เทพสงครามผู้ไร้ความปรานี

ไอเย็นเยือกจากโลหะผสมผสานกับกลิ่นอายคาวเลือดที่ติดตรึงอยู่บนเกราะหนังนากของมหาแม่ทัพ ยังไม่จางหายไปจากโถงรับรองตระกูลจิ่น แม้ว่าร่างสูงตระหง่านในชุดคลุมยาวปักลายพยัคฆ์ทะยานเมฆจะปลดเครื่องป้องกันศึกออกจนหมดสิ้นแล้วก็ตาม จิ่นอ๋องเฟยหลงไม่แม้แต่จะชายตามองกระเบื้องเคลือบราคาแพงที่แตกกระจายอยู่แทบเท้าของตนเอง ดวงตาดั่งเหยี่ยวหงส์คู่นั้นกวาดมองสตรีเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกรังเกียจแกมสมเพช ปลายนิ้วหนาที่ผ่านการถือทวนและบัญชาการรบมานับครั้งไม่ถ้วน คีบถ้วยชาเคลือบหยกสีไข่ไก่ขึ้นมาหมุนวนเล่นช้าๆ ไอความร้อนจากน้ำชาที่ยังคงหลงเหลืออยู่สะท้อนไอร้อนระอุขึ้นกระทบกับสันกรามคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลแห่งเกียรติยศ "เจ้าคงคิดว่าแผนการปีนป่ายขึ้นมาสู่ตำแหน่งชายาอ๋องด้วยเล่ห์กลตื้นเขิน จะทำให้เจ้าได้เสวยสุขบนกองเงินกองทองไปตลอดชีวิตสินะ ฉินมู่หลาน" น้ำเสียงของเขาต่ำทุบลงในลำคอราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลกคาอุ้งเท้า ความกดดันจากบรรยากาศรอบตัวแผ่ซ่านจนสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่มุมห้องตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ทว่าฉินมู่หลานกลับมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางนั่งหลังตรงสง่างามอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์หอม อาภรณ์ผ้าไหมปักลายดอกเหมันต์สีขาวบริสุทธิ์ขับเน้นให้ผิวพรรณผุดผ่องราวน้ำนม ตัดกับเรือนผมสีดำสนิทที่เกล้าขึ้นอย่างประณีตด้วยปิ่นหยกสลักลายหงส์ ดวงเนตรหงส์ของนางสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงลึกไร้ระลอกคลื่น "ท่านอ๋องทรงเข้าใจผิดแล้วเพคะ หม่อมฉันมิได้ปรารถนาความสุขสบายในเรือนหลังนี้เลยแม้แต่น้อย สิ่งที่หม่อมฉันต้องการ... มีเพียงความสงบและความถูกต้องตามทำนองคลองธรรมเท่านั้น" มู่หลานเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นกังวานก้องในความเงียบสงบ เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน รอยยิ้มอันตรายผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาขยับกายเข้าไปประชิดร่างบางช้าๆ จนกลิ่นอายบุรุษและกลิ่นอายสงครามโชยเข้าแตะนาสิกของนาง "ความถูกต้อง? สตรีที่ใช้แผนสกปรกบีบบังคับให้ฮ่องเต้พระราชทานสมรสเช่นเจ้า ยังมีหน้ามากล่าวคำว่าความถูกต้องอีกหรือ เจ้าก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เสนาบดีฉินผู้เป็นบิดา ส่งมาเพื่อสอดแนมความเคลื่อนไหวในจวนอ๋องของข้า คิดว่าข้าโง่เขลาเบาปัญญาจนดูไม่ออกงั้นรึ!" เฟยหลงยื่นมือหนาขึ้นบีบคางมนของนางอย่างถือวิสาสะ แรงกดจากนิ้วมือแข็งแกร่งทำให้ผิวเนื้อนวลขึ้นรอยแดงจางๆ ทว่าดวงตาของฉินมู่หลานไม่มีความหวาดกลัวสะท้อนออกมาเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแห่งความเฉลียวฉลาดที่ท้าทายอำนาจของเขาอย่างเงียบๆ "ท่านอ๋องทรงประเมินบิดาของหม่อมฉันสูงเกินไปแล้ว และทรงประเมินหม่อมฉันต่ำเกินไปเช่นกัน" มู่หลานเอ่ยขึ้นโดยไม่หลบสายตาคมกริบคู่นั้น หัวใจของนางเต้นเป็นจังหวะมั่นคง ท่ามกลางสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นและความตาย "หากท่านคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงการส่งสายลับเข้ามา... ไฉนท่านจึงไม่ลองตรองดูให้ดีเล่าเพคะ ว่าเหตุใดราชสำนักจึงส่งสตรีอ่อนแอเช่นหม่อมฉันมาอภิเษกกับเทพสงครามผู้กุมอำนาจกองทัพทมิฬผู้เกรียงไกร ในยามที่ชายแดนทางเหนือเริ่มสั่นคลอนเช่นนี้" คำพูดของนางราวกับคมมีดที่กรีดแทะเข้าไปในความนึกคิดของเฟยหลง รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของมหาแม่ทัพชะงักงันไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมหรี่ลงพินิจพิจารณาสตรีตรงหน้าใหม่อีกครั้งอย่างจริงจัง ทั่วทั้งแคว้นต่างรู้ดีว่า จิ่นอ๋องเฟยหลงคือบุรุษผู้เยือกเย็น ดุดัน และไร้ความปรานี สมญานาม "เทพสงครามผู้ไร้พ่าย" มิได้มาเพราะโชคช่วย แต่แลกมาด้วยหยาดเลือดและซากศพของศัตรูนับแสนในสนามรบ ฮ่องเต้ทรงหวาดระแวงในอำนาจของเขามาโดยตลอด การส่งสตรีเข้ามาในจวนเพื่อเป็นหูเป็นตาจึงไม่ใช่เรื่องแปลก แต่สิ่งที่แปลกคือ... ท่าทีของสตรีผู้นี้ มิได้มีเค้าลางของความหวาดกลัวหรือความลهاนลานแม้แต่น้อย นางกลับวางตัวราวยอดกุนซือผู้ถือหมากกระดานใหญ่ไว้ในมือ "เจ้ากำลังจะบอกอะไรข้า?" เฟยหลงถามเสียงต่ำ ดวงตาหรี่แคบอย่างระแวดระวัง มือที่บีบคางนางค่อยๆ คลายน้ำหนักลงทีละน้อย แต่ยังไม่ยอมผละห่าง "หม่อมฉันเพียงแต่จะเตือนสติท่านอ๋องว่า..." มู่หลานขยับตัวเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่างอย่างสุภาพ นางปัดชายเสื้อคลุมเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับเขาตรงๆ "ศัตรูที่แท้จริงของท่านมิได้อยู่ที่ชายแดนทุรกันดารทางเหนือ แต่อยู่บนท้องพระโรงอันโอ่อ่าในเมืองหลวงแห่งนี้ต่างหากเล่าเพคะ บิดาของหม่อมฉันเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่ง เช่นเดียวกับหม่อมฉัน และ... เช่นเดียวกับท่านอ๋องในยามนี้" บรรยากาศในโถงรับรองพล Lดิ่งลงสู่ความเงียบงันอันน่าอึดอัด เฟยหลงจ้องมองนางด้วยแววตาที่ซับซ้อนขึ้น ความเกลียดชังเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจและระแวงสงสัย สตรีผู้นี้กล้าดียังไงถึงพูดจาอาจหาญถึงราชบัลลังก์และขุนนางใหญ่เช่นนี้ต่อหน้าเขา? "ปากกล้านักนะ ฉินมู่หลาน" เฟยหลงเค้นเสียงลอดไรฟัน "เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะตัดหัวเจ้าทิ้งฐานหมิ่นเบื้องสูงและพูดจาเหลวไหลรึ" "หากท่านอ๋องต้องการศีรษะของหม่อมฉัน คงลงมือไปตั้งแต่ก้าวแรกที่หม่อมฉันเดินเข้าประตูจวนมาแล้วเพคะ... แต่ที่ท่านยังทรงลังเล มิใช่เพราะท่านกลัวความผิดพลาดหรอกหรือเพคะ?" มู่หลานแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามราวดอกเหมันต์แรกแย้มท่ามกลางหิมะโปรราط ทว่ากลับซ่อนคมดาบอันแหลม เฟยหลงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เขากำถ้วยชาในมือแน่นขึ้นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน สตรีผู้นี้อ่านใจเขาออกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง นางไม่เพียงแต่รู้เท่าทันเกมการเมือง แต่ยังกล้าเล่นกับความตายบนฝ่ามือของเขาอย่างไม่สะทกสะทาน ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่เฟยหลงจะทันได้เอ่นวาจาใดโต้แย้ง เสียงฝีเท้าเร่งรีบของพ่อบ้านชราก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงันจากภายนอกประตูโถงรับรอง ตามมาด้วยเสียงหอบหายใจอย่างตื่นตระหนก "เรียนท่านอ๋อง! ด่วนครับ! มี... มีราชสำนักส่งราชโองการด่วนที่สุดมาถึงจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เฟยหลงขมวดคิ้วมุ่น ละสายตาจากดวงตาคู่สวยของมู่หลานอย่างไม่สบอารมณ์ เขาสบถในลำคอก่อนจะสะบัดชายเสื้อเดินไปยังประตู ทว่าในจังหวะที่พ่อบ้านก้าวเข้ามาคุกเข่าพร้อมกับม้วนพระราชโองการสีทองประทับตราหยกในมือ ร่างของพ่อบ้านกลับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นริมฝีปากกระอักษรสีดำคล้ำออกมาคำโต "ยาพิษ...!" พ่อบ้านชราเบิกตากว้างด้วยความเจ็บปวดทรมาน ก่อนจะสิ้นใจตายคาที่ในพริบตา ท่ามกลางความตกตะลึงของบ่าวไพร่ เฟยหลงพุ่งเข้าไปคว้าตัวพ่อบ้านไว้ ทว่าสายตาคมกริบกลับหันขวับกลับมามองม้วนพระราชโองการที่ตกอยู่บนพื้น และเมื่อเขากวาดสายตาไปยังถ้วยชาบนโต๊ะที่ตนเองเพิ่งจะวางลง... ปลายภวังค์ความคิดก็หยุดชะงักลงทันที กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วห้อง เมื่อเขาก้มลงหยิบม้วนพระราชโองการด่วนฉบับนั้นขึ้นมาคลี่ออกดู ปรากฏว่าข้อความด้านในมิใช่คำสั่งราชการจากฮ่องเต้ หากแต่เป็นภาพวาดสัญลักษณ์รูป "ดอกพุดตานโลหิต" ซึ่งเป็นตราประจำตัวขององค์รัชทายาท... พร้อมกับรอยเปื้อนสีชาที่ซึมผ่านกระดาษ จนกลายเป็นหยดเลือดสดๆ ที่ค่อยๆ ไหลหยดลงกระทบพื้นทีละหยดอย่างน่าสยดสยอง ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์บทนี้ไปด้วยกันนะครับ