สามีเริ่มแปลกไป

“ถ้ารู้ว่าจะทำให้เจ้าเหนื่อยถึงเพียงนี้ ข้าคงไม่ปล่อยให้เจ้าแบกรับภาระที่หนักอึ้งเพียงลำพังมาตั้งแต่ต้น” เสียงทุ้มต่ำของเฉินหยวนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในยามวิกาล กลิ่นอายของบุรุษที่ผ่านการตรากตรำจากงานหนักในฟาร์มลอยมาแตะจมูกหลินฟาง แต่สิ่งที่ทำให้นางต้องชะงักมือที่กำลังจัดระเบียบตระกร้าผักในมิติลับไม่ใช่เสียงของเขา ทว่าเป็นรอยเปื้อนดินบนแขนเสื้อของสามีผู้ที่ปกติจะขีดเส้นแบ่งความรับผิดชอบไว้อย่างชัดเจนว่า ‘งานบ้านคืองานของสตรี’ หลินฟางค่อยๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ กองฟืนที่เคยระเกะระกะหลังบ้านถูกจัดเรียงเป็นระเบียบจนน่าตกใจ พื้นดินบริเวณชานเรือนที่เคยมีน้ำขังจากฝนตกค้าง กลับถูกขุดร่องระบายน้ำใหม่อย่างประณีต ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ฝีมือของนาง และแน่นอนว่าไม่ใช่ฝีมือของหลิวชุ่ยผู้แสนเกียจคร้านที่จ้องจะรอใช้แรงงานสะใภ้อย่างนางเพียงฝ่ายเดียว “ท่าน... ทำสิ่งเหล่านี้ไปทำไมคะ” หลินฟางเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความสงสัย “นี่มันคืองานของข้า หรือท่านลืมไปแล้วว่าตระกูลเฉินสั่งสอนเรื่องหน้าที่ไว้อย่างไร” เฉินหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธและจอบเสียมเผลอกำเข้าหากันแน่น เขาไม่ได้ตอบทันที แต่สายตาที่เขามองมานั้นกลับต่างจากสายตาเย็นชาที่เขามักใช้มองนางในช่วงแรกเริ่ม มันเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เหมือนคนกำลังพยายามชดเชยบางอย่างโดยไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรให้ไม่ดูน่าสมเพช “ข้าก็แค่... เห็นว่าช่วงนี้เจ้าทำยอดขายสมุนไพรในตลาดได้ไม่เลว” เขาเบี่ยงหน้าหนีไปมองทางอื่น น้ำเสียงนั้นฝืนความกระด้างไว้ได้ไม่มิด “การที่เจ้ามีเวลาว่างมากขึ้น ก็น่าจะช่วยให้เจ้าโฟกัสกับการขยายฟาร์มได้ดีขึ้น ข้าไม่ได้ทำเพื่อใครหรอก ก็แค่ไม่อยากให้เจ้าตายเพราะทำงานหนักจนไม่มีเวลามาดูแลตัวเอง... เดี๋ยวมันจะเสียชื่อว่าภรรยาของข้าไร้ความสามารถ” หลินฟางแอบหัวเราะในลำคอ ช่างเป็นข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลยสำหรับชายหนุ่มที่ปากแข็งยิ่งกว่าหินผา แต่นางก็ไม่ได้แย้งกลับไป เธอรู้ดีว่านี่คือวิธีการแสดงออกอย่างเงียบเชียบของคนที่ไม่เคยได้รับความรักและไม่เคยรู้วิธีมอบความรักให้ผู้อื่น “ขอบใจนะคะ” หลินฟางกล่าวสั้นๆ พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วก้าวเข้าไปใกล้เขาอย่างถือวิสาสะ นางเริ่มเช็ดรอยเปื้อนที่แก้มของเขาอย่างเบามือ สัมผัสที่แผ่วเบานั้นทำให้เฉินหยวนถึงกับตัวแข็งทื่อ เขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลัวว่าหากขยับเพียงนิด บรรยากาศแสนอบอุ่นนี้จะสลายหายไปเหมือนหมอกควัน “แต่จำไว้นะคะ” นางกระซิบใกล้ใบหูเขา “ถ้าแม่ของท่านเห็นเข้า ท่านเตรียมตัวโดนบ่นหูชาได้เลย ท่านรู้ดีว่านางไม่พอใจที่ท่านมาปรนนิบัติภรรยาอย่างข้า” “ข้าไม่สน” เฉินหยวนตอบเสียงหนักแน่น “ต่อแต่นี้ไป งานที่หนักเกินไปสำหรับเจ้า... ข้าจะจัดการเอง” เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในบ้านตระกูลเฉินกลับตึงเครียดขึ้นอีกครั้งเมื่อหลิวชุ่ยเดินออกมาเห็นกองฟืนที่ถูกจัดเรียงเป็นระเบียบสวยงาม นางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ราวกับว่าระเบียบวินัยที่นางไม่ได้เป็นคนสั่งคือสิ่งผิดกฎหมายร้ายแรง “นี่มันอะไรกัน! สะใภ้รอง เจ้าทำอะไรของเจ้า? ทำไมถึงปล่อยให้สามีเจ้าต้องมาทำงานจุกจิกพวกนี้!” เสียงแหลมสูงของหลิวชุ่ยกรีดร้องก้องบ้าน หลินฟางที่กำลังนั่งปรุงอาหารเช้าอยู่ในครัวด้วยวัตถุดิบจากมิติลับ กลิ่นหอมฟุ้งของโจ๊กธัญพืชสูตรพิเศษที่นางเพิ่งปรุงเสร็จส่งกลิ่นหอมยั่วยวนไปทั่วทั้งเขตเรือน นางเดินออกมาด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น มือข้างหนึ่งถือถ้วยโจ๊กที่ส่งควันกรุ่น กลิ่นหอมของมันมีอานุภาพมากพอที่จะทำให้หลิวชุ่ยชะงักไปครู่หนึ่ง “แม่สามีคะ ความเป็นระเบียบไม่เคยทำร้ายใครนะคะ” หลินฟางเอ่ยด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ แต่แววตาของนางกลับเย็นเยียบ “ถ้าท่านไม่ชอบใจที่เห็นบ้านเรือนเป็นระเบียบ วันหลังข้าจะลองปรึกษาท่านพี่ดู ว่าให้เขากลับไปปล่อยให้บ้านรกเหมือนรังหนูดีหรือไม่... เผื่อท่านจะมีความสุขมากขึ้น” “เจ้า! เจ้ามันกล้ามากนะ!” หลิวชุ่ยชี้นิ้วสั่นเทา ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะปะทุ เฉินหยวนก็เดินแทรกตัวเข้ามา เขายืนขวางหน้าหลินฟางไว้เหมือนกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย เขาไม่ได้พูดแก้ต่าง แต่สายตาที่เขามองมารดาตนเองนั้นเย็นชาและเด็ดขาดจนหลิวชุ่ยถึงกับเสียอาการ “พอเถอะท่านแม่” เฉินหยวนกล่าว “ฟางเอ๋อร์ไม่ได้ทำอะไรผิด สิ่งที่ข้าทำ ข้าทำด้วยความสมัครใจ หากท่านยังจะหาเรื่องนางอีก ข้าคงต้องพิจารณาเรื่องการย้ายไปอยู่กระท่อมท้ายฟาร์มตามลำพัง” คำประกาศิตนั้นทำให้ทุกคนในบ้านเงียบกริบ แม้แต่หลินฟางยังต้องเลิกคิ้วมองสามีด้วยความทึ่ง เขาไม่ได้แค่แสดงความห่วงใย แต่เขากำลัง ‘ออกตัว’ ปกป้องนางอย่างออกหน้าออกตา ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังตึงเครียด กลิ่นหอมของอาหารจานเด็ดที่นางปรุงไว้ก็ยิ่งกระจายตัวรุนแรงขึ้น ราวกับต้องการประกาศว่าชีวิตใหม่ของนางเริ่มต้นขึ้นอย่างทรงพลัง แต่ทว่า... ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เดินเข้ามาในลานบ้านก็ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก ชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบทางการทหารที่ดูคุ้นตาคนในตระกูลเฉินเป็นอย่างดีก้าวเข้ามา พร้อมกับแผ่นกระดาษตราประทับสีแดงฉานในมือ “เฉินหยวน ท่านได้รับคำสั่งด่วนจากหน่วยทหารส่วนกลางให้เดินทางไปปฏิบัติภารกิจลับที่เมืองชายแดนทันที และห้ามปฏิเสธเป็นอันขาด!” เฉินหยวนชะงักกึก สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที เขาหันมาสบตาหลินฟางด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด ในขณะที่หลิวชุ่ยกลับมีรอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนใบหน้า ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกฟาร์มไปกับดัชเชสโพดำนะคะ หวังว่าทุกท่านจะคอยลุ้นไปกับชะตากรรมของพวกเขาทั้งสองคนในตอนต่อไปค่ะ