ตบหน้าแม่สามีด้วยความจริง

"หากท่านแม่คิดว่าเงินจำนวนสามสิบตำลึงนั้นลอยมาจากอากาศ การที่ท่านจะเซ็นชื่อลงในบัญชีลับโดยไม่ตรวจดูยอดคงเหลือ ก็คงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ค่ะ... แต่ก็นั่นแหละค่ะ ความโลภมักทำให้สายตาของคนเราพร่ามัว จนมองไม่เห็นแม้กระทั่งหลุมพรางที่ตนเองเป็นคนขุดขึ้นมาฝังตัวเอง" เสียงทุ้มนุ่มแต่เฉียบคมราคมมีดโกนของหลินฟางดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงใหญ่ตระกูลเฉิน กระดาษแผ่นบางในมือเรียวถูกวางลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบอย่างแผ่วเบา ทว่าเสียงนั้นกลับหนักอึ้งราวกับค้อนเหล็กที่ตกลงกลางใจของนางหลิวชุ่ย แม่สามีผู้กำลังลอยหน้าลอยตาถือไพ่เหนือกว่าเมื่อครู่ ใบหน้าของนางหลิวชุ่ยที่เคยเหี่ยวย่นไปด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน บัดนี้กลับซีดเผือดลงทีละน้อย สีหน้าของนางเปลี่ยนจากความมั่นอกมั่นใจกลายเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างจ้องมองตัวเลขและลายมือชื่อในสมุดบัญชีที่นางจำได้แม่นยำ—มันคือสมบัญชีรายจ่ายของกองกลางที่นางแอบยักยอกเงินค่าขายผลผลิตในไร่ไปหมุนเวียนเล่นการพนันและซื้อเครื่องประดับให้แก่สะใภ้ใหญ่มานานแรมปี "เจ้า... นังสะใภ้ตัวดี! เจ้ากล้าดียังไงมาขโมยสมุดบัญชีของข้า!" นางหลิวชุ่ยแผดเสียงแหลมสูงเพื่อกลบเกลื่อนความกลัว มือที่สวมแหวนทองเหลืองสั่นเทาชี้หน้าหลินฟางด้วยความโกรธเกรี้ยว "บ้านนี้ข้าเป็นใหญ่ ข้าจะจัดการเงินอย่างไรก็ได้ พวกเจ้ามันก็แค่พวกเกาะตระกูลเฉินกินเท่านั้น!" หลินฟางมิได้สะดุ้งสะเทือน นางเพียงแต่ยกปลายนิ้วขึ้นมาปัดเศษฝุ่นที่มองไม่เห็นบนเสื้อผ้าเนื้อหยาบของตนเองอย่างใจเย็น รอยยิ้มที่ประดับบนริมฝีปากบางนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่นัยน์ตากลมโตฉายแววเยືือกเย็นและทรงพลังราวกับราชินีที่กำลังมองดูสุนัขจนตรอก "เกาะกินหรือคะ?" หลินฟางทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่น่าฟัง "ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ตั้งแต่ข้าแต่งเข้ามาในบ้านหลังนี้ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในครัวเรือน ข้าวสารในยุ้งฉาง หรือแม้แต่ยาต้มบำรุงร่างกายของท่านแม่ ล้วนมาจากน้ำพักน้ำแรงของข้ากับพี่หยวนทั้งสิ้น เงินสามสิบตำลึงที่ท่านแม่เพิ่งเอาไปล้างหนี้การพนันที่บ่อนเถื่อนท้ายหมู่บ้านเมื่อวานนี้... เป็นเงินที่ข้าได้จากการนำโสมป่าคุณภาพเยี่ยมไปขายให้แก่โรงหมอจินหยินต่างหากเล่าคะ" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในห้องโถงก็พลันเย็นเยียบลงทันที เฉินหยวนที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่มุมห้อง ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารเก่าคร่ำคร่าแผ่ไอสังหารออกมาอย่างเงียบเชด นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวหันไปมองมารดาบังเกิดเกล้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังระคนเย็นชา เขารู้อยู่แล้วว่ามารดารักความสบายและมักลำเอียง แต่นี่ถึงขั้นเอาเงินน้ำพักน้ำแรงที่ภรรยาตัวน้อยของเขาตรากตรำทำงานหนักแลกมา ไปผลาญเล่นอย่างไร้ค่า แถมยังคอยหาเรื่องกลั่นแกล้งรังแกนางมาโดยตลอด "ท่านแม่..." เสียงทุ้มต่ำของเฉินหยวนเอ่ยขึ้น เรียบสนิทแต่น่ากลัวจนนางหลิวชุ่ยสะท้านเฮือก "ที่นางพูด... เป็นความจริงหรือ" "หยวนเอ๋อร์! เจ้าจะเชื่อพังผืดของนังนี่มากกว่าแม่ผู้ให้กำเนิดอย่างนั้นหรือ!" นางหลิวชุ่ยโวยวายเสียงดังลั่น พยายามบีบน้ำตาทันทีเพื่อเรียกร้องความน่าสงสาร "มันเป็นสะใภ้อัปมงคล! ตั้งแต่มันเข้าบ้านมา มีแต่เรื่องเดือดร้อนไม่เว้นแต่ละวัน นี่ยังกล้าใส่ร้ายแม่แท้ๆ ของสามีตัวเอง เจ้าคนอกตัญญู!" หลินฟางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไพเราะราวกับกระดิ่งเงิน แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "ใส่ร้ายหรือคะ?" หลินฟางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะอีกก้าวหนึ่ง นางหยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมาสะบัดเบาๆ "นี่คือใบเสร็จรับเงินจากบ่อนเถื่อน พร้อมลายมือชื่อของเจ้าหนี้ที่ท่านแม่ติดค้างอยู่ และนี่... คือตราประทับลายนิ้วมือของท่านแม่เองในสัญญาจำนองแปลงผักส่วนท้ายไร่ หากท่านแม่ยังยืนยันว่าข้าใส่ร้าย พรุ่งนี้เช้าเราคงต้องไปคุยกันที่ศาลอำเภอให้ท่านนายอำเภอช่วยตรวจสอบลายมือชื่อในสมุดบัญชีนี้สักหน่อยแล้วกระมังคะ ว่าลายมือของใครกันแน่ที่ปลอมแปลงขึ้นมา" คำว่า 'ศาลอำเภอ' เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางหัวของนางหลิวชุ่ย ในยุคสมัยนี้การขึ้นโรงขึ้นศาลเป็นเรื่องใหญ่โตมโหฬาร ยิ่งตรวจสอบลึกลงไป ความผิดฐานยักยอกทรัพย์และเล่นการพนันผิดกฎหมายอาจทำให้ตระกูลเฉินเสื่อมเสียชื่อเสียงจนไม่มีหน้า นางหลิวชุ่ยหน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ร่างท้วมทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างหมดท่า หลินฟางมองดูภาพนั้นด้วยสายตาที่ไร้ความสงสาร ความเมตตาในใจของนางถูกใช้หมดไปตั้งแต่ชาติภพก่อน ในเมื่อพวกมันเลือกที่จะเหยียบย่ำนางให้จมดิน นางก็พร้อมที่จะใช้กฎหมายและมันสมองของนักธุรกิจยุคใหม่ สssaสอยพวกมันให้ร่วงลงมาจากหอคอยงาช้างทีละขั้น "เอาล่ะค่ะ ในเมื่อเรื่องราวก็กระจ่างชัดแล้ว ข้าในฐานะสะใภ้รองคงต้องขอจัดการเรื่องทรัพย์สินของครอบครัวเสียใหม่ เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ 'เงินรัיง' เช่นนี้ขึ้นอีก" หลินฟางกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด นางหันไปสบตากับเฉินหยวน สามีหนุ่มที่ส่งสายตาสนับสนุนและยอมจำนนต่อความฉลาดเฉลียวของนางอย่างสิ้นเชิง ทว่า ในขณะที่หลินฟางกำลังจะเอ่ยเงื่อนไขการแบ่งแยกครัวเรือนและจัดการทรัพย์สิน ประตูไม้หน้าบ้านก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือของใครบางคน "พี่สะใภ้รอง!แย่แล้วเจ้าค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ฟาร์มหลังบ้านแล้ว!" เสียงร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของอาสะใภ้สาม ดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศตึงเครียดในห้องโถงจนหมดสิ้น หลินฟางขมวดคิ้วมุ่นทันที นางหันไปมองทางประตูบ้านด้วยความสงสัย ภาพที่ปรากฏต่อสายตาคือกลุ่มควันสีเทาดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามเย็น กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อย่างและเครื่องเทศสูตรลับเฉพาะจากมิติลับของนางกำลังลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ—แต่มันไม่ใช่กลิ่นหอมของการทำอาหารปกติ หากแต่เป็นกลิ่นของ 'ความเสียหาย' ที่ถูกใครบางคนจงใจจุดไฟเผาทำลายโกดังเก็บสินค้าล็อตแรกที่จะต้องส่งมอบให้กับพ่อค้าใหญ่ในวันพรุ่งนี้! หลินฟางนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนที่นัยน์ตาคู่สวยจะวาวโรจน์ขึ้นด้วยประกายเพลิงแห่งความโกรธ การต่อสู้ครั้งนี้... ดูเหมือนจะสนุกกว่าที่นางคิดเสียอีกค่ะ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกฟาร์มไปกับดัชเชสโพดำนะคะ