เมนูเด็ดประจำร้าน

“ถ้าพวกท่านยังส่งเสียงเอะอะโวยวายกันอยู่ที่หน้าประตูอีกเพียงครึ่งเค่อ ข้าจะถือว่าตระกูลเฉินตั้งใจมาทำลายข้าวของ และเราคงต้องไปตกลงกันให้ชัดเจนที่ว่าการอำเภอแทนที่จะเป็นในครัวของข้าค่ะ!” น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาวของหลินฟาง ดังแทรกเสียงทุบประตูไม้เก่าๆ จนสนิท หลินฟางในชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีสีครามสะอาดตา วางตะหลิวไม้ในมือลงบนขอบกระทะเหล็กหล่ออย่างไม่รีเวลาร้อนรน ร่างระหงหันกลับไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนผู้ไม่ได้รับเชิญที่ถือวิสาสะพังเข้ามาถึงห้องครัวด้านหลัง หลิวชุ่ยผู้เป็นแม่สามีอดีตเคยเชิดหน้าชูคอ บัดนี้ใบหน้าเหี่ยวย่นกลับบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและตื่นตะลึง นางพยายามจะก้าวเข้ามาขวางหน้าเตาไฟที่กำลังส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลชวนน้ำลายสอ แต่กลับถูกท่อนแขนกำยำของเฉินหยวนที่ยืนขวางอยู่ราวกับเทพารักษ์เฝ้าประตู ขวางกั้นไว้อย่างมิดชิด สายตาคมกริบของสามีเฝ้ามองมารดาตนเองด้วยความผิดหวังและเย็นชา “ฟางฟาง... แม่แค่... แม่แค่เป็นห่วง เจ้าทำอะไรตั้งมากมายกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วหมู่บ้าน คนเขาแห่กันมาออกันที่หน้าบ้านจนวุ่นวายไปหมดแล้วนะ!” หลิวชุ่ยเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นโวยวายกลบเกลื่อนความละอาย เมื่อเห็นสายตาของชาวบ้านนับสิบชีวิตที่เบียดเสียดกันชะเง้อมองเข้ามาทางหน้าต่าง “ห่วงข้า หรือห่วงผลประโยชน์ที่พวกท่านไม่ได้ส่วนแบ่งกันแน่คะ ท่านแม่?” หลินฟางเลิกคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากงดงามยิ่งทำให้1นางดูทรงอำนาจราวกับราชินีผู้ครองบัลลังก์ “เมื่อวานตอนที่พวกท่านมาขับไล่พวกเราออกจากตระกูลใหญ่ ข้าจำได้แม่นว่าท่านประกาศกร้าวว่า ต่อให้ข้าอดตายข้างถนนก็ไม่ใช่ธุระกังวลของบ้านเฉิน แล้ววันนี้เหตุใดจึงมายืนหน้าสลอนสูดกลิ่น ‘เมนูเด็ดประจำร้าน’ ของข้าจนน้ำลายจะไหลอยู่รอมร่อเล่าคะ” คำพูดตรงไปตรงมาจนเจ็บแสบนี้เรียกเสียงฮือฮาจากชาวบ้านที่มามุงดูได้ทันที หลายคนพากันพยักหน้าซุบซิบถึงความหน้าหนาของอดีตแม่สามีที่เคยรังแกสะใภ้รองคนนี้สารพัด หลิวชุ่ยหน้าดำคร่ำเครียดจนแทบจะเป็นลม นางอุตส่าห์ได้กลิ่นหอมประหลาดจากหมูตุ๋นสูตรพิเศษที่หลินฟางปรุงขึ้นจากมิติลับ กลิ่นเครื่องเทศหอมละมุนผสมผสานกับความหวานเค็มกลมกล่อมที่ลอยไปไกลถึงสามบ้านแปดบ้าน ทำให้ลูกหลานในตระกูลใหญ่พากันลงแดงอยากกินจนนางต้องยอมเสียหน้าบุกมาขอซื้อ—ไม่สิ มาทวงเอาไปกินฟรีๆ แต่กลับโดนตอกกลับมาหน้าหงาย “เจ้า... อีนางตัวดี! เจ้ากล้าพูดจากับแม่สามีเช่นนี้หรือ! หยวนเอ๋อร์ ดูเมียเจ้าสิ มันช่างอกตัญญูยิ่งนัก!” หลิวชุ่ยหันไปหวังพึ่งบุตรชายหัวแก้วหัวแหวน เฉินหยวนขยับตัวเล็กน้อย บังร่างบางของภรรยาไว้มิดชิดยิ่งขึ้น น้ำเสียงทุบต่ำเอמהลอดไรฟันอย่างกดดัน “ท่านแม่กลับไปเสียเถอะครับ ที่นี่ไม่ใช่บ้านตระกูลเฉินใหญ่ และภรรยาของผมก็เหนื่อยมากพอแล้ว” “เจ้า... เจ้าลูกอกตัญญู! เมียมันเป่าหูอะไรเจ้า ถึงได้กล้าไล่แม่แท้ๆ ของตัวเอง!” “ข้าพูดความจริงค่ะท่านแม่” หลินฟางตัดบทด้วยรอยยิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่น นางหันไปจัดการกับ ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรมิติลับ’ ในกระทะต่อทันที ชิ้นเนื้อหมูสีแดงฉ่ำวาว แทรกมันหนาพอเหมาะถูกเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ตักราดลงบนข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจากเมล็ดข้าวเกรดพรีเมียมในมิติลับ ซึ่งส่งกลิ่นหอมหวลชวนหิวเสียจนคนที่กำลังโกรธจัดเมื่อครู่ยังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว ยอดสั่งซื้อล้นจนทำไม่ทัน! นี่คือสถานการณ์จริงในเวลานี้ หน้าบ้านของหลินฟางมีทั้งพ่อค้าคนกลางจากตัวอำเภอและชาวบ้านผู้มีอันจะกินมายืนถือถุงเงินรอคิวยาวเหยียด ตั้งแต่เช้าตรู่จนกระทั่งตะวันใกล้ลับขอบฟ้า หลินฟางไม่ได้หยุดพักแม้แต่นาทีเดียว นางใช้ทักษะการบริหารเวลาและความช่วยเหลือจากมิติลับในการเตรียมวัตถุดิบคุณภาพสูงเกินราคา ทำให้รสชาติอาหารของนางกลายเป็นตำนานเล่าขานไปทั่วทั้งเมืองภายในเวลาเพียงชั่วข้ามคืน “คุณหนูหลิน! ข้าขอเพิ่มอีกสิบห่อ! สหายข้าที่อำเภอข้างๆ ได้ชิมหมูตุ๋นของท่านเมื่อวาน ถึงกับขี่ม้าข้ามวันข้ามคืนมาหาเพราะอยากกินอีก!” เสียงตะโกนของพ่อค้าแป้งทอดเจ้าประจำดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความชุลมุน “เรียนคุณท่าน ข้าเกรงว่าจะไม่ได้ค่ะ” หลินฟางหันไปส่งยิ้มอย่างสุภาพแต่เด็ดเดี่ยว “วันนี้วัตถุดิบจำกัด ข้าทำตามโควตาที่แจกบัตรคิวไว้เท่านั้นค่ะ หากท่านอยากได้ล็อตแรกของพรุ่งนี้เช้า ท่านต้องมาเข้าแถวตั้งแต่ยามเหมิน (03.00 น.) แล้วนะคะ” เสียงอุทานด้วยความเสียดายดังระงม แต่ไม่มีใครกล้าโวยวาย เพราะทุกคนรู้ดีว่าสินค้าของหลินฟางทั้งสะอาด อร่อย และให้พลังงานที่ดีเยี่ยมจนร่างกายกระปรี้กระเปร่าอย่างน่าประหลาด ยิ่งกินยิ่งติดใจ ยิ่งซื้อยิ่งเพิ่มฐานะ หลิวชุ่ยและบริวารที่ตามมาจำต้องถอยร่นกลับไปด้วยความอับอายและหิวโหย ทิ้งให้สองสามีภรรยาทำงานท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความสำเร็จ แสงคบเพลิงยามค่ำคืนส่องกระทบใบหน้าคมคายของเฉินหยวนที่กำลังช่วยภรรยาเช็ดโต๊ะทำงานอย่างขะมักเขม้น ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาโอบกอดเอวบางจากด้านหลัง ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่ของนางอย่างออดอ้อน ผิดลุคท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรในอดีตสิ้นเชิง “เหนื่อยไหมครับคนดี ของในมิติลับพรุ่งนี้พอใช้หรือเปล่า?” เสียงทุบกระซิบข้างใบหู พร้อมกับจุมพิตเบาๆ ที่ขมับ “ถ้าเป็นท่านมาออดอ้อนแบบนี้ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนก็หายเป็นปลิดทิ้งค่ะ” หลินฟางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เอี้ยวตัวกลับไปใช้ปลายนิ้วเชยคางสามีขึ้นมาสบตา “แต่ว่านะ... สามีคะ ดูเหมือนว่าเงินในถุงของเราวันนี้จะทำให้เราสามารถซื้อที่ดินแปลงใหญ่ทางทิศเหนือได้ตามแผนแล้วล่ะค่ะ” เฉินหยวนยิ้มกริ่ม ภูมิใจในตัวภรรยาคนนี้เหลือเกิน เขากำลังจะโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตริมฝีปากอิ่มสวย ทว่าจู่ๆ เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาอย่างหนักหน่วงและรุนแรงยิ่งกว่าตอนของแม่สามีเสียอีก ปัง! ปัง! ปัง! “เจ้าของบ้านอยู่หรือไม่! ทางการจากเมืองหลวงมีราชโองการด่วนที่สุดมาถึง ‘นายทหารนอกราชการ เฉินหยวน’ และภรรยา!” เสียงตะโกนก้องกังวานด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจของราชสำนัก ทำเอาทั้งคู่ชะงักค้าง เฉินหยวนขมวดคิ้วมุ่นทันที แววตาคมกริบฉายประกายความระแวงระวังขึ้นมาวูบหนึ่ง ขณะที่หลินฟางหันไปมองหน้าสามี... สัญชาตญาณเตือนนางทันทีว่า ความสงบสุขและร่ำรวยที่กำลังสร้างกำลังจะถูกทดสอบด้วยอำนาจที่ใหญ่ยิ่งกว่าเดิม แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ