ศึกชิงตำแหน่งทูต

เสียงสะบัดชายผ้าไหมปักดิ้นทองคำแท้ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในตำหนักรับรอง แคว้นเป่ยเหลียง ทูตานุทูตเฒ่าแห่งแคว้นซีเหลียงแย้มยิ้มเยาะด้วยรอยยิ้มอันเคลือบยาพิษ ดวงตาเรียวรีมองตรงไปยังร่างบอบบางที่นั่งสงบนิ่งอยู่หลังโต๊ะน้ำชาสลักลายหงส์ไฟ "ท่านกุนซือมู่หลาน... ดูท่าทางสติปัญญาเลื่องชื่อของท่าน จะใช้ไม่ได้ผลเสียแล้วกระมัง" เสียงแหบแห้งราดรดด้วยความหยิ่งผยองดังขึ้น "ในเมื่อสำนักบัณฑิตของพวกท่านไม่สามารถแปลความหมายของ ‘บทกลอนศิลาจารึกมังกรสะท้าน’ ที่บรรพบุรุษเรามอบให้เป็นบรรณาการได้ เช่นนั้นก็เท่ากับว่าแคว้นต้าฉีของพวกท่าน ยอมรับความไร้ความสามารถ และต้องยกดินแดนสามหัวเมืองชายแดนให้เราตามสัญญาเดิม... ช่างน่าอนถเสียจริง" ขุนนางฝ่าย문(บุ๋น)ของแคว้นต้าฉีต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ความกดดันแผ่ซ่านจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจติดขัด ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนหยดสุดท้ายนี้เอง ฉินมู่หลานกลับมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางค่อย ๆ ยกถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ขึ้นจิบชาอุ่นช้า ๆ ท่าทางนั้นเยือกเย็นสง่างามรากับนางพญาผู้เหนือกว่าเกมกระดานทั้งปวง ดวงตาหงส์คู่นั้นกวาดมองแผ่นศิลาจำลองที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางโถง ก่อนจะปรายตามองทูตเฒ่าด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ซ่อนความคมกริบเอาไว้ "ท่านทูตเข้าใจผิดไปถนัดใจแล้วครับ... หรือต้องกล่าวว่า ท่านกำลังเอาความตื้นเขินทางวัฒนธรรมของตนเอง มาตัดสินความลึกซึ้งอันยาวนานนับพันปีของแผ่นดินต้าฉีกันแน่" มู่หลานเอ่ยวาจาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง "เจ้าว่ากระไรนะ!" ทูตเฒ่าหน้าถอดสี ตบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยว "ใจเย็นก่อนเถิดท่านทูต" เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจดังแทรกขึ้นจากมุมมืดของตำหนัก ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายพยัคฆ์ทมิฬก้าวออกมาอย่างช้า ๆ จิ่นอ๋องเฟยหลงปรากฏกายขึ้นพร้อมไอสังหารเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่าย180องศา พระเนตรคมกลาบกวาดมองผู้มาเยือนจากแดนไกลดั่งพญาเหยี่ยวจ้องมองเหยื่อ นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นสะท้อนภาพของหญิงสาวข้างกายด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ทว่าเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นอย่างล้นพ้น มู่หลานลุกขึ้นยืนประสานมือคำนับท่านอ๋องช้า ๆ ก่อนหันกลับมาเผชิญหน้ากับคณะทูตอีกครั้ง "บทกลอนบนศิลาจารึกนั้น แท้จริงแล้วหาใช่คำท้าทายทางยุทธศาสตร์ไม่ แต่เป็น ‘โคลงปริศนาบทกวีเซี่ยะเฉิน’ ที่ใช้ทดสอบสุนทรียะในการดื่มชาและการเจริญสัมพันธไมตรีต่างหาก" มู่หลานกล่าวพร้อมกับผายมือไปยังสำรับชาข้างกาย "ท่านทูตอ้างว่าบทกลอนท่อนแรกมีความหมายถึงการรุกราน แต่มันคือคำพังเพยโบราณที่หมายถึง ‘สายฝนฤดูใบไม้ผลิที่ชโลมผืนแผ่นดินให้ชุ่มฉ่ำ’ หาใช่คมดาบไม่ หากพวกท่านศึกษาประวัติศาสตร์ราชสำนักซีเหลียงอย่างถ่องแท้ จะพบว่าบรรพบุรุษของท่านเคยใช้กลอนบทนี้ในการเจริญไมตรีกับราชวงศ์ยวดยุคโบราณ การที่ท่านนำมาตีความบิดเบือนเพื่อฮุบดินแดนเช่นนี้ ไม่เพียงแต่เป็นการดูหมิ่นแผ่นดินต้าฉี หากแต่เป็นการหยามเกียรติบรรพชนของตนเองด้วยซ้ำ!" สิ้นคำพูดของมู่หลาน บรรยากาศภายในโถงกว้างก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วอึดใจ ทูตเฒ่าหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว หลักฐานทางประวัติศาสตร์และชั้นเชิงทางวัฒนธรรมที่นางยกมาตบหน้าอย่างนิ่มนวลนั้นเฉียบคมยิ่งกว่าอาวุธใด ๆ ในสนามรบ จิ่นอ๋องเฟยหลงแย้มพระ oรณโอษฐ์ขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นน้อยครั้งนัก ทว่าทรงเสน่ห์และทรงอำนาจจนหัวใจของมู่หลานกระตุกวูบ พระหัตถ์หนาเอื้อมมาจับข้อมือเรียวของนางไว้เบา ๆ สัมผัสอุ่นซ่านที่ถ่ายทอดผ่านฝ่ามือหนานั้นคือเครื่องยืนยันความพึงพอใจและสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าศิลาผา "ดูเหมือนว่าราชสำนักซีเหลียงจะต้องทบทวนทัศนคติที่มีต่อวัฒนธรรมของต้าฉีเสียใหม่แล้วกระมัง" สุรเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเฉียบขาด "หรือท่านทูตต้องการให้เปิ่นหวาง (เรา) ส่งกองทัพทมิฬไปช่วย ‘ทบทวนความทรงจำ’ ให้ถึงชายแดนของพวกท่านด้วยตนเอง" "มิกล้า... มิกล้าพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง!" คณะทูตซีเหลียงรีบก้มตัวคำนับด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่นเทิดยิ่งกว่าลูกนกตากฝน แผนการยึดครองดินแดนด้วยอุบายอักษรศาสตร์พังทลายลงไม่เป็นท่าต่อหน้าสติปัญญาอันล้ำเลิศของกุนซือหญิงผู้นี้ ทว่า ในขณะที่ชัยชนะกำลังเป็นของแคว้นต้าฉี และสายตาของจิ่นอ๋องที่ทอดมองมู่หลานเต็มไปด้วยความลึกซึ้งอ่อนโยน ขันทีหลวงผู้หนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความเร่งรีบ เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้า มือที่ถือถาดไม้รองรับสาส์นลับสั่นเทารุนแรง "กราบทูลท่านอ๋อง... กุนซือมู่หลาน... มี... มีพระราชโองการด่วนจากเมืองหลวง... ตราประทับหยกมังกร... และ... และสมรสพระราชทานจากฝ่าบาท...!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาอันระทึกใจนี้มาด้วยกันนะครับ