ช่วงเวลาพักผ่อนของสามี

คราบเขม่าสีดำที่ติดอยู่บนปลายนิ้วของหลิวชุ่ยในยามนี้ ช่างดูน่าสมเพชเวทนาเสียยิ่งกว่าเศษดินติดรองเท้า สะใภ้ใหญ่ผู้เคยตวัดสายตามองผู้อื่นด้วยความเย่อหยิ่ง บัดนี้กำลังยืนกอดอกหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หน้าเตาฟืนหลังบ้าน ท่าทางเก้ๆ กังๆ นั้นฟ้องชัดว่านางไม่เคยต้องมานั่งสุมไฟหุงหาอาหารด้วยตนเองมาเนิ่นนานเพียงใดแล้ว ตั้งแต่ที่เฉินหยวนผู้เป็นบุตรชายคนเล็กตัดสินใจยื่นใบลาพักร้อนยาวสามเดือนเต็ม พร้อมทั้งประกาศิตกร้าวกลางวงข้าวว่า *“ระยะเวลาต่อจากนี้ ข้าจะขออยู่ช่วยงานภรรยาแต่เพียงผู้เดียว ผู้ใดจะมาสั่งการนางอีกไม่ได้”* บรรยากาศในตระกูลเฉินก็พลิกคว่ำคะเมนตีลังกา ราวกับฟ้าดินถูกสลับขั้ว “ฟางฟาง... เจ้าดูพี่ใหญ่ของเจ้าสิ ทำตัวไม่เอาอ่าวเอาเสียเลย ข้าวต้มก็ไหม้จนส่งกลิ่นเหม็นไหม้ไปทั่วบ้านแล้วนะ” เสียงบ่นงึมงำของแม่สามีดังลอดมาจากห้องครัวเก่า แต่หลินฟางหาได้ใส่ใจไม่ หญิงสาวในชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีสีครามเข้มกำลังงละมุนละไมอยู่กับการคัดแยกเมล็ดพันธุ์ถั่วเหลืองเกรดพรีเมียมที่เพิ่งหยิบออกมาจากมิติลับ รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนมุมปากอย่างอารมณ์ดี ในมิตินั้นเวลากลืนกินและหมุนไปตามใจนึก ผลผลิตทุกชนิดงอกงามราวกับมีเวทมนตร์ และวันนี้... เป็นวันแรกที่สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ของนาง ได้สลัดคราบ นายทหารผู้เคร่งขรึม มาสวมบทบาทเป็น ‘ผู้ช่วยมือหนึ่ง’ ของภรรยาอย่างเต็มตัว ตึง! เสียงวางถังไม้ใส่น้ำหนักๆ ดังขึ้นที่ข้างกาย หลินฟางช้อนสายตาขึ้นมอง เห็นเฉินหยวนยืนหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย ไหล่กว้างที่เคยประดับอินทรธนูทหาร บัดนี้สวมทับด้วยเสื้อผ้าเรียบง่าย ทว่ากลับขับเน้นสัดส่วนกำยำและเสน่ห์แบบชายชาตรีให้โดดเด่นขึ้นเป็นกอง ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองนางด้วยความอ่อนโยนระคนเอาอกเอาใจ ซึ่งหากใครมาเห็นภาพนายทหารผู้ดุดันยอมก้มหัวให้ภรรยาเช่นนี้ คงต้องตกใจจนลูกตาแทบหลุดออกมา “พี่รองจัดการตักน้ำให้แปลงผักแปลงที่สามเรียบร้อยแล้วค่ะ ฟางฟาง... มีสิ่งใดให้พี่ทำอีกหรือไม่” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างนอบน้อม ผิดวิสัยบุรุษยุคโบราณที่มักเป็นใหญ่ในบ้านลิบลับ หลินฟางวางกระสอบผ้าลงช้าๆ นางใช้หลังมือปัดปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้มออกอย่างนุ่มนวล ก่อนจะส่งย้อมยั่วเย้าไปให้สามี “งานในไร่น่ะหมดแล้วค่ะ แต่... งานในครัวสิคะกำลังวิกฤต แม่สามีกับพี่สะใภ้ใหญ่ดูท่าทางจะก่อสงครามกับหม้อข้าวหม้อแกงเข้าเสียแล้ว ท่านพี่ในฐานะบุตรชายกตัญญู ไม่คิดจะไปกู้สถานการณ์หน่อยหรือคะ” เฉินหยวนแค่นเสียงในลำคอเบาๆ มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะอย่างไม่ปิดบัง “ปล่อยพวกนางไปเถอะค่ะ พวกนางอยากแสดงอำนาจนักไม่ใช่หรือ ปล่อยให้ทำลายข้าวของในครัวเล่นไปเถอะ สามเดือนนี้... เวลาทั้งหมดของพี่มีไว้เพื่อเจ้าและฟาร์มของเราเท่านั้น” คำพูดหนักแน่นและสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งทำเอาหัวใจของหลินฟางเต้นกระตุกวูบ นางรู้ดีว่าสามีคนนี้ผ่านสมรภูมิรบมาโชคโชน แต่รบกับใจภรรยาดูท่าทางเขาจะยิ่งทุ่มเทและเอาจริงเอาจังเสียยิ่งกว่าการวางแผนกลยุทธ์ทางทหารเสียอีก ตั้งแต่เหตุการณ์เกือบสูญเสียนางไปวันนั้น เฉินหยวนก็กลายเป็นบุรุษที่หมุนรอบตัวนางไปเสียแล้ว “ถ้าเช่นนั้น... ตามมาค่ะ” หลินฟางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดเศษฝุ่นตามชายเสื้อเบาๆ “ในเมื่อท่านว่างนัก วันนี้ฉันจะสอนท่านทำเมนูเด็ดจากมิติลับ ที่รับรองว่าต่อให้เอาทองคำมาแลก ท่านก็ไม่มีทางหาทานที่ไหนได้ในแผ่นดินนี้” สองสามีภรรยาเดินเคียงคู่กันไปยังโรงครัวอีกหลังที่หลินฟางสร้างขึ้นแยกต่างหาก เพื่อความเป็นส่วนตัวและใช้เก็บรักษาวัตถุดิบชั้นเลิศ กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศและสมุนไพรลอยอบอวลทันทีที่บานประตูไม้เปิดออก เฉินหยวนกวาดสายตามองภายในห้องที่มีอุปกรณ์แปลกตามากมาย ซึ่งภรรยาของเขาเป็นคนประดิษฐ์และจัดวางด้วยตนเอง “ท่านพี่... ช่วยก่อไฟเตานั้นให้หน่อยค่ะ เอาแบบไฟอ่อนสม่ำเสมอนะคะ ห้ามใจร้อนเด็ดขาด” หลินฟางสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง ราวกับผู้บัญชาการทหารกำลังออกคำสั่งกับลูกน้องคนสนิท เฉินหยวนพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ เขาคีบฟืนใส่เตาอย่างระมัดระวัง ดวงตาคมจ้องมองภรรยาคนสวยที่กำลังหยิบหม้อดินเผาใบย่อมขึ้นมาตั้งไฟ หลินฟางหยิบเนื้อหมูสามชั้นติดมันสวยงามจากมิติลับ เนื้อหมูสีชมพูสลับชั้นไขมันหนาพอดีคำ ถูกหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมลูกเต๋าขนาดพอดีคำ กลิ่นหอมสดใหม่ของเนื้อสัตว์คุณภาพเยี่ยมโชยแตะจมูกทันทีที่ถูกวางลงบนเขียงไม้ “วันนี้เราจะทำ ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรพิเศษ’ ค่ะ” หลินฟางเอ่ยพลางหันมาสบตากับสามี “เคล็ดลับอยู่ที่การเคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ เป็นเวลานานให้น้ำตาลอ้อยละลายเคลือบชิ้นเนื้อจนเป็นเงางาม และนี่...” นางหยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวลายครามออกมาจากตู้ “น้ำส้มสายชูหมักพิเศษจากผลไม้ป่าในมิติ จะช่วยตัดเลี่ยนและทำให้เนื้อนุ่มละลายในปากทันทีที่สัมผัสลิ้นค่ะ” บรรยากาศภายในห้องครัวเต็มไปด้วยความเงียบสงบที่มีชีวิตชีวา เสียงฟืนปะทุเบาๆ ผสมผสานกับกลิ่นหอมหวานของน้ำตาลเคี่ยวกับน้ำซุปกระดูกหมูที่ค่อยๆ ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เฉินหยวนนั่งมองเงาร่างอรชรของภรรยาที่กำลังงละมุนอยู่กับการคนน้ำซุปในหม้อ แสงไฟสีส้มอ่อนที่สะท้อนใบหน้าเนียนนุ่ม ทำให้เขารู้สึกอุ่นวาบไปถึงขั้วหัวใจ ผู้หญิงคนนี้... เปลี่ยนแปลงชีวิตบ้านไร่ที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยการเอารัดเอาเปรียบ ให้กลายเป็นวิมานที่เต็มไปด้วยความมั่งคั่งและความสุขได้อย่างน่าอัศจรรย์ “มองอะไรคะ หน้าฉันมีคราบเขม่าเหมือนพี่ใหญ่หรือไง” หลินฟางเอ่ยแซحโดยไม่ละสายตาจากหม้อตุ๋น มุมปากแย้มยิ้มบางๆ “เปล่าค่ะ...” เฉินหยวนส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาคมกริบฉายแววปรารถนาล้ำลึก “พี่แค่คิดว่า... ช่างโชคดีเหลือเกินที่ในชาตินี้ สวรรค์เมตตาให้โอกาสพี่ได้แก้ไขเรื่องผิดพลาด และได้ยืนเคียงข้างเจ้าเช่นนี้” คำหวานที่หลุดออกมาจากปากนายทหารผู้แข็งกระด้าง ทำเอาหลินฟางถึงกับชะงักมือที่กำลังถือทัพพี หญิงสาวหันกลับมามองสบตากับเขา นัยน์ตากลมโตไหวระริกเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ปากหวานเสียจริงนะคะ ระวังเถอะค่ะ... ถ้าทำคะแนนไม่ดีพอ ฉันอาจจะเปลี่ยนใจหอบเงินในมิติลับหนีไปเปิดหอเหลาคนเดียวจริงๆ ด้วยนะ” “กล้าที่ไหนล่ะคะ” เฉินหยวนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดร่างบางอย่างรวดเร็ว วงแขนแข็งแกร่งโอบกอดรอบเอวคอดกิ่วไว้หลวมๆ จากด้านหลัง ปลายคางได้รูปเกยลงบนลาดไหล่มน สูดดมกลิ่นกายหอมละมุนจางๆ ที่คุ้นเคย “ต่อให้เจ้าหนีไปสุดขอบฟ้า พี่ก็จะตามล่าตัวกลับมาลงทัณฑ์... ด้วยวิธีของสามีภรรยาอยู่ดีนั่นแหละค่ะ” น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมใบหู ทำเอาหลินฟางรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า ทว่าก่อนที่บรรยากาศหวานชื่นจะลุกลามไปมากกว่านั้น กลิ่นหอมหวานเข้มข้นของหมูตุ๋นน้ำแดงก็เดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมยวนเย้ายั่วน้ำลายทะลุตู้ไม้และหน้าต่างห้องครัว ลอยฟุ้งกระจายออกไปทั่วทั้งหมู่บ้านตระกูลเฉินอย่างรวดเร็ว! กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์นี้รุนแรงและเย้ายวนเกินกว่าที่ผู้ใดจะต้านทานไหว ไม่นานนัก... เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงกลืนน้ำลายดังเอือกใหญ่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูโรงครัว “กลิ่นอะไรน่ะ! หอมอะไรขนาดนี้!” เสียงแหลมสูงของหลิวชุ่ยดังแทรกเข้ามา พร้อมกับร่างอ้วนท้วนของแม่สามีที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตูกรอบไม้ ตามมาด้วยสะใภ้ใหญ่ที่ถือตะหลิวค้างไว้ในมือ สีหน้าของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความหิวกระหายที่ปิดไม่มิด หลินฟางค่อยๆ ผละออกจากอ้อมกอดของสามี หญิงสาวหันไปแย้มยิ้มต้อนรับผู้มาเยือนด้วยแววตานิ่งสงบ ทว่าเฉินหยวนกลับขยับตัวก้าวออกไปบังร่างภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง สีหน้าเรียบเฉยเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก “ครัวนี้เป็นเขตหวงห้ามค่ะ ถ้าพวกท่านจะมาหาเรื่องกินข้าวฟรี คงต้องผิดหวังเสียแล้ว เพราะอาหารหม้อนี้... มีไว้ให้สามีข้ากินคนเดียวเท่านั้น” หลิวชุ่ยหน้าถอดสีเมื่อถูกลูกชายแท้ๆ ไล่ตะเพิดทางสายตา นางอ้าปากพะงาบๆ จะเอ่ยด่าทอ แต่ทว่า... สายตากลับเหลือบไปเห็นถาดไม้กระเบื้องเคลือบสีทองที่หลินฟางเพิ่งหยิบออกมาจากมิติลับ ด้านบนวางก้อนวัตถุดิบสีดำสนิทส่งกลิ่นหอมประหลาดที่ไม่เคยพบเห็นที่ไหนมาก่อนในแผ่นดินนี้ นั่นคือสิ่งแปลกปลอมที่ถูกส่งตรงมาจากมิติลับ... และกำลังจะเปลี่ยนชะตากรรมของตระกูลเฉินไปตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดัชเชสโพดำ" มาโดยตลอดนะคะ