กลลวงข่าวปลอม

กลิ่นอายจางๆ ของหมึกจีนชั้นดีผสมกับกลิ่นชาอู่หลงคั่วไฟอ่อนลอยอบอวลอยู่ภายในห้องหนังสือลับของจวนจิ่นอ๋อง ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำค้างกลางฤดูหนาว ฉินมู่หลานนั่งหลังตรงสง่างาม อาภรณ์ผ้าไหมปักลายหงส์เหมันต์สีขาวนวลแนบเนื้อขับเน้นทรวดทรงระหง ทว่าดวงตากลับจับจ้องไปยังแผ่นกระดาษสาบางเบาแผ่นหนึ่งในมือ แผ่นกระดาษที่เขียนด้วยลายมือบิดเบี้ยวตั้งใจปลอมแปลง ทว่ากลับเต็มไปด้วยพิษสงที่พร้อมจะแผดเผารากฐานอำนาจของกลุ่มขุนนางฝ่ายอัครเสนาบดีให้เป็นจุลในชั่วพริบตา "ข่าวลือเรื่องคลังเสบียงลับที่ชายแดนเหนือถูกปล่อยออกไปสามวันแล้วพ่ะย่ะค่ะท่านกุนซือ ตอนนี้ฝั่งของเสนาบดีสือเริ่มร้อนรนจนส่งคนออกสืบสาวราวเรื่องกันให้วุ่น" เสียงทุ้มต่ำขององครักษ์เงาเอ่ยรายงานด้วยความยำเกรง มู่หลานมิได้เงยหน้าขึ้นมอง นางเพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความอุ่นร้อนซึมซาบผ่านปลายลิ้น ก่อนจะวางลงบนโต๊ะไม้จันทน์อย่างแผ่วเบา ราวกับเสียงกระเบื้องกระทบกันนั้นคือเสียงหมากตาสำคัญบนกระดานที่นางเป็นผู้กำหนด "ปล่อยให้พวกมันร้อนรนจนลนลานไปเถิด..." น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเฉียบขาดดังขึ้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของสตรีผู้กุมชะตากรรมราชสำนักไว้ครึ่งซีก "ยามนี้ความระแวงคือยาพิษชั้นดี ขุนนางที่ร่วมมือกันกอบโกยผลประโยชน์มาหลายปี ย่อมไม่มีวันไว้ใจกันและกันยามเมื่อภัยมาถึงตัว ยิ่งเราทำให้พวกมันเชื่อว่ามีหนอนบ่อนไส้อยู่ภายในกลุ่ม ยิ่งทำให้พวกมันหันมาขย้ำคอกันเองโดยที่เราไม่ต้องออกแรงแม้แต่ปลายนิ้ว" ประตูห้องหนังสือถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทของจิ่นอ๋องหรือเฟยหลงก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและเงียบงัน ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง มีทั้งความระแวกระวัง ความชื่นชม และความลุ่มหลงที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็นตามวิสัยของแม่ทัพผู้ผ่านศึกมานับร้อย "เจ้าเล่นกับไฟกองใหญ่นะมู่หลาน..." เฟยหลงก้าวเข้าไปหยุดยืนเบื้องหลังเก้าอี้ที่นางนั่ง มือหนาวางลงบนพนักพิง สัมผัสได้ถึงกลิ่นกายหอมละมุนของดอกเหมันต์ที่ติดกายหญิงสาว "ข่าวลือเรื่องคลังเสบียงทุจริตนี้ หากทางราชสำนักตรวจสอบพบว่าเป็นเท็จ เจ้าเองที่จะกลายเป็นเป้ากระสุนของพวกมันเสียเอง" มู่หลานไม่สะทกสะท้าน นางเอี้ยวตัวเล็กน้อยเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในแคว้น ดวงตาคู่คมของนางพราวระยับด้วยประกายแห่งปัญญา "ท่านอ๋องทรงกังวลว่าหม่อมฉันจะพลาดท่า หรือทรงกังวลว่าหมากตานี้จะทำให้แผนการใหญ่ของพระองค์ต้องสะดุดกันแน่เพคะ?" "ข้าไม่เคยกลัวความล้มเหลว..." เฟยหลงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มเนียนนุ่ม น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนลงเล็กน้อย "แต่ข้าไม่อาจทนเห็นผู้ใด... กล้าเอาความปลอดภัยของเจ้ามาเดิมพันกับเกมการเมืองโสโครกเหล่านี้" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ หัวใจของมู่หลานกระตุกวูบไปเล็กน้อยภายใต้เกราะกำบังอันเข้มแข็ง นางรู้ดีว่าท่าทีเยือกเย็นดุจหินผาของจิ่นอ๋องผู้นี้ แท้จริงแล้วกลับซ่อนความห่วงใยอันหนักหน่วงและมั่นคงราวกับขุนเขา ทว่าในยามศึกสงครามชิงอำนาจ ความอ่อนโยนคือจุดตาย นางจึงเบือนหน้าหลบสายตาร้อนแรงนั้นเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเปลี่ยนเรื่องเพื่อดึงบรรยากาศกลับสู่ความเป็นจริง "ท่านอ๋องโปรดวางใจ หมากตานี้มิใช่การเดิมพัน แต่มันคือแผนการตัดแขนตัดขา" มู่หลานลุกขึ้นยืน ร่างระหงขยับเข้าใกล้ชายหนุ่มจนได้กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นอายสนามรบจางๆ "ในยามนี้ ขุนนางกลุ่มกังฉินกำลังประชุมลับกันที่จรรยาคารริมน้ำ พวกมันกำลังสงสัยว่าใครเป็นคนขายข่าว... และคนที่จะยืนยันว่าข่าวลือนี้เป็นความจริง ก็คือเงาที่พวกมันสร้างขึ้นมาเอง" ขณะที่ทั้งสองกำลังวางแผนขั้นเด็ดขาดเพื่อรอรับชมความพินาศของฝ่ายตรงข้าม *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยสัญญาณลับของหน่วยข่าวกรอง บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนจากความเงียบสงบกลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที เฟยหลงขมวดคิ้วมุ่น ส่งสัญญาณให้องครักษ์เงาไปเปิดประตู ร่างของทหารม้าด่วนนายหนึ่งทรุดกายลงคุกเข่าด้วยความเหนื่อยหอบ เนื้อตัวเปียกปอนไปด้วยหยาดเหงื่อและละอองฝน รายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ขุนนางสามคนที่ถูกท่านกุนซือใช้ข่าวลือเล่นงาน... ถูกพบเป็นศพนอนจมกองเลือดอยู่ในห้องประชุมลับ! และข้างกายศพ... มีราชโองการลับฉบับใหม่ที่ประทับตราหยกของฮ่องเต้ วางอยู่พร้อมกับข้อความกล่าวหาว่าจิ่นอ๋องคือผู้สังหารปิดปาก!" ดวงตาของเฟยหลงหรี่แคบลงทันที รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมารอบกายจนอากาศแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง ส่วนฉมู่หลานกลับนิ่งค้างไป นางกวาดสายตาไปยังข้อความในราชโองการที่ทหารม้านำติดมือมาด้วย ก่อนตระหนักได้ทันทีว่า... พวกมันไม่ได้ตกหลุมพรางของนาง แต่พวกมันกำลังใช้ศพของพวกเดียวกันเอง เพื่อขุดหลุมฝังพวกเขาทั้งคู่ต่างหาก! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและฝ่าฟันคลื่นลมแห่งราชสำนักมาด้วยกัน ณ ที่นี้นะครับ