โต้กลับด้วยสมอง

“บัญชีรายรับรายจ่ายฉบับนี้ ท่านแม่เขียนเองกับมือใช่หรือไม่เจ้าคะ?” เสียงของหลินฟางราบเรียบดั่งผิวน้ำในบ่อที่ไร้แรงลม ทว่าในความสงบนั้นกลับมีคมมีดซ่อนอยู่ เธอกางสมุดบัญชีเล่มหนาวางลงบนโต๊ะไม้ขัดมันกลางโถงรับแขก สายตาคมกริบของเธอกวาดมองใบหน้าที่เริ่มซีดเผือดของหลิวชุ่ย สลับกับบรรดาเครือญาติที่นั่งจิบชาทำท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาว “เจ้าจะกล่าวหาว่าข้าโกงงั้นรึ หลินฟาง! ข้าเป็นถึงผู้อาวุโสในบ้าน จะมานั่งจดตัวเลขหยุมหยิมพวกนี้ไปเพื่ออะไรกัน!” หลิวชุ่ยกระแทกถ้วยชาลงกับโต๊ะจนน้ำชาสีเข้มกระฉอกออกมาเปรอะเปื้อนผ้าปูโต๊ะผืนงาม หลินฟางไม่ตอบโต้ด้วยการขึ้นเสียง เธอเพียงแต่นำนิ้วเรียวงามชี้ไปยังตัวเลขในบรรทัดที่สาม “เงินจำนวนห้าสิบตำลึงทองที่ระบุว่า ‘ค่าบำรุงรักษาฟาร์มและเมล็ดพันธุ์พรีเมียม’ ทว่าในโรงเก็บเมล็ดพันธุ์ของข้า กลับมีเพียงข้าวกล้องเก่าเก็บที่มอดขึ้นจนแทบไม่เหลือเชื้อราจะงอกเงย แล้วเงินก้อนนั้นล่ะเจ้าคะ... หายไปไหน?” เฉินหยวนที่ยืนกอดอกพิงเสาไม้ท่อนใหญ่ในมุมมืดของห้อง เขยิบตัวก้าวออกมาข้างหน้าเพียงครึ่งก้าว รังสีอำนาจของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนแผ่ออกมาจนคนในห้องพากันหายใจติดขัด เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่จ้องมองแม่ของตนด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนหลิวชุ่ยต้องเสมองไปทางอื่น “ข้า... ข้าก็เอาไปจ้างคนมาจัดการให้เจ้ายังไงล่ะ! เจ้ามันเด็กหัวอ่อน รู้เรื่องการเกษตรที่ไหนกัน!” หลิวชุ่ยพยายามแก้ต่าง เสียงเริ่มสั่นพร่า “งั้นรึเจ้าคะ?” หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ “บังเอิญเหลือเกินที่เมื่อครู่นี้ พ่อค้าจากต่างเมืองเพิ่งนำบันทึกการส่งสินค้ามาให้ข้าดู ในนั้นระบุว่าท่านแม่เป็นคนสั่ง ‘เมล็ดพันธุ์พืชไร้คุณภาพ’ มาลงแปลงของข้าเองกับมือ เพื่อหวังให้พืชผลล้มตาย แล้วหาโอกาสมายึดกรรมสิทธิ์ที่ดินไปจำนองต่อให้พวกของท่าน...” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคน หลินฟางหมุนตัวเดินไปที่หน้าต่าง กลิ่นหอมจางๆ จากมิติลับของเธออบอวลอยู่ในอากาศ มันเป็นกลิ่นของสมุนไพรหายากที่เธอเพิ่งนำออกมาปรุงเพื่อสร้าง ‘สินค้าไม้ตาย’ ชิ้นต่อไป “เฉินหยวน” เธอเรียกชื่อสามีด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “จัดการเรื่องนี้ตามกฎของตระกูลเถิดเจ้าค่ะ ข้าไม่อยากเห็นคนในครอบครัวต้องอดอยากเพียงเพราะความโลภของใครบางคน” เฉินหยวนก้าวเข้ามาข้างกายภรรยา เขาคว้ามือเธอมากุมไว้เบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ ก่อนจะหันไปทางมารดา “ท่านแม่ ลูกให้โอกาสท่านพูดความจริงเป็นครั้งสุดท้าย เงินห้าสิบตำลึงนั้นอยู่ที่ไหน ถ้ายังปิดบัง ลูกคงต้องเชิญท่านไป ‘พักผ่อน’ ที่เรือนท้ายสวนอย่างไม่มีกำหนดแล้วล่ะครับ... อ้อ ไม่สิ ต้องบอกว่า ‘ไม่มีกำหนดจะกลับออกมา’ ต่างหาก” หลิวชุ่ยตัวสั่นเทา เธอรู้ดีว่าลูกชายคนนี้เมื่อตัดสินใจสิ่งใดแล้ว แม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังขวางไม่อยู่ โดยเฉพาะเมื่อเขามีหลินฟางเป็นผู้ถือหางแบบนี้ “ข้า... ข้าแค่ต้องการเงินไปหมุนใช้หนี้การพนันของญาติฝ่ายน้องสาวเท่านั้น!” หลิวชุ่ยโพล่งออกมาอย่างจนตรอก ทว่าหลินฟางกลับยิ้มบางๆ เธอไม่ได้โกรธเคือง เธอรู้อยู่แล้วว่าหลิวชุ่ยต้องสารภาพ แต่สิ่งที่เธอเตรียมไว้นั้นรุนแรงกว่าการทวงเงินคืนหลายเท่า “หนี้พนันนั่น... ข้าได้ซื้อหนี้ทั้งหมดมาไว้ในมือหมดแล้วเจ้าค่ะ” หลินฟางกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส “ดังนั้น ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ท่านแม่ต้องมาทำงานชดใช้หนี้ที่เรือนเพาะชำของข้าวันละสิบสองชั่วโมง เริ่มงานพรุ่งนี้เช้าที่แปลงผักเน่าๆ ที่ท่านจงใจจัดเตรียมไว้นั่นแหละเจ้าค่ะ” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้เต็มไปด้วยความสะใจของบ่าวไพร่ที่ยืนแอบฟังอยู่ หลิวชุ่ยหน้าแตกยับเยินเมื่อพบว่าตนกลายเป็น ‘ลูกจ้าง’ ในบ้านตัวเองเสียแล้ว ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง หลินฟางก็หยิบกล่องไม้ขนาดเล็กออกมาจากมิติลับ กลิ่นหอมอบอวลที่แปลกประหลาดและชวนน้ำลายสอโชยออกมาจากกล่องนั้น มันคือ ‘เต้าหู้หิมะ’ สูตรลับที่เธอเพิ่งสกัดจากน้ำค้างในมิติลับ รสสัมผัสที่ละลายในปากพร้อมกับสรรพคุณฟื้นฟูร่างกายอย่างล้ำลึก “ก่อนจะเริ่มงานพรุ่งนี้...” หลินฟางเปิดฝากล่องออก กลิ่นหอมล้ำลึกกระจายไปทั่วห้องจนทุกคนแทบหยุดหายใจ “ข้ามีของหวานชิ้นสุดท้ายให้ท่านแม่ได้ลิ้มลอง... หวังว่ามันจะช่วยให้ท่านจดจำรสชาติของ ‘ความผิดพลาด’ ได้ชัดเจนขึ้นนะเจ้าคะ” เฉินหยวนมองใบหน้าที่มั่นใจของภรรยาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความรักและชื่นชม เขาไม่ได้เสียใจที่ต้องลงโทษแม่ แต่เขากลับภูมิใจที่ภรรยาของเขาสามารถเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาส และเปลี่ยนคนโกงให้กลายเป็นแรงงานชั้นดีได้อย่างหน้าตาเฉย ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูรั้วดังขึ้นอย่างหนักหน่วง ชายชุดดำแปลกหน้าก้าวเข้ามาพร้อมกับประกาศกร้าวท่ามกลางความเงียบ “คุณชายเฉิน! นายท่านจากเมืองหลวงมีราชโองการด่วนให้ท่านต้องออกเดินทางไปสืบเรื่อง ‘กบฏค้าอาวุธเถื่อน’ ทันที และที่สำคัญ... ในกระเป๋าของท่านแม่ท่าน มีตราประทับลับของกองทัพที่หายไปซุกซ่อนอยู่!” หลินฟางเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความตื่นเต้น เกมการเมืองที่เธอคิดว่าจะจบลงที่เรื่องเงินทอง กลับกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่พัวพันถึงความตาย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความมั่งคั่งและการเอาคืนครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ