บทเรียนแห่งความว่างเปล่า

"เจ้าฆ่าข้าได้ แต่เจ้าจะไม่มีวันฆ่าความทะเยอทะยานที่ฝังอยู่ในแผ่นดินนี้ได้ ไป๋อวิ๋น!" เสียงคำรามแหบพร่าของจ้าวพยัคฆ์ทมิฬดังลั่น ท่ามกลางซากปรักหักพังของตำหนักหมื่นมารที่กำลังโหมไหม้ เลือดสีคล้ำไหลรินจากมุมปากของมันเปรอะเปื้อนคัมภีร์วิชาที่เปียกชุ่มด้วยโลหิต ไป๋อวิ๋นยืนนิ่งสงบ กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือไม่ได้เปื้อนเลือดแม้แต่น้อย เขามองศัตรูคู่อาฆาตที่เคยหมายจะครองแผ่นดินด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับกำลังมองดูใบไม้ร่วงหล่น "อำนาจคือสิ่งที่คุณไขว่คว้ามาตลอดชีวิตไม่ใช่หรือ?" ไป๋อวิ๋นเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก "ดูซิว่าตอนนี้มันเหลืออะไรให้คุณบ้าง ความเจ็บปวด? ความโดดเดี่ยว? หรือเพียงแค่กองเถ้าถ่านที่กำลังจะกลบฝังร่างของคุณ?" จ้าวพยัคฆ์ทมิฬหัวเราะร่า ก่อนจะสำลักเลือดออกมาจนตัวโยน "ข้า... ข้าเห็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ เห็นคนนับหมื่นก้มกราบ ข้าทำเพื่อจุดสูงสุดของบุรุษ!" "นั่นไม่ใช่จุดสูงสุดหรอกครับ" ไป๋อวิ๋นก้าวเข้าไปใกล้ แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "นั่นเป็นเพียงหลุมพรางที่ท่านขุดขึ้นมาเอง เพื่อฝังตัวท่านเองเท่านั้น" ชายชุดดำผู้ยิ่งใหญ่สิ้นใจลงตรงนั้น ดวงตาเบิกโพลงมองท้องฟ้าที่มืดมิดไร้แสงดาว หลินเอ๋อร์ที่ยืนหลบอยู่หลังเสาหินรีบก้าวออกมา นางเดินตรงมาหาไป๋อวิ๋น สัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่ไอสังหาร แต่มันคือความเวิ้งว้างที่น่ากลัวยิ่งกว่า "จบแล้วใช่ไหมคะ... จบลงสักที" หลินเอ๋อร์กระซิบ มือของนางวางลงบนต้นแขนของเขา ไป๋อวิ๋นเก็บกระบี่เข้าฝัก เสียงดังกริ๊กเบาๆ นั้นก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงัน เขามองดูร่างของจ้าวพยัคฆ์ทมิฬที่สิ้นลมหายใจ อำนาจที่เคยทำให้ยุทธภพสั่นสะเทือน บัดนี้กลับมีค่าไม่ต่างจากก้อนหินริมทาง ความว่างเปล่าเข้าเกาะกุมหัวใจของเขาอย่างประหลาด เขาเคยคิดว่าหากล้างแค้นให้สำนักได้ ความสงบจะหวนคืน แต่ความจริงกลับตบหน้าเขาด้วยความเงียบงันที่แสนเศร้า "หลินเอ๋อร์" ไป๋อวิ๋นเรียกชื่อนางเบาๆ โดยไม่หันไปมอง "เคยสงสัยไหมครับ ว่าที่เราทำมาทั้งหมดนี้ เพื่ออะไร?" "เพื่อความถูกต้องและสันติสุขของยุทธภพอย่างไรคะ" นางตอบ แต่คำตอบนั้นดูเบาหวิวเมื่อเทียบกับความสูญเสียที่รายล้อมรอบตัว "ถูกต้องหรือครับ? การสูญเสียไปกี่ชีวิตเพื่อคำว่าถูกต้อง... ผมมองไปที่เขาคนนั้น ผมไม่เห็นจอมมาร ผมเห็นเพียงชายชราคนหนึ่งที่หลงทางในเงาของตัวเอง" ไป๋อวิ๋นถอนหายใจยาว ปรึกษาเต๋าที่เคยร่ำเรียนมาผุดพรายในจิตใจ *'ไร้ลักษณ์คือการคงอยู่ ไร้ความต้องการคือการเป็นอิสระ'* เขาบรรลุถึงขั้นตอนนี้แล้ว แต่เหตุใดหัวใจจึงยังรู้สึกหนักอึ้งดั่งถูกภูเขาทับ ทั้งสองก้าวออกจากตำหนักที่กำลังพังทลายลงมา เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะดังตามหลังประหนึ่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของโชคชะตา ภายนอก ลมพัดพาเอาฝุ่นควันและกลิ่นไหม้มาปะทะใบหน้า ไป๋อวิ๋นหยุดยืนอยู่บนหน้าผา มองลงไปยังทุ่งหญ้ากว้างไกลที่ดูเล็กลงถนัดตา "เราจะไปไหนต่อคะ?" หลินเอ๋อร์เอ่ยถามท่ามกลางความเงียบ "ไปที่ที่ไม่มีใครรู้จัก" ไป๋อวิ๋นตอบสั้นๆ "ไปล้างความคาวเลือดออกจากวิญญาณเสียที" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็นับสิบก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ไป๋อวิ๋นชะงัก รัศมีกดดันมหาศาลแผ่พุ่งเข้ามาปกคลุมบริเวณนั้นจนน่าอึดอัด เขาค่อยๆ หันกลับไปมอง พบกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดขาวล้วนยืนเรียงรายขวางทางออก และบุรุษผู้หนึ่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่มีตราสัญลักษณ์ 'จันทร์เสี้ยว' ปักไว้ที่อกเสื้อกำลังก้าวออกมาข้างหน้า ชายผู้นั้นยิ้ม ยิ้มที่ดูสุภาพจนน่าขนลุก "จ้าวพยัคฆ์ทมิฬเป็นเพียงเบี้ยตัวเล็กๆ ที่ถูกกำจัดทิ้งเพื่อเปิดทางสู่ความจริงที่ยิ่งใหญ่กว่า" ชายชุดขาวกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าก้องกังวาน "ไป๋อวิ๋น... ท่านคิดจริงๆ หรือว่าการต่อสู้ของท่านจบลงแล้ว? ท่านไม่เคยรู้เลยใช่ไหม ว่ารอยจารึกใต้หล้านี้ แท้จริงแล้วถูกเขียนขึ้นโดยใครกันแน่?" ไป๋อวิ๋นกำด้ามกระบี่แน่นขึ้น มือของเขาเริ่มสั่นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไอพลังที่เข้มข้นยิ่งกว่าจ้าวพยัคฆ์ทมิฬหลายเท่าตัว "ท่านเป็นใคร" ไป๋อวิ๋นถาม เสียงเข้มขึ้น ชายชุดขาวหยุดยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว ก่อนจะล้วงหยิบหยกประหลาดชิ้นหนึ่งออกมา มันส่องแสงสีฟ้าจางๆ กระทบดวงตาของไป๋อวิ๋นจนเขาต้องเบิกตาโพลง เพราะบนหยกชิ้นนั้นมีสัญลักษณ์สำนักที่ล่มสลายไปของเขา... สำนักที่ควรจะเหลือเพียงชื่อในอดีต! "คนของท่าน... ยังไม่ตายหมดหรอกนะ" ชายชุดขาวเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของไป๋อวิ๋นแทบหยุดไหล "และสิ่งที่ท่านต้องแบกรับหลังจากนี้ จะหนักหนากว่าการฆ่าจอมมารนับร้อยเท่า" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความจริงเริ่มเผยตัวในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - หมื่นกระบี่คืนรัง