ปะทะครั้งแรกกับหมื่นมาร

กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ลอยมาปะทะนาสิก ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงจะกระทบพื้นศิลาของอารามร้างแห่งนั้นเสียอีก หลินเอ๋อร์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากสมุนไพรป่าในมือ นางเพียงใช้ปลายนิ้วเรียวงามคีบก้านหญ้าจันทราสีครามวางลงบนใบตองแห้งอย่างใจเย็น ท่าทีอันสงบเยือกเย็นท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่นนี้ คือสิ่งเดียวที่ช่วยดึงสติของไป๋อวิ๋นให้อยู่กับปัจจุบัน "พวกมันมาเร็วกว่าที่เจ้าคำนวณไว้สองเค่อ" เสียงของนางราบเรียบ แต่แฝงความนัยเตือนสติ ไป๋อวิ๋นไม่ตอบคำ เขานั่งขัดสมาธิหลับตาอยู่หน้ากองไฟที่มอดดับ เหลือเพียงควันสีเทาบางเบาพวยพุ่ง ด้ามกระบี่ไม้ไผ่ธรรมดาที่วางอยู่บนตักหาได้มีความพิเศษอันใด แต่มันกลับส่งเสียงสั่นพานแผ่วเบา—เสียงที่คล้ายกับเสียงถอนหายใจของสายลมในยามที่พายุใหญ่กำลังจะมาเยือน *ตึง! ตึง! ตึง!* ประตูไม้สักหนาหนักของอารามถูกพังทลายลงด้วยพลังปราณอันดุดัน เศษไม้กระจายเกลื่อนกลาด ฝุ่นตลบอบอวล ร่างของบุรุษร่างยักษ์สามสพาน ร่างกายกำยำราataกับหินผา สวมชุดเกราะหนังสีดำสนิท ประทับตราหัวกระโหลกแยกเขี้ยวที่อกเสื้อ—สัญลักษณ์แห่งพรรคหมื่นมารปรากฏเด่นชัดในความมืด "ไป๋อวิ๋น! เจ้าหนูซุกหัวซุกหาง วันนี้คือวันตายของเจ้า!" หัวหน้าหน่วยมือสังหารพรรคหมื่นมาร นาม 'คงเค่อ' แผדเสียงคำรามก้องจนซากปรักหักพังของอารามสั่นสะเทือน มันกวาดตามองรอบกายด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะ "คิดไม่ถึงว่าสุนัขจนตรอกอย่างเจ้าจะยังมีอารมณ์มานั่งพลอดรักกับนารีกลางป่าเขาเช่นนี้" หลินเอ๋อร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย นางเพียงแต่เหลือบมองคงเค่อด้วยหางตา ราวกับกำลังมองดูแมลงตัวหนึ่งที่น่ารำคาญ หาได้มีความตื่นตระหนกหวาดกลัวไม่ ไป๋อวิ๋นยังคงไม่ลืมตา ความเงียบงันแผ่ขยายออกไปชั่วอึดใจ—ความเงียบที่กดดันจนสมุนพรรคมารนับสิบชีวิตที่ยืนล้อมรอบเริ่มรู้สึกอึดอัด ฝ่ามือที่กุมดาบชื้นเหงื่อโดยไม่รู้ตัว ปราณกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของจอมยุทธ์พเนจรผู้นี้หาได้รุนแรงก้าวร้าว แต่มันกลับลึกล้ำราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทร "ความแค้นของสำนักกระบี่เมฆา... เกี่ยวอันใดกับพวกเจ้า" ไป๋อวิ๋นเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ ราวกับกำลังพูดคุยถึงเรื่องลมฟ้าอากาศ "ฮ่าๆๆๆ!" คงเค่อเงยหน้าหัวเราะลั่น "ใต้หล้าเป็นของผู้มีพลัง สำนักร้างย่อมต้องล่มสลาย ประมุขจ้าวพยัคฆ์ทมิฬต้องการรวบรวมเคล็ดวิชาทั่วหล้า หัวใจกระบี่ไร้ลักษณ์ของเจ้า คือกุญแจดอกสุดท้ายที่จะเปิดประตูสู่ความเป็นใหญ่!" *พรืด...* เปลือกตาของไป๋อวิ๋นเปิดขึ้นช้าๆ นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นสะท้อนประกายแสงไฟที่ริบหรี่ มันว่างเปล่า... แต่ความว่างเปล่านั้นกลับคมกริบเสียยิ่งกว่าคมดาบใดในโลกหล้า "น่าเสียดาย..." ไป๋อวิ๋นพึมพำ "วิถีเต๋าไม่ใช่การแย่งชิง... ยิ่งพวกเจ้าใช้ความโลภนำทาง ย่อมมองไม่เห็นแม้แต่เงาของกระบี่" "สามหงوان!" คงเค่อหมดความอดทน มันตบเท้าทะยานร่างเข้าหาอย่างดุร้าย ดาบใหญ่ในมืออาบไล้ด้วยปราณโลหิตสีแดงฉาน แหวกลมส่งเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู พลังรangรeตตบะระดับสามสิบปีพรั่งพรูออกมาในคราเดียว หวังจะผ่าร่างของไป๋อวิ๋นออกเป็นสองซีกในกระบวนท่าเดียว สมุนพรรคมารต่างส่งเสียงโห่ร้องด้วยความสะใจ พวกมันรอคอยที่จะได้เห็นภาพเลือดสาดกระจาย ทว่า... ร่างของไป๋อวิ๋นกลับหายไปจากจุดเดิมอย่างไร้ร่องรอย! *ฟรึบ!* ไม่มีเสียงแหวกอากาศ ไม่มีร่องรอยการเคลื่อนไหวของฝ่าเท้า มันคือวิชาตัวเบาที่เหนือล้ำจนหลุดพ้นจากขอบเขตของการมองเห็น คงเค่อรู้สึกเสียวสันหลังวาบ สัญชาตญาณดิบของนักฆ่าเตือนภัยมันให้กวัดแกว่งดาบวาดป้องกันรอบทิศทางทันที "เจ้ามองหาอะไรอยู่?" เสียงกระซิบดังขึ้นที่ข้างใบหู... ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นกระทบต้นคอ คงเค่อหน้าถอดสี มันตวัดดาบกลับหลังสุดแรงเกิด แต่สิ่งที่มันฟันถูกมีเพียงความว่างเปล่า ภาพเงาร่างของไป๋อวิ๋นแตกสลายเป็นควันจางๆ—นั่นเป็นเพียงภาพติดตาที่หลงเหลือไว้ด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อ! *แกร็ก...* เสียงไม้ไผ่กระทบอากาศแผ่วเบา ดังขึ้นเหนือศีรษะ คงเค่อเงີยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก มันเห็นไป๋อวิ๋นยืนอยู่บนคานไม้ผุพังเบื้องบน ร่างกายตั้งตรงสง่างามราatกับเทพเซียน มือขวาถือกระบี่ไม้ไผ่ที่ยังคงอยู่ในฝักอย่างหลวมๆ "ข้าเคยปฏิญาณว่าจะไม่ใช้กระบี่นี้สังหารผู้คนพร่ำเพรื่อ..." ไป๋อวิ๋นหลุบตาลงมองสมุนพรรคมารเบื้องล่าง แววตาเต็มไปด้วยความเมตตาอันว่างเปล่า "...แต่สำหรับมารร้ายที่ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์เช่นพวกเจ้า กระบี่ไม้ไผ่เล่มนี้ ย่อมเพียงพอแล้วที่จะชำระล้างมลทินให้แก่ผืนแผ่นดิน" สิ้นคำพูด นิ้วมือของไป๋อวิ๋นก็ขยับสะกิดโคนด้ามกระบี่เพียงนิดเดียว! *ฉัก!* ประกายกระบี่สีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งพวยพุ่งออกจากฝัก มันไม่ใช่แสงจากคมโลหะ แต่มันคือ 'เจตంటกระบี่' ที่ควบแน่นจนกลายเป็นรูปธรรม รัศมีกระบี่แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ตัดผ่านความมืดมิดของอารามร้างราวกับสายฟ้าแลบในคืนฤดูฝน ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีภาพของการต่อสู้อันยืดเยื้อ สมุนพรรคมารนับสิบชีวิตที่ยืนรายล้อมต่างแข็งค้างราวกับรูปปั้น ร่างกายของพวกมันยังคงตั้งตรง แต่ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ก่อนที่เส้นสายเลือดบางเฉียบจะปรากฏขึ้นบนลำคอ หน้าอก และแขนเสื้อของทุกคนพร้อมเพรียงกัน *ตุบ... ตุบ... ตุบ...* ร่างทั้งสิบล้มลงจมกองเลือดพร้อมกันในพริบตาเดียว คงเค่อเป็นคนเดียวที่ยังยืนอยู่ได้ แต่มันกลับพบว่าดาบใหญ่ในมือได้ขาดสะบั้นออกเป็นสองท่อนอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว เม็ดเหงื่อกาฬไหลโทรมใบหน้าอันบิดเบี้ยว มันอ้าปากพะงาบๆ คล้ายอยากจะเอ่ยสิ่งใด แต่ลำคอ กลับตีบตันจนเปล่งเสียงไม่ออก ไป๋อวิ๋นเก็บกระบี่เข้าฝักด้วยกิริยาอันนุ่มนวล ราวกับเมื่อครู่เขาเพียงแค่ปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า "กลับไปบอกประมุขของพวกเจ้า..." ไป๋อวิ๋นก้าวเดินผ่านร่างของคงเค่อไปอย่างไร้ซุ่มเสียง ฝ่ายหลังไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว "ว่ารอยจารึกใต้หล้า... บัดนี้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว" เมื่อสิ้นเสียงของไป๋อวิ๋น คงเค่อก็ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น ร่างกายของมันแยกออกเป็นสองส่วนอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดที่ตลบอบอวลและความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว หลินเอ๋อร์เก็บสมุนไพรลงย่ามเรียบร้อย นางลุกขึ้นยืนแล้วเดินเคียงข้างเขา "พวกมันรู้ที่หลบซ่อนของเราแล้ว เราอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้" ไป๋อวิ๋นพยักหน้ารับสายตาคมกอดทอดมองออกไปเบื้องนอก ท้องฟ้ายามราตรีบัดนี้ปกคลุมด้วยเมฆหมอกทึบหนา ราวกับมีพายุใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเท้าออกจากอารามร้าง... ประกายแสงสีทองแปลกประหลาดสายหนึ่ง ก็พุ่งแหวกความมืดจากยอดเขาเบื้องหน้ามาปักลงที่เบื้องเท้าของไป๋อวิ๋นอย่างแม่นยำ! มันคือ 'ป้ายหยกมังกรคู่'—สัญลักษณ์ประจำตัวของสำนักตรวจสอบยุทธภพที่สาบสูญไปกว่ายี่สิบปี และที่สำคัญที่สุด... บนป้ายหยกนั้น มีหยดเลือดสดๆ ที่ยังอุ่นอยู่หยดหนึ่ง หยดลงมาพร้อมกับข้อความสลักลึกด้วยดัชนีปราณ: *"ระวังคนใกล้ตัว ผู้ถือกระบี่ไร้ลักษณ์กำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่แท้จริง"* ไป๋อวิ๋นชะงักฝีเท้าลงทันที แววตาที่เคยสงบเยือกเย็นมาตลอดกลับไหววูบเป็นครั้งแรก เขาค่อยๆ หันกลับมามอง... หลินเอ๋อร์ที่กำลังก้มเก็บของอยู่เบื้องหลัง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านอุปสรรคในยุทธภพนี้ไปกับ "หมื่นกระบี่คืนรัง" ครับ