กระดานหมากที่สั่นสะเทือน

เสียงดีดลูกคิดทองเหลืองในห้องหนังสือลับของจิ่นอ๋องดังระรัว ราวกับเสียงฝีเท้าของกองทัพม้าเหล็กที่กำลังควบทะยานเข้าสู่สนามรบ ฉินมู่หลานมิได้เงยหน้าขึ้นมองผู้ใด นางสวมอาภรณ์ปักลายเมฆสีครามเข้ม ทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาวบริสุทธิ์เพื่อบรรเทาไอเย็นยามราตรี นิ้วเรียวราวกิ่งหยกยังคงเลื่อนหมากสีดำบนกระดานหมากไม้จันทน์หอมอย่างแม่นยำ ทุกตารางนิ้วบนกระดานคือสมรภูมิรบจำลอง—ณ บัดนี้ กองกำลังส่วนตัวของอัครเสนาบดีหลี่เริ่มเคลื่อนไหว ขยับหมากออกจากหัวเมืองตะวันออก มุ่งสู่ชายแดนทิศเหนืออย่างไร้เสียง "พวกมันคิดว่าความมืดจะช่วยอำพรางร่องรอยได้กระนั้นหรือ" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เฟยหลง หรือจิ่นอ๋องผู้เยือกเย็นก้าวออกมาจากเงาจันทร์ แสงนวลสาดกระทบใบหน้าคมคายดั่งรูปสลัก ทว่าแววตานั้นกลับคมกริบราวกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก มือหนายื่นถ้วยชาอุ่นมาวางตรงหน้าสตรีผู้เป็นหัวใจของกองทัพทมิฬ กลิ่นหอมของชาผู่อ๋อร์ลอยกรุ่นตัดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบกาย มู่หลานรับถ้วยชามาจิบเพียงเล็กน้อย ดวงตาคู่หงส์ปราบไพรีหันไปมองแผนที่แผ่นใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะ นางแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ทำให้แม่ทัพผู้เกรียงไกรที่สุดในแผ่นดินยังต้องหยุดหายใจ "อัครเสนาบดีหลี่หาได้โง่เขลาไม่ เขารู้ดีว่าหากเปิดฉากโจมตีเมืองหลวงตรงๆ จะกลายเป็นกบฏในสายตาใต้หล้า ทว่า... การเลือกเคลื่อนพลไปยังคลังเสบียงชายแดนเหนือในยามวิกาลเช่นนี้ ย่อมแสดงว่าพวกมันต้องการตัดกำลังบำรุงของเราก่อนที่ศึกใหญ่จะเริ่ม" มู่หลานกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมดั่งคมมีดที่กรีดลงบนผ้าแพร "เจ้าวางแผนรับมือไว้แล้วใช่หรือไม่" เฟยหลงโน้มตัวลงมาใกล้ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายสนามรบและสนธยาโอบล้อมร่างบางเอาไว้ เขามิเคยต้องเอ่ยปากถามซ้ำสองยามเมื่ออยู่เบื้องหน้าปัญญาอันล้ำLefของนาง ทว่าในยามที่บ้านเมืองสั่นคลอน ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย หัวใจของแม่ทัพผู้แข็งกระด้างย่อมอดที่จะห่วงหาอาทรสตรีผู้นี้ไม่ได้ มู่หลานวางหมากสีขาวลงบนจุดอับของกระดาน เสียงกระทบดัง "กริ๊ก" ก้องกังวานในความเงียบ "ท่านอ๋องโปรดดูตรงนี้... คลังเสบียงค่ายกลเหนือมิใช่จุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่สุด แต่มันคือ 'เหยื่อล่อ' ที่ข้าจงใจเปิดช่องไว้ให้พวกมันขุดหลุมฝังตัว" มู่หลานเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของชายหนุ่ม แววตาของนางมีความเด็ดเดี่ยวที่หาญกล้าเกินสตรีใด "ข้าได้ส่งสาส์นลับถึงแม่ทัพหลินให้ถอนกำลังออกจากค่ายกลเหนือล่วงหน้าสามวัน พร้อมทั้งโรยผงพิษไร้สีไร้กลิ่นไว้ที่กระสอบข้าวสาร หากพวกมันเข้ายึดคลังเสบียงได้สำเร็จ ย่อมต้องรีบหุงหาอาหารเพื่อบำรุงกำลังพล และในยามนั้น... กองทัพกบฏครึ่งแสนจะสูญเสียเรี่ยวแรงโดยไม่ต้องเสียกำลังพลแม้แต่คนเดียว" เฟยหลงมองหมากบนกระดานสลับกับใบงามนวลผ่องของสตรีตรงหน้า หัวใจของบุรุษผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด กลับสั่นไหวด้วยความลุ่มหลงและศรัทธาอย่างสุดซึ้ง ความงามของมู่หลานมิได้อยู่เพียงแค่รูปโฉมภายนอก หากแต่อยู่ที่มันสมองอันน่าสะพรึงกลัวที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ภายในชั่วข้ามคืน "เจ้าทำให้ข้าทึ่งอยู่ร่ำไป... มู่หลาน" มือหนายื่นไปสัมผัสแก้มนวลแผ่วเบา สัมผัสที่เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนผิดกับบุคลิกเย็นชาที่ผู้คนต่างหวาดกลัว "แต่การศึกมิใช่เรื่องล้อเล่น หากแผนนี้เกิดความผิดพลาดเพียงนิดเดียว เจ้าจะเป็นเป้าโจมตีของราชสำนักทันที" "ข้าเดิมพันด้วยชีวิตของตนเอง... และอนาคตของท่าน" มู่หลานเอ่ยตอบอย่างไม่ลังเล มือเรียวเอื้อมไปกุมมือหนาที่แนบอยู่บนแก้มของนางไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของทั้งสองหลอมรวมกันท่ามกลางลมหนาวที่พัดโชยผ่านหน้าต่างกระดาษสา ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบอันลึกซึ้งกำลังโอบกอดคนทั้งสองไว้ เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูรั้วเรือนอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศ "ทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงขององครักษ์เงาคนสนิทดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าของเฟยหลงเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นในทันที เขาดึงตัวมู่หลานมาไว้ด้านหลังตามสัญชาตญาณนักรบ ก่อนจะสะบัดชายเสื้อเปิดประตูออกไปเผชิญหน้า "มีเรื่องอันใด เหตุใดจึงลนลานเช่นนี้" เฟยหลงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก องครักษ์เงาคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ใบซีดเผือดจนไร้สีเลือด "คลังเสบียงค่ายกลเหนือ... ถูกจุดไฟเผาไหม้จนวอดวายแล้วพ่ะย่ะค่ะ! และ... และในกองเพลิงนั้น มีการทิ้งสาส์นท้าทายจ่าหน้าถึงพระชายาโดยตรงพ่ะย่ะค่ะ!" มู่หลานที่ก้าวตามออกมาหยุดชะงัก รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่เลือนหายไปในพริบตา ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่า—มีหนอนพิษที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าซ่อนอยู่ในจวนของนางเอง ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาอันระทึกใจนี้มาด้วยกันนะครับ