ทหารหนุ่มผู้เย็นชา

กลิ่นหอมกรุ่นของตุ๋นซี่โครงหมูเห็ดหอมที่เคี่ยวจนน้ำซุปข้นคลัักเป็นสีอำพัน ลอยอวลอบอวลไปทั่วห้องครัวคับแคบของบ้านตระกูลเฉิน มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่เป็นกลิ่นอيายของความมั่งคั่งและวิถีชีวิตที่หลินฟางจงใจรังสรรค์ขึ้นจากวัตถุดิบในมิติลับเพื่อตบหน้าคนตระกูลเฉินทางอ้อม มือเรียวบางที่เคยหยาบกร้านแต่บัดนี้กลับเนียนนุ่มขึ้นจากการบำรุงด้วยน้ำทิพย์ในมิติ กำลังบรรจงตักซุปชามโตวางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงชามกระเบื้องกระทบพื้นไม้ดังขึ้นเบาๆ ทว่ากลับดึงดูดสายตาคมกริบของบุรุษผู้เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน เฉินหยวน นายทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและเด็ดขาดในสนามรบ ชะงักฝีเท้าลงที่ธรณีประตู ดวงตาคมกวาดมองไปทั่วห้องครัวที่สะอาดสะอ้านผิดหูผิดตา ไร้ซึ่งคราบเขม่าควันหรือความสกปรกที่เคยเรื้อรังมานานหลายปี ยิ่งไปกว่านั้น กลิ่นอายความอึมครึม หดหู่ และเสียงบ่นด่าของภรรยาที่มักจะมีให้เห็นเป็นประจำ กลับถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มบางเบาและท่าทีสงบนิ่งราวกับนางพญาผู้กุมชะตาชีวิตของตนเอง "วันนี้คุณกลับเร็วกว่าปกตินะคะ..." หลินฟางเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง นางใช้ทัพพีไม้คนซุปในหม้อเบาๆ ปล่อยให้ไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นมาปะทะใบหน้างามที่ประดับด้วยรอยยิ้มลึกลับ น้ำเสียงของนางเรียบเฉยแต่นุ่มนวล ชวนให้ผู้ฟังรู้สึกราวกับถูกมนต์สะกด เฉินหยวนขมวดคิ้วมุ่น หัวใจที่เคยด้านชาจากการรบราฆ่าฟันกลับเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้... คือภรรยาของเขาจริงหรือ? คนที่เคยกรีดร้องโวยวาย เอาแต่ใจ และจ้องแต่จะเรียกร้องความสนใจจากเขาด้วยวิธีน่ารังเกียจ หายไปไหนเสียแล้ว? ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มกวาดสายตามองภรรยาตั้งแต่หัวจรดเท้า วันนี้หลินฟางไม่ได้สวมเสื้อผ้าเก่าๆ ขาดวิ่นเหมือนเช่นเคย นางสวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อดีสีฟ้าครามสะอาดตา เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อยด้วยปิ่นไม้แกะสลักลายดอกเหมยฝีมือประณีต ที่สำคัญที่สุดคือ 'แววตา'คู่นั้น... มันไม่มีความหวาดกลัว ความออดอ้อน หรือความริษยาเจือปนอยู่เลย มีเพียงความมั่นใจและความเย่อหยิ่งจองหองในแบบที่เขาไม่เคยพบเจอจากหญิงชาวบ้านคนใด "เธอ..." เฉินหยวนเปิดริมฝีปากหนาออกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาตามนิสัย "ไปเอาเงินที่ไหนมาซื้อเนื้อหมูกับเครื่องเทศชั้นดีเหล่านี้?" คำถามนั้นเต็มไปด้วยความระแวงสงสัยในฐานะทหารที่ต้องรอบคอบต่อทุกสิ่งรอบตัว หลินฟางย่อมุมปากขึ้นเล็กน้อย นางวางทัพพีลง หันกลับมาเผชิญหน้ากับสามีตัวร้ายที่ในอนาคตจะกลายเป็น 'โบ้' คลั่งรักนางจนโงหัวไม่ขึ้น ร่างระหงก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มทีละน้อย จนเฉินหยวนต้องเป็นฝ่ายถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ถ้าฉันบอกว่าได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง คุณจะเชื่อไหมล่ะคะ?" หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับราวกับมีดวงดาวซ่อนอยู่ภายใน "หรือว่าคุณอยากให้ฉันยังคงเป็นภรรยาโง่เขลาที่คอยสร้างปัญหาให้คุณอับอายขายหน้าคนในหมู่บ้านกันแน่?" เฉินหยวนนิ่งงิ่งไป อารมณ์ความรู้สึกภายในอกตีรวนกันมั่วสุม เขาไม่คุ้นชินกับการที่ภรรยามาต่อปากต่อคำด้วยความฉลาดเฉลียวเช่นนี้ แต่ที่น่าแปลกคือ หัวใจที่ด้านชาของเขากลับรู้สึกวูบวาบอย่างประหลาดเมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาจากตัวนาง กลิ่นกายหอมสะอาดราวกับดอกไม้ป่าหลังฝนตก... มันไม่ใช่กลิ่นของหญิงชาวบ้านที่คลุกคลีอยู่แต่กับงานไร่ "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น..." เฉินหยวนเม้มริมฝีปากแน่น พยายามรักษามาดนายทหารผู้เคร่งขรึมเอาไว้ แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยนั้นได้ทรยศความรู้สึกของเขาจนหมดสิ้น "เพียงแต่... ช่วงนี้แม่กับน้องสาวไม่ค่อยพอใจเธออยู่แล้ว เธอไม่ควรทำตัวโดดเด่นจนเกินไป" "หึ แม่กับน้องสาวของคุณไม่เคยพอใจฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้วค่ะ ต่อให้ฉันนอนรอความตายอยู่บนเตียง พวกเธอก็คงหาว่าฉันหายใจเสียงดังเกินไปอยู่ดี" หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่เฉินหยวนไม่กล้าแม้แต่จะเถียง เพราะเขารู้ดีว่ามารดาและน้องสาวของตนเองปฏิบัติกับภรรยาอย่างไรบ้างตลอดหลายปีที่ผ่านมา บรรยากาศภายในห้องครัวตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงเดือดปุดๆ ของซุปซี่โครงหมูในหม้อดินเผาที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนประสาทสัมผัส เฉินหยวนลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ท้องของเขาเริ่มส่งเสียงประท้วงเนื่องจากไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เที่ยงวัน "นั่งลงสิคะ..." หลินฟางผายมือเชิญสามีด้วยท่าทีผ่อนคลาย นางตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจากเมล็ดข้าวเกรดพรีเมียมในมิติลับ เม็ดข้าวอวบออิ่มส่งกลิ่นหอมหวานตามธรรมชาติวางลงตรงหน้าเขา "ลองชิมดูสิคะว่าฝีมือของภรรยาคนที่คุณมองว่าไร้ประโยชน์คนนี้ พอจะทำให้ทหารผู้ยิ่งใหญ่อย่างคุณเจริญอาหารได้บ้างไหม" เฉินหยวนมองชามข้าวและซุปตรงหน้าด้วยความลังเล ชายหนุ่มหยิบตะเกียบขึ้นมาคีชิ้นซี่โครงหมูตุ๋นเข้าปาก เนื้อหมูเปื่อยนุ่มละลายในทันทีที่สัมผัสกับลิ้น รสชาติกลมกล่อมของเครื่องเทศผสานกับความหวานเค็มกำลังพอดีกระจายไปทั่วโพรงปาก รสสัมผัสนี้อร่อยเสียจนเขาลืมภาพอาหารรสชาติแย่ๆ ที่บ้านตระกูลเฉินเคยทำกินไปเสียสนิท ดวงตาคมกวาดมองภรรยาด้วยความทึ่งระคนประหลาดใจ นางคนนี้เปลี่ยนไปราวกับคนละคน... ก๊อกๆๆ! ทันใดนั้น เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะช่วงเวลาอันเงียบสงบ ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงคุ้นหูของหลิวชุ่ย แม่สามีตัวแสบที่ตะโกนแว้ดเข้ามาจากนอกบ้าน "หลินฟาง! นังตัวดี! แกทำอะไรกินกันทำไมกลิ่นมันถึงได้หอมโวนไปทั่วบ้านขนาดนี้! คิดจะแอบกินของดีอยู่คนเดียวหรือไง เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!" เฉินหยวนขมวดคิ้วทันที สีหน้าเคร่งขรึมลงถนัดตา เขากำลังจะลุกขึ้นไปจัดการปัญหานอกบ้าน แต่หลินฟางกลับเอื้อมมือเรียวไปแตะแขนแกร่งของเขาไว้เบาๆ นางส่ายหัวช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มเย้ายวนที่มุมปาก แววตาฉายประกายเจ้าเล่ห์เฉียบคมราวกับจิ้งจอกสาวเจ้าแผนการ "นั่งลงเถอะค่ะสามี..." หลินฟางกระซิบเสียงหวานข้างหูเขา ลมหายใจอุ่นๆ รดรินต้นคอจนเฉินหยวนสะท้านเฮือก "ปล่อยให้ฉันเป็นคนจัดการ 'แม่ยาย' ของคุณเอง... รับรองว่าคืนนี้สนุกกว่าที่คุณคิดแน่นอนค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกฟาร์มไปกับดัชเชสโพดำนะคะ