แผนธุรกิจขยายตัว

เสียงทุบโต๊ะไม้สนอัดแน่นดัง "ปัง!" สนั่นห้องโถงตระกูลเฉิน จนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีครามบนโต๊ะสั่นสะเทือน กลิ่นหอมกรุ่นของชาสมุนไพรในถ้วยแทบถูกกลบด้วยบรรยากาศตึงเครียดที่ลอยอวลอยู่กลางอากาศ "หลินฟาง เจ้ากล้าดียังไงถึงแอบทำสัญญาค้าขายกับเหลาอาหาร 'หอมหมื่นลี้' ในเมืองโดยไม่ผ่านข้า!" หลิวชุ่ย ผู้เป็นแม่สามีตบโต๊ะลุกขึ้นยืน ใบหน้าย่นยู่ด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาคู่คมกวาดมองสะใภ้รองด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์ นางเหลือบมองรถเข็นไม้คันใหม่ที่จอดอยู่หน้าลานบ้าน บนนั้นเต็มไปด้วยไหหมักเซรามิกเคลือบเงาวับเรียงรายเป็นระเบียบ ทั้งหมดนั่นคือ "สินค้าแปรรูป" ล็อตแรกที่หลินฟางเตรียมส่งให้พ่อค้าคนกลางในเมือง หลินฟางวางตะหลิวไม้ในมือลงช้าๆ นางไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตฉายแววเยືือกเย็นและชาญฉลาด นางใช้ผ้าสะอาดเช็ดมือเรียวเนียนอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าสบตากับแม่สามีตรงๆ "ท่านแม่เจ้าคะ คำว่า 'ไม่ผ่านท่าน' นี่หมายถึงท่านอยากจะเข้ามามีส่วนร่วมในการบริหาร หรืออยากจะเข้ามาเก็บค่าคุ้มครองจากหยาดเหงื่อแรงกายของสะใภ้คนนี้กันแน่คะ?" น้ำเสียงหวานใสแต่เฉียบคมราายมีดโกนอาบน้ำผึ้งเอ่ยขึ้น ทำให้หลิวชุ่ยชะงักไปชั่วขณะ "นี่เจ้า! ปากคอเราะร้ายขึ้นทุกวันนะหลินฟาง! อย่าลืมว่าเจ้าแต่งเข้าตระกูลเฉิน สมบัติทุกชิ้น รายได้ทุกอีแปะในบ้านหลังนี้ ต้องผ่านการตรวจสอบจากข้าผู้เป็นแม่บ้าน!" หลิวชุ่ยแค่น2เสียงฮึดฮัด ใบหน้าเริ่มแดงก่ำด้วยความโมโหที่ถูกต้อนด้วยเหตุผล "โอ้? ตรวจสอบหรือคะ?" หลินฟางก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะไม้ด้วยท่าทีสง่างาม ชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายแต่ตัดเย็บอย่างประณีตขับให้เอวคอดกิ่วดูโดดเด่น นางโน้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยประกายระยิบระยับ "ตอนที่ตระกูลเฉินมีหนี้สินท่วมหัวจนแทบจะเอาตัวไม่รอด ข้าจำได้ว่าท่านแม่เป็นคนประกาศตัดหางปล่อยวัดพวกเราสองคนสามีภรรยาให้ออกมาอยู่เรือนหลังเก่าท้ายไร่นี่นาคะ? ตอนนั้นไม่เห็นท่านแม่จะสนใจมาตรวจสอบเลยว่าพวกเราจะอดตายหรือเปล่า เหตุใดวันนี้พอเห็นกลิ่นเงินลอยมา ท่านแม่ถึงได้รีบวิ่งมาแสดงความเป็นเจ้าของเสียไวเหลือเกินล่ะคะ" บรรยากาศในห้องโถงพลันเงียบกริบ แม้แต่เฉินหยวนที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ด้านหลัง ยังแอบยกย่องภรรยาในใจ แววตาของนายทหารหนุ่มทอประกายความรักและเอ็นดูระคนขบขัน เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ภรรรยาเล็กน้อยราวกับจะประกาศตัวว่าเขาอยู่ข้างนางเสมอ "แม่ครับ..." เฉินหยวนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุบต่ำทรงพลัง แม้จะไม่ได้ตะคอก แต่แรงกดดันจากผู้นำครอบครัวคนใหม่ก็ทำให้หลิวชุ่ยต้องกลืนน้ำลายลงคอ "ฟางฟางพูดถูก ทุกอย่างที่ท่านเห็นในตอนนี้มาจากน้ำพักน้ำแรงของนางกับผม หากท่านยังจำได้ เราสองคนถูกแยกบ้านออกมาอย่างเป็นทางการแล้ว สิทธิ์ในการจัดการทรัพย์สินจึงเป็นของพวกเราแต่เพียงผู้เดียวครับ" "เจ้า... เจ้าลูกอกตัญญู! เห็นเมียดีกว่าแม่หรือไง!" หลิวชุ่ยชี้หน้าบุตรชายตัวดีด้วยความคับแค้นใจ หลินฟางไม่สนใจความดราม่าของแม่สามีอีก นางหันไปพยักหน้าให้เฉินหยวนช่วยยกไหหมักสูตรลับขึ้นรถเข็น วันนี้คือวันประวัติศาสตร์ของการขยายกิจการ จากเดิมที่ขายเพียงพืชผลสดในตลาดตำบล ตอนนี้หลินฟางยกระดับผลิตภัณฑ์ด้วยการนำสมุนไพรและพืชผักเกรดพรีเมียมจากมิติลับมาแปรรูปเป็น "น้ำพริกสูตรโบราณหมักน้ำมันพริกเสฉวน" และ "ผักดองสามรสสูตรพิเศษ" ที่มีกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์ ชนิดที่ต่อให้เป็นเหลาอาหารชื่อดังในเมืองก็ยังต้องยอมทุ่มเงินซื้อ "ท่านพี่คะ รีบไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวจะไม่ทันเวลาส่งมอบให้เฒ่าแก่จู" หลินฟางเอ่ยเสียงหวาน พร้อมกับจัดชายเสื้อให้สามีอย่างเอาใจใส่ เฉินหยวนพยักหน้ารับ รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่ปกติมักจะบึ้งตึง เขาจับมือเรียวของภรรยาบีบเบาๆ เป็นเชิงให้ความมั่นใจ ก่อนจะจูงรถเข็นเดินลัดเลาะผ่านทุ่งนาสีเขียวขจีมุ่งหน้าสู่ประตูเมือง การเดินทางใช้เวลาไม่นานนัก เมื่อสองสามีภรรยามาถึงย่านการค้าใจกลางเมือง กลิ่นอายความคึกคักก็พุ่งปะทะเข้าจมูก ทว่าเป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่แผงลอยข้างทาง แต่เป็นตรอกด้านหลังของเหลาอาหาร "หอมหมื่นลี้" เหลาอาหารอันดับหนึ่งประจำเมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องความเรื่องมากและคัดสรรวัตถุดิบอย่างเข้มงวด เฒ่าแก่จู เจ้าของเหลาอาหารรูปร่างอ้วนท้วนและไว้หนวดเครางามสง่า ยืนรออยู่หลังร้านด้วยสีหน้าครุ่นคิด ทันทีที่เห็นร่างของหลินฟางเดินนำหน้าเข้ามาพร้อมกับรถเข็นไม้ เฒ่าแก่จูก็รีบก้าวเข้ามาหาทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองไหเซรามิกด้วยความอยากรู้อยากเห็น "แม่นางหลิน เจ้ามาตรงเวลาดีนี่... ไหนข้าขอดูสินค้าล็อตใหม่ของเจ้าหน่อยซิ ว่าจะรสชาติเด็ดดวงสมคำคุยหรือเปล่า" เฒ่าแก่จูเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งลองภูมิ หลินฟางยิ้มรับอย่างมั่นใจ นางก้าวเข้าไปเปิดฝาไหเซรามิกใบแรกออกช้าๆ ทันใดนั้นเอง... กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องเทศคั่วใหม่ผสมผสานกับความเผ็ดร้อนของน้ำมันพริกและกลิ่นหอมละมุนของงาขาวคั่ว ก็พวยพุ่งทะลักออกมาจากไห กระจายตัวฟุ้งไปทั่วตรอกแคบๆ จนผู้คนที่เดินผ่านไปมาถึงกับต้องหยุดเดินและสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความหลงใหล เฒ่าแก่จูเบิกตากว้าง สัญชาตญาณพ่อค้ามือทองร้องเตือนทันทีว่านี่ไม่ใช่สินค้าธรรมดา แต่เป็น "ของล้ำค่า" ที่จะสามารถดึงดูดลูกค้าให้แห่กันมาที่เหลาอาหารของเขาได้อย่างแน่นอน! ทว่า... ในวินาทีที่หลินฟางกำลังจะตักน้ำพริกตัวอย่างให้เฒ่าแก่จูได้ชิม เสียงฝีเท้าเร่งรีบอันคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากปากตรอก พร้อมกับเงาร่างของคนผู้หนึ่งที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินฟางแข็งค้างไปชั่วขณะ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกฟาร์มไปกับดัชเชสโพดำนะคะ หวังว่าทุกท่านจะคอยลุ้นไปกับชะตากรรมของพวกเขาทั้งสองคนในตอนต่อไปค่ะ