ความลับใต้ฐานบัลลังก์

หยดหมึกสีชาดที่ซึมลงบนกระดาษสาเนื้อดี คล้ายหยดเลือดที่ค่อยๆ แผ่ขยายบนผืนผ้าแพรสีนวล กลิ่นอายของความตายและความโลภคละคลุ้งอยู่ภายใต้แสงเทียนวับแวมในห้องหนังสือลับใต้ดิน ฉินมู่หลานกวาดสายตาคมกริบมองตัวเลขบัญชีที่ถูกขูดลบและเขียนทับด้วยหมึกใหม่ ปลายนิ้วเรียวภายใต้อาภรณ์ปักลายหงส์สีเขียวเข้มสัมผัสเนื้อกระดาษที่หยาบกระด้างกว่าปกติเล็กน้อย นางลอบถอนหายใจยาวเบาๆ ราวกับเกรงว่าเสียงลมหายใจจะไปรบกวนความเงียบงันของห้องใต้ดินแห่งนี้ เบื้องหน้าของนางคือสมุดบัญชีลับของกรมคลังหลวง ที่บันทึกการเบิกจ่ายเสบียงและงบประมาณบูรณะคูเมืองเมื่อสามปีก่อน ทว่าตัวเลขมหาศาลนับล้านตำลึงทองกลับไม่ได้ถูกส่งไปยังหน้าด่านชายแดน หากแต่ถูกถ่ายเทเข้าสู่เครือข่ายตู้แลกเงินเอกชนของตระกูลขุนนางใหญ่ฝ่ายเหนือ—กลุ่มอำนาจที่กำลังหนุนหลังองค์รัชทายาทอยู่ในเวลานี้ "ช่างเป็นกลยุทธ์ที่แนบเนียนยิ่งนัก... ใช้คราบน้ำตาของราษฎรมาหล่อเลี้ยงกองกำลังส่วนตัว" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เยือกเย็นดุจน้ำค้างแข็งดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง ฉินมู่หลานไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นผู้ใด ร่างสูงใหญ่ของจิ่นอ๋องเฟยหลงก้าวออกมาจากเงาสลัว อาภรณ์สีดำสนิทปักดิ้นทองลายพยัคฆ์ทะยานเมฆขับเน้นให้บุคลิกของเขาน่าเกรงขามราวกับเทพแห่งสงคราม ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองสมุดบัญชีในมือนางด้วยประกายวาวโรจน์ที่ยากจะหยั่งถึง "ไม่ใช่แค่กองกำลังส่วนตัวธรรมดานะครับ มู่หลาน" เฟยหลงก้าวเข้ามาประชิดร่างบาง กลิ่นอายบุรุษผสมกลิ่นจันทร์หอมจางๆ ลอยเข้ากระทบประสาทสัมผัส "จากรหัสลับในหน้าสุดท้าย ข้าพบว่าพวกมันไม่ได้สะสมเพียงแค่ศาสตราวุธ หากแต่กำลังหล่อหลอมตราประหยัดทัพหลวงปลอมขึ้นมา เพื่อเตรียมประกาศกฎอัยการศึกในเมืองหลวงยามที่เสด็จพ่อทรงประชวร" มู่หลานเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นสามี แววตาของนางไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแห่งปัญญาที่เฉียบคมราวกับใบมีดที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างดี นางปิดสมุดบัญชีลงช้าๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มั่นคง "หากเรานำหลักฐานชิ้นนี้ถวายต่อหน้าพระพักตร์โดยตรงในตอนนี้ เกรงว่าจะกลายเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น ขุนนางกังฉินเหล่านั้นคงมีข้ออ้างพลิกลิ้นว่าสมุดบัญชีนี้เป็นของปลอมที่ถูกจัดฉากขึ้น และผู้ที่จะเดือดร้อนที่สุดคือตัวท่านเอง... จิ่นอ๋อง ที่ถูกกล่าวหาว่าใส่ร้ายป้ายสีรัชทายาท" เฟยหลงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาดุดันนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่ออำนาจมืดในราชสำนัก เขาเอื้อมมือหนาไปกุมมือเรียวของนางไว้ บีบกระชับเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นท่ามกลางบรรยากาศที่เย็นเยียบ "เจ้ามองการณ์ไกลเสมอ มู่หลาน... สมกับที่เป็นยอดกุนซือผู้เคยสยบกองทัพนับแสนมาแล้วด้วยวาจาเพียงประโยคเดียว แล้วเจ้าคิดว่า เราควรเดินหมากตาต่อไปอย่างไรดีเล่า" "เราจะไม่ทำลายหลักฐาน แต่วางแผนให้พวกมันดิ้นไม่หลุดด้วยมือของตนเองต่างหาก" มู่หลานหันกลับมามองกองเอกสารตรงหน้า แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างที่หาดูได้ยาก "ในเมื่อพวกมันกล้ายักยอกเงินคลังหลวงเพื่อซื้อใจกองทัพทมิฬฝ่ายเหนือ เราก็ควรช่วย 'อำนวยความสะดวก' ให้เงินจำนวนนั้นเดินทางไปถึงมือแม่ทัพชายแดนผู้ซื่อสัตย์เร็วกว่ากำหนดเสียหน่อย... เมื่อถึงเวลานั้น ขุนนางผู้ทุจริตย่อมต้องหาทางปิดปากผู้รับเงิน และนั่นคือเวลาที่หางของจิ้งจอกจะโผล่ออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของเฟยหลงดังขึ้นอย่างพึงพอใจ เขารักความเด็ดเดี่ยวและสติปัญญาของสตรีผู้นี้เหลือเกิน นางมิใช่สตรีในห้องหอที่รอคอยความเมตตาจากสามี หากแต่เป็นพันธมิตรผู้เคียงบ่าเคียงไหล่ ท่ามกลางกระแสเชี่ยวของอำนาจและการนองเลือด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้งและกลยุทธ์อันแยบยล เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดขององครักษ์เงาก็แว่วดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับร่างที่คุกเข่าลงเบื้องหน้าด้วยความตื่นตระหนก "เรียนท่านอ๋อง พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เฟยหลงขมวดคิ้วมุ่นทันที "มีเรื่องอันใด เหตุใดจึงลนลานเช่นนี้" องครักษ์เงากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นรายงานด้วยเสียงสั่นเครือ "เมื่อครู่นี้... มีราชโองการด่วนที่สุดจากในวังหลวง แจ้งว่า 'คลังหลวงส่วนพระองค์ถูกลอบวางเพลิง' และหลักฐานความเสียหายทั้งหมดชี้ตรงมายัง... จิ่นอ๋องฟู่เฟยหลง ว่าเป็นผู้สั่งการยักยอกและพยายามทำลายหลักฐานพ่ะย่ะค่ะ!" ฉินมู่หลานนิ่งงันไปชั่วอึดใจ ดวงตาสีดำสนิทเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับคืนสู่ความสงบเยือกเย็นอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เฟยหลงแค่นหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันดั่งพยัคฆ์ร้ายที่ถูกต้อนจนมุม พวกมันไม่ได้แค่เดินหมากตาม แต่พวกมัน 'รู้ตัว' และชิงลงมือก่อนที่พวกเขานจะทันได้ขยับตัวเสียอีก! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาอันระทึกใจนี้มาด้วยกันนะครับ