ขอหย่าตั้งแต่วันแรก

"ถ้าท่านคิดจะเอาเงินหยาดเหงื่อแรงงานของฉันไปปรนเปรอพี่สะใภ้ใหญ่กับแม่สามีอีกแม้แต่เหรียญเดียว... เราก็ไปเซ็นใบหย่ากันที่อำเภอเสียตั้งแต่รุ่งสางวันนี้เถอะค่ะ" น้ำเสียงของหลินฟางราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดที่กรีดลงบนผืนผ้าไหมเนื้อดี ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงคับแคบของบ้านตระกูลเฉินทันที เสียงลมหายใจของเฉินหยวนสะดุดกึก นายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้เพิ่งก้าวเท้าข้ามธรณีประตู กลับบ้านด้วยสภาพเนื้อตัวมอมแมมจากคราบเขม่าดินและหยาดเหงื่อ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างคาดไม่ถึง เขายังไม่ทันได้ถอดหมวกทหารออกด้วยซ้ำ คำประกาศิตเรื่อง 'การหย่า' ก็พุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกราวกับกระสุนปืนที่ไร้เสียง เฉินหยวนขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณความเป็นผู้นำและสามีทำให้เขาพยายามก้าวเข้ามาใกล้ แต่หลินฟางกลับยกมือขึ้นตั้งการ์ดเว้นระยะห่าง ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ร่างสูงของสามีในนามอย่างใจเย็น เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของนางร้ายผู้โง่เขลาและเอาแต่ใจได้ไม่กี่วัน แต่ความทรงจำและสภาพความเป็นจริงที่เน่าเฟะของบ้านหลังนี้สอนให้เธอรู้ว่า... การทนอยู่เป็น 'สะใภ้รองบ่อน' ให้คนสูบเลือดสูบเนื้อ มีแต่จะพาเธอดิ่งลงเหว "ฟางฟาง... เธอพูดเรื่องอะไรกัน" เฉินหยวนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ความเหนื่อยล้าจากการฝึกทหารหนักหน่วงผสมปนเปกับความตกใจ "ฉันเพิ่งกลับมาถึงบ้าน เธอยังไม่ทันได้ถามไถ่..." "ถามไถ่หรือคะ?" หลินฟางแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง "จำเป็นต้องถามด้วยหรือคะว่าท่านไปเหนื่อยยากที่ไหนมา ในเมื่อเงินค่าเบี้ยเลี้ยงทหารเดือนนี้ที่ควรจะเป็นทุนซื้อเมล็ดพันธุ์พืชสำหรับแปลงผักหลังบ้านของฉัน กลับถูกแม่ของท่านยึดไปซื้อสร้อยเงินให้พี่สะใภ้ใหญ่ใส่ไปอวดชาวบ้านเมื่อวานนี้ซะเกลี้ยง!" เฉินหยวนชะงักกึก ดวงตาคมเข้มฉายแววพิรอดชั่วขณะ เขาไม่ได้โง่ เขารู้ดีว่ามารดาและพี่สะใภ้เอารัดเอาเปรียบภรรยาคนนี้มาโดยตลอด แต่ทุกครั้งที่เขาพยายามจะพูดคุยเคลียร์ปัญหา แม่มักจะใช้น้ำตาและคำว่า 'กตัญญู' มาปิดปากเขาเสมอ ทว่าในยามนี้ เมื่อมองลึกลงไปในดวงตาของหลินฟาง เขากลับไม่พบแววตาตัดพอหรือเสียงกรีดร้องโวยวายเหมือนเก่า มีเพียงความว่างเปล่า เย็นชา และเด็ดเดี่ยว... แววตาของคนที่พร้อมจะตัดขาดจากทุกสิ่งอย่างแท้จริง "ฉันจัดการเรื่องนี้ให้เธอได้..." เฉินหยวนพยายามเสียงอ่อนลง เขารู้ดีว่าภรรยาตัวน้อยผอมแห้งลงไปมากเพียงใดตั้งแต่แต่งเข้าบ้านนี้ "ไม่ต้องค่ะ!" หลินฟางสวนกลับทันควัน น้ำเสียงหนักแน่นไร้เยื่อใย "ไม่ต้องจัดการอะไรทั้งสิ้น เพราะฉันไม่อยากได้ความยุติธรรมเศษเดนจากครอบครัวนี้อีกแล้ว สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือ 'อิสรภาพ' ใบหย่า และการแยกครอบครัวออกไปอยู่บ้านดินเก่ารกร้างท้ายหมู่บ้านนั่นซะ!" คำว่า 'แยกครอบครัว' เปรียบเสมือนอสุนีบาตฟาดลงกลางห้องโถง ประตูห้องนอนด้านในเปิดผางออกทันทีด้วยฝีมือของหลิวชุ่ย แม่สามีตัวแสบที่แอบฟังอยู่ วัยกลางคนร่างท้วมเดินจ้ำอ้าวเข้ามา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเนื้อตัวสั่นเทา "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงเอ่ยปากไล่สามีและขอแยกบ้าน! อกตัญญู! แผ่นดินสูงส่งขนาดนี้ แกยังกล้าเหยียบย่ำตระกูลเฉินของพวกเราอีกรึ!" หลิวชุ่ยแผדเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก มืออวบอูมชี้หน้าหลินฟางอย่างเหลืออด "แต่งเข้ามาไม่เคยทำประโยชน์อะไรให้ตระกูล นอกจากกินกับนอน วันๆ เอาแต่สร้างเรื่อง วันนี้ยังกล้าอาจหาญมาขอหย่ากับลูกชายฉันอีก ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!" หลินฟางไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน เธอยังคงยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับกำลังชมละครสัตว์ฉากหนึ่ง สายตาคมกริบกวาดมองแม่สามีด้วยความสมเพชเวทนา "คุณแม่ใจเย็นๆ ก่อนสิคะ เสียงดังไปเดี๋ยวชาวบ้านจะแห่กันมาดูความน่าอายของตระกูลเฉินเราซะเปล่าๆ" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ทว่าบาดลึก "ส่วนเรื่องที่บอกว่าฉันไม่เคยทำประโยชน์อะไร... หึ ถ้าไม่มีเงินเก็บก้อนสุดท้ายที่ฉันแอบซ่อนไว้จากบ้านเดิมมาโปะค่าใช้จ่าย ป่านนี้พวกท่านคงอดตายคาโต๊ะอาหารไปนานแล้วค่ะ และจำไว้ให้ดีนะคะว่าเงินเดือนทหารของเฉินหยวน เป็นเงินที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อของเขา ไม่ใช่เงินบำเหน็จบำนาญของบ้านตระกูลเฉินที่พวกท่านจะสูบเอาไปปรرเปรอใครตามใจชอบ!" "แก... นังสารเลว!" หลิวชุ่ยโกรจนหน้าดำคร่ำเครียด เงื้อมือหมายจะพุ่งเข้ามาตบสั่งสอนสะใภ้ปากกล้า หมับ! มือหนาใหญ่ราวคีมเหล็กคว้าข้อมือของหลิวชุ่ยเอาไว้กลางอากาศ เฉินหยวนขยับตัวเข้ามาขวางหน้าภรรยาไว้ด้วยสัญชาตญาณ ใบหน้าคร่ำเคร่งของนายทหารหนุ่มมืดมนจนน่ากลัว ดวงตาดุดันเหลือบมองมารดาด้วยแววตาที่ทำให้หลิวชุ่ยถึงกับชะงักกึกด้วยความตกใจ ลูกชายคนนี้ไม่เคยแสดงท่าทีแข็งกร้าวใส่เธอเช่นนี้มาก่อน "พอได้แล้วครับแม่" เฉินหยวนเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน "เรื่องเงินเดือนของผม... ต่อไปนี้ผมจะเป็นคนจัดการเองทั้งหมด จะไม่มีการส่งให้ใครอีกนอกจากภรรยาของผม" หลิวชุ่ยอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ "ไอ้หยวน! นี่แกเข้าข้างนังเมียตัวดีนี่งั้นรึ? มันเป่าหูอะไรแก!" "ฉันไม่ได้โดนเป่าหูค่ะคุณแม่" หลินฟางแทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ เธอเดินเลี่ยงสามีออกมายืนเผชิญหน้ากับแม่สามีตรงๆ "ในเมื่อคุณแม่ยอมรับไม่ได้ที่ฉันจะจัดการชีวิตตัวเอง งั้นเราก็มาตกลงกันให้เด็ดขาดในวันนี้เลยดีกว่าค่ะ... ฉันกับเฉินหยวนจะหย่ากันตามกฎหมาย และฉันขอสิทธิ์ในการย้ายไปอยู่ที่กระท่อมดินเก่าท้ายหมู่บ้าน พร้อมกับที่ดินรกร้างสองไร่ตรงนั้น เป็นค่าชดเชยในการแต่งงานตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา" เฉินหยวนหันขวับมามองภรรยาด้วยแววตาตื่นตระหนก หัวใจของนายทหารหนุ่มกระตุกวูบราวกับถูกกระชากออกจากอก "ฟางฟาง... เธอพูดจริงหรือ? เธอจะหย่ากับฉันจริงๆ งั้นรึ?" หลินฟางสบตากับเขา นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นว่างเปล่าไร้ระลอกคลื่นแห่งความอาลัยอาวรณ์ใดๆ "แน่นอนค่ะ ฉันไม่เคยพูดเล่น... พรุ่งนี้เช้า ไปอำเภอจัดการเรื่องใบหย่าให้เรียบร้อย ส่วนคืนนี้... ฉันขอตัวไปเก็บของก่อนนะคะ" พูดจบ หลินฟางก็สะบัดหน้าเดินเลี่ยงเข้าห้องนอนทันที ทิ้งให้เฉินหยวนยืนแข็งค้างอยู่กลางห้องโถง ท่ามกลางเสียงโวยวายตีโพยตีพายของมารดาที่ดังไล่หลังมาอย่างไม่ขาดสาย ทว่า... ในวินาทีที่หลินฟางก้าวพ้นขอบประตูห้องนอน ปิดล็อกกลอนอย่างแน่นหนา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ มิติลับในห้วงจิตสำนึกกำลังสั่นไหวเบาๆ พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีเกรดพรีเมียมและโสมพันปีที่ลอยอบอวลเตะจมูก การหย่าในนามเพื่อปลีกตัวออกมารวยเงียบๆ ตามแผนการ 'ราชินีแห่งความมั่งคั่ง' กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบในค่ำคืนนี้ ...แต่ทว่า ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดรุนแรงจากด้านนอก ก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบยามวิกาล พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของเฉินหยวนที่เอ่ยลอดบานประตูกระท่อมเข้ามาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน "ฟางฟาง... เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้ ถ้าเธอกล้าก้าวขาออกจากชีวิตฉันแม้แต่ก้าวเดียว... ฉันนี่แหละที่จะเผาบ้านหลังนี้ทิ้ง แล้วแบกเธอกลับเข้าค่ายทหารด้วยกำลังทั้งหมดที่ฉันมี!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกฟาร์มไปกับดัชเชสโพดำนะคะ