ยอดกุนซือกลางสนามรบ

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมผสานกับไอฝุ่นดินจากสนามรบ ณ ทุ่งราบหุบเขาอวี้เหมิน หาได้ทำให้สติของฉินมู่หลานพร่าเลือนลงแม้แต่น้อย ภายใต้ชุดเกราะหนังปักลายหงส์สีนิลที่ตัดเย็บอย่างประณีตสมฐานะกุนซือใหญ่ นางกำลังยืนอยู่บนหอคอยบัญชาการศึก สายตาดุจเหยี่ยวทอดมองกระบวนทัพของกองกำลังกบฏแคว้นเป่ยอวี๋ที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์สีดำ ทว่าในความเชี่ยวกรากนั้น นางกลับมองเห็นรอยปริแตกของสายน้ำที่ซ่อนอยู่ "ท่านอ๋อง..." เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลเอ่ยขึ้น ท่ามกลางเสียงคำรามของกลองศึกและเสียงเหล็กกระทบกัน จิ่นอ๋อง หรือ เฟยหลง ในชุดเกราะเหล็กกล้าไหล่ประดับหัวสิงห์คำรามโลหิต ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง ร่างกายสูงใหญ่กำยำแผ่ไอสังหารน่าสะพรึงกลัว ดวงเนตรคมกริบดั่งพญาอินทรีหันมาสบตานาง แววตาที่เคยเยือกเย็นและดุดันจนไม่มีผู้ใดกล้าต่อกร บัดนี้กลับอ่อนแสงลงยามเมื่อทอดมองสตรีผู้กุมหัวใจและทิศทางของสงครามทั้งมวล "มู่หลาน... เจ้าพบจุดอ่อนของพวกมันแล้วใช่หรือไม่" สุ้มเสียงของแม่ทัพใหญ่ทุ้มต่ำทรงอำนาจ แฝงความไว้วางใจอย่างลึกซึ้งที่มอบให้ภรรยาและคู่คิดเพียงหนึ่งเดียว มู่หลานไม่ตอบด้วยวาจา แต่นางหยิบพู่กันขนหมาป่าขึ้นจุ่มหมึกสีชาด ก่อนจะตวัดลงบนแผนที่หนังแกะที่กางอยู่บนโต๊ะศิลาอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด เส้นสายที่นางลากผ่านหุบเขาผาจันทรามีความแม่นยำดั่งผู้บัญชาการสวรรค์ "กองทัพกบฏของแม่ทัพถูBAOใช้ค่ายกล 'เต่าดำป้องสุริยะ' ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความแข็งแกร่งและไร้ช่องโหว่ในการตั้งรับ แต่นั่นคือภาพลวงตาที่พวกมันจงใจแสดงให้เราเห็นเพื่อง밍ออำนาจกำลังพล" นิ้วเรียวชี้ไปยังจุดตัดของหุบเขา "ท่านสังเกตเห็นธงศึกของกองระวังหลังหรือไม่... พวกมันเปลี่ยนทิศทางสวนทางกับทิศลมทุกๆ สี่เค่อ นั่นหมายความว่าเสบียงและอาวุธหนักถูกลำเลียงผ่านช่องแคบผาหินเงาจันทร์ ซึ่งเป็นจุดอับสายตาและมีภูมิประเทศเป็นดินโคลนเหลวจากการละลายของหิมะเมื่อวานนี้" เฟยหลงก้มลงมองตามแผนที่ ขมวดคิ้วเข้มครุ่นคิดเพียงเสี้ยวอึดใจ ก่อนรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมจะปรากฏขึ้นที่มุมปาก "หากเราส่งหน่วยทหารม้าเบาทมิฬเจาะเข้าทางช่องแคบนั้น... ค่ายกลเต่าดำที่ว่า ก็ไม่ต่างอะไรกับกระดองเต่าที่ถูกกะเทาะจนแหลกละเอียด" "มิใช่เพียงแค่เจาะทำลายพ่ะยะค่ะ..." มู่หลานเงยหน้าขึ้น สบตากับเขา แววตาของนางเปล่งประกายความเฉียบคมดั่งคมดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก "เราต้องตัดหัวใจของพวกมัน ถูเป่าเป็นคนเจ้าเล่ห์แต่เย่อหยิ่ง หากเราใช้กลยุทธ์ 'ล่อเสือออกจากถ้ำ' โดยให้ท่านนำทหารกองหน้าถอยร่นสามลี้เพื่อล่อให้มันบุกเข้ามาติดกับดักในหุบเขาโคลนตม จากนั้นข้าจะใช้ค่ายกลธนูเพลิงปิดตายเส้นทางถอยหลังทั้งหมด พวกมันจะกลายเป็นปลาในอ่างที่รอวันถูกเชือดโดยไม่ต้องเปลืองแรงของทหารเราแม้แต่คนเดียว" นี่คือศิลปะแห่งสงครามที่ผสมผสานระหว่างสติปัญญาอันล้ำLefของสตรี และพละกำลังอันดุดันราวกับเทพสงครามของบุรุษ ทั้งสองประสานกันอย่างไร้รอยต่อ ราวกับกงล้อแห่งโชคชะตาที่ถูกลิขิตมาให้หมุนไปพร้อมกัน "ตามใจเจ้า" เฟยหลงเอ่ยสั้นๆ ทว่าน้ำเสียงนั้นหนักแน่นดั่งหินผา เขาเอื้อมมือหนาออกไปกุมมือเรียวที่เปื้อนฝุ่นควันสงครามของนางไว้แน่น สัมผัสอุ่นซ่านที่ส่งผ่านจากฝ่ามือหนาช่วยบรรเทาความตึงเครียดในสนามรบลงได้ทันตา "ไม่ว่าเจ้าจะชี้ไปที่ใด ดาบเล่มนี้ของเปิ่นหวางจะกวาดล้างให้ราบคาบ ไม่เว้นแม้กระทั่งโชคชะตา" "ท่านอ๋อง โปรดระวังพระองค์ด้วย" มู่หลานแย้มยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดท่ามกลางกลิ่นอายความตายของสงคราม สิ้นคำสั่งการ ทบวงธนูส่งสัญญาณถูกจุดขึ้น ท้องฟ้าเหนือหุบเขาอวี้เหมินพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ธนูเพลิงนับหมื่นดอกพุ่งแหวกอากาศดั่งดาวตก ทิศทางลมเปลี่ยน กระแสสงครามถูกพลิกผันด้วยมันสมองของสตรีเพียงคนเดียว กองทัพกบฏที่เคยฮึกเหิมบัดนี้เริ่มปั่นป่วนและแตกพ่ายไม่เป็นขบวน เสียงกรีดร้องและเสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ทว่า ในขณะที่ชัยชนะกำลังอยู่แค่เอื้อม และเฟยหลงกำลังควบอาชาโลหิตพุ่งทะยานเข้าประจันหน้ากับแม่ทัพฝ่ายกบฏ มู่หลานกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่สายลมพัดผ่าน ธงประจำกองทัพที่ควรจะเป็นของแคว้นเป่ยอวี๋ กลับถูกชักรอกลงอย่างกะทันหัน แทนที่ด้วยธงสีดำสนิทไร้ลวดลาย... ธงลับของหน่วยเงาทมิฬแห่งราชสำนักหลวงที่มิควรปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ มู่หลานเบิกกว้างด้วยความตระหนก หัวใจกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อตระหนักได้ว่าศึกครั้งนี้ไม่ใช่มีเพียงแค่กบฏชายแดน ฉับพลัน ลูกธนูอาบยาพิษสีเขียวมรกตดอกหนึ่งก็แหวกอากาศพุ่งตรงมายังจุดที่นางยืนอยู่ด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์จะหลบ ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาอันระทึกใจนี้มาด้วยกันนะครับ