คืนสันติสุขสู่แผ่นดิน

“วางคัมภีร์ลงเสีย จ้าวพยัคฆ์ทมิฬ... โลกใบนี้ไม่ได้ต้องการผู้ครองครอง แต่มันต้องการเพียงผู้ที่รู้จักปล่อยวาง” เสียงของไป๋อวิ๋นไม่ได้ก้องกังวานด้วยโทสะ แต่มันแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้ยอดเขามังกรหลับใหลถึงกับสั่นคลอน กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือเขายังคงอยู่ในฝัก หากแต่จิตสังหารที่แผ่ออกมากลับแหลมคมดุจน้ำค้างแข็งที่รอคอยการหลอมละลาย จ้าวพยัคฆ์ทมิฬแค่นหัวเราะ รอยแผลเป็นบนใบหน้าบิดเบี้ยวตามจังหวะการหายใจหอบถี่ พลังมารในร่างเขากำลังตีกลับหลังจากพยายามฝืนฝึกวิชาในคัมภีร์ต้องห้ามที่เขารวบรวมมาได้เกือบครบ “ปล่อยวางหรือไป๋อวิ๋น? เจ้ามันก็แค่คนขี้แพ้ที่ใช้คำว่าธรรมะมาเป็นเกราะกำบังความอ่อนแอของตัวเองเท่านั้น! เจ้าทำลายสำนักของตัวเองไปแล้ว และวันนี้ ข้าจะทำลายความหวังสุดท้ายของเจ้าให้ราบคาบ!” หลินเอ๋อร์ยืนอยู่ห่างออกไปเบื้องหลัง ความกังวลฉายชัดในแววตาที่จ้องมองไปยังแผ่นหลังของไป๋อวิ๋น นางกำมือแน่นจนนิ้วซีดขาว มิใช่เพราะความกลัวต่อความตาย แต่เพราะนางรู้ดีว่าในวินาทีที่ไป๋อวิ๋นชักกระบี่ออกมา เขาจะไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป กระบี่ไร้ลักษณ์นั้นมีไว้เพื่อปกป้อง แต่กระบวนท่าสุดท้ายของมันกลับต้องแลกด้วย ‘ตัวตน’ ของผู้ใช้ “ข้าเคยพยายามยึดถือเอาไว้” ไป๋อวิ๋นกล่าวเสียงเรียบ เขาก้าวเดินไปข้างหน้าช้าๆ “ยึดถือความแค้น ยึดถือความทรงจำ ยึดถือชื่อเสียงของสำนัก... แต่ยิ่งข้ากอบกุมมันไว้แน่นเท่าใด สิ่งเหล่านั้นก็ยิ่งกัดกินข้าจนไม่เหลือซาก” เขาสัมผัสได้ถึงมวลอากาศที่บิดเบี้ยวรอบกายจ้าวพยัคฆ์ทมิฬ ประมุขพรรคหมื่นมารระเบิดพลังเฮือกสุดท้าย พุ่งเข้าใส่ดุจสายฟ้าฟาด แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นศิลาใต้เท้าไป๋อวิ๋นแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ขยับกายไปไหน เขาส่งผ่านปราณที่ว่างเปล่าเข้าสู่ฝักกระบี่ ปัง! เกิดเสียงกังวานดุจระฆังเทพเจ้า กระบวนท่ารุกของจ้าวพยัคฆ์ทมิฬถูกสกัดกั้นด้วยเพียงรัศมีกระบี่ที่มองไม่เห็น ร่างของจ้าวพยัคฆ์ทมิฬลอยละลิ่วไปกระแทกกับหน้าผาหิน กระอักเลือดสีดำคล้ำออกมาคำโต ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความตื่นตะลึงในพลังที่ไร้รูปแบบอย่างสิ้นเชิง “นี่มันวิชาอะไรกัน...” ไป๋อวิ๋นทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าคัมภีร์โบราณที่วางอยู่บนแท่นหินใจกลางยอดเขา เขาไม่ได้หยิบมันขึ้นมาเพื่อครอบครอง แต่เขากลับพลิกเปิดหน้าสุดท้าย... หน้าที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งอักขระใดๆ “มันไม่มีวิชาลี้ลับใดในโลกหรอกท่านประมุข” ไป๋อวิ๋นเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาขณะที่เขาจรดนิ้วลงบนหน้ากระดาษที่ว่างเปล่านั้น “ทุกอย่างคือธรรมชาติ... การเกิด การดับ การไหลเวียนของลมหายใจ ความวุ่นวายที่ท่านสร้างขึ้น ก็เป็นเพียงละอองธุลีที่รอวันคืนสู่ความว่างเปล่า” เขาส่งพลังปราณอัคคีแผ่ผ่านฝ่ามือ คัมภีร์ที่เหล่าจอมยุทธ์แย่งชิงกันมานานนับร้อยปี ค่อยๆ มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านลอยละล่องไปตามสายลมยามอัสดง ทันใดนั้น ความกดดันมหาศาลที่ปกคลุมแผ่นดินมานานนับปีก็มลายหายไปราวกับเมฆหมอกที่ถูกแสงอาทิตย์ขับไล่ หลินเอ๋อร์รีบปราดเข้าไปประคองไป๋อวิ๋นที่ใบหน้าซีดเผือด นางสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกจากกายเขา “ไป๋อวิ๋น ท่าน... ท่านทำสำเร็จแล้ว สงครามจบลงแล้วจริงๆ” ไป๋อวิ๋นหันมามองนางด้วยรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง มันเป็นรอยยิ้มของชายที่ได้ปลดเปลื้องภาระหนักอึ้งออกจากบ่า “ข้าไม่ได้ทำเพื่อใครหลินเอ๋อร์ ข้าแค่คืนทุกอย่างให้เป็นสิ่งที่มันควรจะเป็น” เขาลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก สายตามองไปยังขอบฟ้าที่บัดนี้ไร้ซึ่งกลิ่นคาวเลือด แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความสงบเข้าครอบงำนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากความมืดหลังก้อนหินใหญ่ เงาร่างของชายชราผู้หนึ่งในชุดคลุมสีเทาปรากฏขึ้น มือของเขาถือกระบี่หักเล่มหนึ่งที่ไป๋อวิ๋นคุ้นตาเป็นอย่างดี “ไป๋อวิ๋น” ชายชรากล่าวด้วยเสียงที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “เจ้าคืนความสงบให้แผ่นดินได้สำเร็จ แต่น่าเสียดาย... เจ้ากลับลืมคืน 'หนี้เลือด' ที่ติดค้างไว้กับศิษย์ผู้พี่ของเจ้าในวันนั้น” ไป๋อวิ๋นชะงักกึก ความทรงจำที่เขาพยายามปิดผนึกไว้พุ่งย้อนกลับมาดุจเข็มพันเล่มเสียบแทงหัวใจ เขาหันกลับไปมองร่างของชายชราที่บัดนี้เปิดเผยใบหน้าท่ามกลางแสงจันทร์ สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทำให้ลมหายใจของเขาแทบหยุดนิ่ง “ท่านพี่... ท่านยังมีชีวิตอยู่หรือ” ความเงียบเข้าปกคลุมยอดเขามังกรหลับใหลอีกครั้ง ทว่าในความเงียบนั้น กลับแฝงไปด้วยคมกระบี่ที่พร้อมจะปะทะกันเป็นครั้งสุดท้ายที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเส้นทางสายกระบี่ที่ยาวไกลมาจนถึงบทนี้ แล้วพบกันในบทสรุปสุดท้ายที่จะตัดสินทุกสิ่งนะครับ - หมื่นกระบี่คืนรัง