คมกระบี่พิฆาตมาร

"เจ้ายังจะถือกระบี่ด้วยมือที่สั่นเทาเช่นนั้นอยู่อีกหรือ ไป๋อวิ๋น? โลกใบนี้ไร้ซึ่งความเมตตาแก่ผู้ที่ห่วงหน้าพะวงหลัง" น้ำเสียงทุ้มต่ำดุจเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในถ้ำลึกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน จ้าวพยัคฆ์ทมิฬยืนตระหง่านอยู่บนลานหินกว้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ กรงเล็บเหล็กกล้าที่หุ้มด้วยปราณสีดำสนิทของมันเปล่งประกายวาวโรจน์ สะท้อนเงาของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ไป๋อวิ๋นไม่ตอบโต้ สายตาของเขาจับจ้องไปยังเงาร่างของหลินเอ๋อร์ที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนปราณอยู่ห่างออกไปไม่ไกล นางไม่มีแม้แต่รอยแผล แต่ลมหายใจที่แผ่วเบาของนางเปรียบเสมือนเข็มพันเล่มที่คอยทิ่มแทงหัวใจของเขา ในชั่วขณะนี้ ไป๋อวิ๋นเข้าใจแล้วว่า 'วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์' ที่เขาเพียรพยายามบรรลุนั้น หาใช่เพียงความว่างเปล่าที่ปราศจากตัวตน แต่มันคือการยอมรับว่า 'สิ่งที่มีค่าที่สุด คือสิ่งที่เราต้องปกป้องด้วยชีวิต' "ข้าไม่ได้สั่นเพราะความกลัว" ไป๋อวิ๋นเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำยามไร้ลม "ข้าสั่นเพราะรับรู้ถึงความโกรธแค้นที่อัดแน่นอยู่ในกระบี่เล่มนี้... ความโกรธแค้นของผู้ที่ไร้บ้าน และของผู้ที่กำลังจะสูญเสียแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียว" จ้าวพยัคฆ์ทมิฬหัวเราะร่า เสียงหัวเราะดังก้องสะท้อนไปมาในหุบเขา "แสงสว่างงั้นหรือ? ในโลกที่มืดมิดเช่นนี้ ความรักมีแต่จะทำให้เจ้าอ่อนแอ จงวางกระบี่ลงเสีย แล้วข้าจะไว้ชีวิตนางแลกกับการที่เจ้าจะมาเป็นสุนัขรับใช้ใต้เท้าข้า" ไป๋อวิ๋นหลับตาลงชั่วขณะ ลมหายใจเข้าออกประสานเข้ากับจังหวะของสายลมและผืนดิน เขารู้ดีว่าหากขยับตัวเพียงนิด กระแสปราณที่จ้าวพยัคฆ์ทมิฬวางล้อมตัวหลินเอ๋อร์ไว้อาจสังหารนางได้ทันที นี่ไม่ใช่การดวลที่ใช้เพียงกำลัง แต่คือหมากกระดานที่เขาต้องแลกด้วยจิตวิญญาณ เขาลืมตาขึ้น ดวงตาสีเข้มดุจรัตติกาลไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป กระบี่ในมือไม่ได้สั่นไหวด้วยความหวั่นใจ แต่มันสั่นไหวเพราะ 'กระหาย' ที่จะแหวกว่ายออกไป "เจ้าเข้าใจผิดไปอย่างหนึ่ง" ไป๋อวิ๋นก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว พื้นหินใต้เท้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง "วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ไม่ได้มีไว้เพื่อทำลาย... แต่มันมีไว้เพื่อ 'ตัดขาด' ทุกสิ่งที่ขวางกั้นความถูกต้อง" ร่างของไป๋อวิ๋นหายวับไปในอากาศ ความเร็วของเขาทลายกำแพงแห่งกาลเวลา จ้าวพยัคฆ์ทมิฬคำรามลั่น พุ่งกรงเล็บเข้าใส่ตำแหน่งที่ควรจะเป็นหัวใจของคู่ต่อสู้ แต่สิ่งที่มันคว้าได้กลับเป็นเพียงภาพติดตาที่สลายตัวไป ฉับพลันนั้น ไป๋อวิ๋นปรากฏตัวขึ้นเหนือศีรษะของศัตรู กระบี่ในมือไม่ได้แทงออกไปในทิศทางที่คาดเดาได้ แต่มันกลับโค้งงอราวกับสายน้ำที่เปลี่ยนทิศตามแรงเหวี่ยง นี่คือกระบวนท่าที่ไร้รูปแบบ ไร้ลักษณ์ และไร้จุดเริ่มต้น *เคร้ง!* เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก ปราณพยัคฆ์ทมิฬและปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดระเบิดพลังรอบทิศทาง เศษหินกระเด็นว่อนไปทั่วพื้นที่ จ้าวพยัคฆ์ทมิฬถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความตกตะลึง "พลังปราณของเจ้า... เจ้ากล้าใช้เคล็ดวิชา 'สละชีพ' รีดเร้นพลังจากจุดชีพจรหัวใจงั้นหรือ!" ไป๋อวิ๋นพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาจากลำคอ ผิวหนังของเขาปรากฏเส้นเลือดสีดำจางๆ ซึ่งเป็นผลจากการฝืนใช้พลังที่เกินขีดจำกัด "หากต้องรักษากระบี่ไว้ด้วยการเสียสละคนสำคัญ ข้าขอเป็นผู้สละชีพเพื่อรักษาความเที่ยงธรรมเอง" จ้าวพยัคฆ์ทมิฬเริ่มตระหนักถึงความน่ากลัวของสถานการณ์ มันตัดสินใจปลดปล่อยวิชาลับ 'หมื่นมารกลืนกิน' หวังจะสูบกลืนปราณรอบตัวไป๋อวิ๋นให้สิ้นซาก บรรยากาศรอบตัวเริ่มมืดสนิทราวกับถูกสูบเข้าไปในขุมนรก พื้นที่รอบข้างเริ่มพังทลาย หลินเอ๋อร์ที่สลบไสลอยู่เริ่มถูกแรงดึงดูดประหลาดดึงร่างให้ลอยขึ้น "หยุด!" ไป๋อวิ๋นคำราม มือซ้ายของเขาเอื้อมออกไปสุดแรงหวังจะคว้าตัวนางไว้ แต่ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเขาเกือบจะแตะสัมผัสร่างของหญิงสาว จ้าวพยัคฆ์ทมิฬกลับแสยะยิ้มที่มุมปาก มันไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ไป๋อวิ๋น แต่มันคือกับดัก! มันใช้แรงดึงดูดของวิชามารดึงกระบี่ในมือไป๋อวิ๋นให้พุ่งตรงไปหานางแทน ไป๋อวิ๋นเบิกตากว้าง หัวใจแทบหยุดเต้น กระบี่ของเขาพุ่งแหวกอากาศด้วยแรงทั้งหมดที่เขาส่งไป ซึ่งหากเขามิอาจหยุดมันได้ ในเสี้ยววินาทีนี้ กระบี่เล่มนี้จะกลายเป็นอาวุธที่สังหารคนสำคัญที่สุดของเขาด้วยมือของเขาเอง! ทว่า ในวินาทีที่คมกระบี่จ่อชิดลำคอของหลินเอ๋อร์นั้นเอง ดวงตาที่ควรจะหลับใหลของนางกลับลืมขึ้น... แววตาของนางไม่ได้มีความหวาดกลัว แต่กลับเปลี่ยนเป็นสีเงินวาวโรจน์ ก่อนที่นางจะยื่นมือมาคว้าคมกระบี่ของไป๋อวิ๋นไว้ด้วยมือเปล่าอย่างนิ่งเฉย "ท่านพี่... ท่านพลาดไปแล้ว" หลินเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบเกินกว่าจะใช่นางคนเดิม พร้อมกับแรงกดมหาศาลจากฝ่ามือของนางที่บดขยี้ตัวกระบี่จนร้าวรานไปทั้งเล่ม ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ