคิดดีๆ นะครับ